Peygamber Efendimizin (asm) yirmi yaşlarında üyesi bulunduğu etkili bir sivil toplum örgütü olan Hılfu'l-Fudûl'ün amacı, Mekke'de zulüm ve haksızlığa uğramış kimselere yardımcı olmak, mazlûmun hakkını alıncaya kadar zalimle mücadele etmekti. Bir gün, Has'am kabilesinden bir adam, yanına kızını da alarak Mekke'ye gelmişti.
Mekke eşrafından Nübeyh b. Haccac adamın güzel kızını görünce, zorla çekip kaçırdı.
Baba çaresiz caddenin ortasında bir başına kalakaldı. Etrafına bakındı. Hiç kimse kendisine yardım etmiyordu. Çaresizce adamın peşinden koşmaya, koşarken de avazı çıktığı kadar bağırmaya başladı:
"Bu ne edepsizlik! Bu ne yüzsüzlük! Bu ne arsızlık! Bu ne vurdumduymazlık!"
"Bu adama karşı bana yardım edecek kimse yok mu?" Adama:
"Git de derdini Hılfu'l-Fudûl'a anlat, Hılfu'l-Fudul sana yardım eder" dediler.
Adam geri döndü, Kâbe çevresine geldi ve:
"Ey Hılfü'l-Fudûl mensupları! Yetişin imdadıma!" diye feryat etti.
Hılfü'l-Fudûl üyeleri kılıçlarını sıyırmış oldukları halde, sokaklardan, evlerden, koşarak geldiler.
"Anlat derdini ahbap!" dediler.
Adam: "Nübeyh bana zulmetti, kızımı elimden zorla kaçırdı" dedi. Hılfü'l-Fudûl üyeleri derhal adamla birlikte Nübeyh'in evine gidip, kapısına dayandılar.
Nübeyh dışarı çıkınca ona çıkıştılar:
"Yazıklar olsun sana! Sen utanmaz mısın? Arlanmaz mısın? Adamın kızını kaçırmışsın; doğru mu? Bilirsin ki, biz haksızlıkları önlemek için and içmişiz!"
Nübeyh ciddiyetsizce:
"Doğru... Ne olacak?" diye diklendi.
Hılfu'l-Fudûl üyeleri kılıçlarını kınından hızla çıkarıp Nübeyh'in karşısına geçtiler:
"Adamın kızını derhal teslim et! Yoksa kelleni yerde bile bulamazsın!" dediler.
Nübeyh işin ciddi olduğunu anlayınca:
"Baş üstüne" dedi, içeri girdi. Ardından dışarı çıktı ve:
"Tamam, teslim edeyim. Fakat bu gece benim yanımda kalsın!" diye yalvardı.
Hılfu'l-Fudûl üyeleri:
"Hayır! Olmaz! Vallahi bir an bile müsaade etmeyiz!" dediler. Çaresiz kalan Nübeyh, kızı getirip teslim etti.
Mekke eşrafından Nübeyh b. Haccac adamın güzel kızını görünce, zorla çekip kaçırdı.
Baba çaresiz caddenin ortasında bir başına kalakaldı. Etrafına bakındı. Hiç kimse kendisine yardım etmiyordu. Çaresizce adamın peşinden koşmaya, koşarken de avazı çıktığı kadar bağırmaya başladı:
"Bu ne edepsizlik! Bu ne yüzsüzlük! Bu ne arsızlık! Bu ne vurdumduymazlık!"
"Bu adama karşı bana yardım edecek kimse yok mu?" Adama:
"Git de derdini Hılfu'l-Fudûl'a anlat, Hılfu'l-Fudul sana yardım eder" dediler.
Adam geri döndü, Kâbe çevresine geldi ve:
"Ey Hılfü'l-Fudûl mensupları! Yetişin imdadıma!" diye feryat etti.
Hılfü'l-Fudûl üyeleri kılıçlarını sıyırmış oldukları halde, sokaklardan, evlerden, koşarak geldiler.
"Anlat derdini ahbap!" dediler.
Adam: "Nübeyh bana zulmetti, kızımı elimden zorla kaçırdı" dedi. Hılfü'l-Fudûl üyeleri derhal adamla birlikte Nübeyh'in evine gidip, kapısına dayandılar.
Nübeyh dışarı çıkınca ona çıkıştılar:
"Yazıklar olsun sana! Sen utanmaz mısın? Arlanmaz mısın? Adamın kızını kaçırmışsın; doğru mu? Bilirsin ki, biz haksızlıkları önlemek için and içmişiz!"
Nübeyh ciddiyetsizce:
"Doğru... Ne olacak?" diye diklendi.
Hılfu'l-Fudûl üyeleri kılıçlarını kınından hızla çıkarıp Nübeyh'in karşısına geçtiler:
"Adamın kızını derhal teslim et! Yoksa kelleni yerde bile bulamazsın!" dediler.
Nübeyh işin ciddi olduğunu anlayınca:
"Baş üstüne" dedi, içeri girdi. Ardından dışarı çıktı ve:
"Tamam, teslim edeyim. Fakat bu gece benim yanımda kalsın!" diye yalvardı.
Hılfu'l-Fudûl üyeleri:
"Hayır! Olmaz! Vallahi bir an bile müsaade etmeyiz!" dediler. Çaresiz kalan Nübeyh, kızı getirip teslim etti.
