Yeniden Doğuş

Son bir kuvvet bulacağım kendimde son bir güç
gerip bacaklarımı uçurumdan bir ki üç

ilk göle atlar gibi devrilir gibi kara
ağzım dopdolu şiir yüreğimde bir yara

sinmiş kokularından yunup beşeriyetin
göğsü ufka uzanmış alnı tunç yüzü metin

sökülmez boyasıyla Hak Tâlânın müzeyyen
söz etmiş bir şairi öldürmez öldürmeyen

ilk göle atlar gibi iğde kokan bir göle
yaşamaktan ne varsa gelsin benimle bile

kalbime değen her şey pençe pençe kök kök
tansık yağmur rahim toprak babaç gök

aynada görünmeyen ışık değmeyen yanım
akar dere durgun su ağıp topladıklarım

ilk göle koşar gibi soluğumu duyarak
bir hayırlı gidiş ve behemehâl sağ ayak

ürkermiş gibi dünya fısıltıyla yürüsem
gülsem ilk yaşım gibi kendi kendime desem:

bugün artık âzadsın kalbin her lekesinden
tek iyiler tard olmaz çocukluk ülkesinden

dünyanın bu huzursuz uykusuna sabır et elinde tek gidişe kestirdiğin bir bilet

sonra uyu ve de ki bu öksüzün günüdür
bu köpüren şarkıya, verdiğin sese şükür

yağmurun o en güzel vezni ile tıp tıp tıp
merhametin o bakire yanağına yaslanıp

gitsin ne gidecekse son otobüs son tren
söz etmiş bir şairi öldürmez öldürmeyen

son bir kuvvet bulacağım kendimde son bir güç
gerip bacaklarımı uçurumda bir ki üç./ Süleyman Çobanoğlu