İranlı İhtiyar Mecusi her zamanki gibi odasına girdi ve putunun önünde diz çökerek, Ona yalvardı:
“Aciz kaldım! Bana merhamet et! Bana yardım et! Sıkıntımı gider!”
İhtiyar saatlerce diz çöküp yalvardı. Ağladı, sızladı. Gözyaşı döktü. Fakat işlerini bir türlü yoluna koyamadı. Aksine işleri daha da kötüye gitti.
İhtiyar putu adına adaklar adadı, kurbanlar kesti. İlâhiler okudu. Duâlar etti.
Fakat işlerini hiçbir şekilde yoluna koyamadı. İşleri giderek çığırından çıktığı gibi, kendi ruh sağlığı da bozulmaya başladı.
Öte yandan Müslümanlar İran’ı fethetmişler, İslâmiyet İran’da yayılmaya başlamıştı. Puta tapmanın ne kadar çıkmaz bir yol olduğu herkes tarafından söylenir olmuştu. Fakat bu ana kadar bizim ihtiyar atalarının yolu diye tutturmuş, puta tapmaktan inatla vazgeçmemişti. İslâm inancına karşı putları savunuyor, yenice İslâmiyet’i seçen komşularını hainlikle suçluyordu.
Ama artık kendisi de puta tapmanın çıkar yol olmadığına kanaat getirmeye başladı. Putuna taptıkça işleri iyice sarpa sarınca, bir gün kızdı ve putuna sövüp saymaya başladı:
“Bu kadar sene sana taptım, saçlarımı, sakallarımı senin yolunda ağarttım. Yapılması gereken bir işim var. Yapmayacaksan beni bırak. Ben seni bırakıyorum ve işte Müslümanların Allah’ından istiyorum.” diye inledi.
Ardından döndü, toprakta yuvarlanarak Allah’tan istemeye başladı.
“Ey Müslümanların İlâhı! Benim duâmı kabul edersen ne iyi olur. Ben putumdan bir hayır görmedim. Sende hayır olduğunu zannediyorum!” diye duâ etti.
Ve Mecusî daha topraktan başını kaldırmadan muradına erdiği müjdesini aldı.
Mecusî Müslüman oldu.
Mecusî bunu bir mecliste anlatınca, oradaki birisi şöyle düşündü:
“Bir sersem, adi, batıla tapan, başı henüz putçulukla sarhoş, gönlünü küfürden, elini hıyanetten çekmemiş olan böyle birinin dileğini Cenâb-ı Hak anında cevap verdi ha!”
Adam böyle düşününce gönül defterine şu kayıtlar ilham oldu:
“O aklı eksik ihtiyar, putun önünde çok yalvardı. Fakat sözü makbule geçmedi, istediği olmadı. Onun niyazı eğer bizim dergâhımızda kabul edilmeseydi, sanem ( ile Samed (Allah) arasında ne fark olurdu?”
“Ey dost! Gönlünü Samed’e bağla ki, insanlar Samed’den daha acizdirler. Eğer Samed kapısına baş koyarsan, eli boş dönmezsin
“Aciz kaldım! Bana merhamet et! Bana yardım et! Sıkıntımı gider!”
İhtiyar saatlerce diz çöküp yalvardı. Ağladı, sızladı. Gözyaşı döktü. Fakat işlerini bir türlü yoluna koyamadı. Aksine işleri daha da kötüye gitti.
İhtiyar putu adına adaklar adadı, kurbanlar kesti. İlâhiler okudu. Duâlar etti.
Fakat işlerini hiçbir şekilde yoluna koyamadı. İşleri giderek çığırından çıktığı gibi, kendi ruh sağlığı da bozulmaya başladı.
Öte yandan Müslümanlar İran’ı fethetmişler, İslâmiyet İran’da yayılmaya başlamıştı. Puta tapmanın ne kadar çıkmaz bir yol olduğu herkes tarafından söylenir olmuştu. Fakat bu ana kadar bizim ihtiyar atalarının yolu diye tutturmuş, puta tapmaktan inatla vazgeçmemişti. İslâm inancına karşı putları savunuyor, yenice İslâmiyet’i seçen komşularını hainlikle suçluyordu.
Ama artık kendisi de puta tapmanın çıkar yol olmadığına kanaat getirmeye başladı. Putuna taptıkça işleri iyice sarpa sarınca, bir gün kızdı ve putuna sövüp saymaya başladı:
“Bu kadar sene sana taptım, saçlarımı, sakallarımı senin yolunda ağarttım. Yapılması gereken bir işim var. Yapmayacaksan beni bırak. Ben seni bırakıyorum ve işte Müslümanların Allah’ından istiyorum.” diye inledi.
Ardından döndü, toprakta yuvarlanarak Allah’tan istemeye başladı.
“Ey Müslümanların İlâhı! Benim duâmı kabul edersen ne iyi olur. Ben putumdan bir hayır görmedim. Sende hayır olduğunu zannediyorum!” diye duâ etti.
Ve Mecusî daha topraktan başını kaldırmadan muradına erdiği müjdesini aldı.
Mecusî Müslüman oldu.
Mecusî bunu bir mecliste anlatınca, oradaki birisi şöyle düşündü:
“Bir sersem, adi, batıla tapan, başı henüz putçulukla sarhoş, gönlünü küfürden, elini hıyanetten çekmemiş olan böyle birinin dileğini Cenâb-ı Hak anında cevap verdi ha!”
Adam böyle düşününce gönül defterine şu kayıtlar ilham oldu:
“O aklı eksik ihtiyar, putun önünde çok yalvardı. Fakat sözü makbule geçmedi, istediği olmadı. Onun niyazı eğer bizim dergâhımızda kabul edilmeseydi, sanem ( ile Samed (Allah) arasında ne fark olurdu?”
“Ey dost! Gönlünü Samed’e bağla ki, insanlar Samed’den daha acizdirler. Eğer Samed kapısına baş koyarsan, eli boş dönmezsin
