- Üyelik Tarihi
- 11 Nis 2007
- Mesajlar
- 24,205
- Aldığı Beğeniler
- 22,175
- Takım
- Fenerbahçe
Ölümleri dinleriz sessizce..yüreklerde onarılması imkansız hatıraları nasıl bırakarak derinlere gömüldüğünü..sonra da hayatın eksilerek nasıl devam edebildiğine şaşırırız hep!
Dinlerken uçar gider kelimeler..konuşan ağızlardır sadece aklımızda kalan ve tuhaf bir acı..
Sonra bir gün yaşamak zorunda kalırız..
İşte o zaman uçuşan kelimelerdeki dayanılmaz acı, içimizde bir yerde bağdaş kurup oturur..
Haykırışlarımız yankılanır bedenimizin duvarlarında..o duvarlardan gözyaşları süzülür,ağlayan kayalar gibi..
Aslında üzüldüğümüz o insanı bir daha göremeyecek oluşumuz mudur yoksa vicdanımızın o korkunç sesi mi rahatsız eder bizi..
Niye özürler için son ana kadar bekleriz? Niye onu sevdiğimizi söylemek için kapalı gözlere,son nefesteki sıcak ellere sarılırız..görmezden geldiklerimiz çıkar ortaya bir anda..
kısacık cümleler,anlamlı bakışlar,yapılan haksızlıklar o anda vurur bizi!
İnanmak zordur yerde yatan hareketsiz bedene bakarken..alışmak ise imkansız gibi gelir!
Telaşlı kalabalıklar,hatırlanan anılar,inanamamazlık kısa bir süreliğine ölümün çirkin yüzünü bastırır..
Sonra insanlar azalır,cümleler biter,karanlık ölümü çağrıştırır,gözler dalar boşluğa..
Suçlarız kendimizi..belki de bir ömür boyu sürecek pişmanlığı dualarla örtmeye çalışırız. Sonradan fark ederiz ki,bir insanı anlamak çok zor gelmiştir,keşkelere dönüşsüz ölüm yolunda soksak ta kendimizi,değişen ne hatalarımızdır ne de oluk oluk kanayan yaralarımız ve bir daha affedemeyiz kendimizi!!
Yılların yıprattığı çaresiz bir bedeni, sevildiğini hissedemeyen bir yüreği, belki de yanından ayıramadığı fotoğraflarda özlemlerini saklayan saçları aklaşmış başörtülü bir kadını, suskun bakışları hatırlarız her geçen gün!
O yara hep kanar unutmak istediğimiz bir yerlerde ve çoğu zaman gözyaşları yardım eder vicdanımızı teselliye..
Unutmak imkansız,alışmak kolaylaşmış gibi gelir artık & yine de cümlelere sığdıramayız ölümü,ne zaman hayatı terk eden birileri bize biz kadar yakındır,işte o zaman saklı acılar gömülü topraklardan çıkar gerçek olur,sadece dinleyipte hissedemediğimiz acı cümleler, yüreğimizde yerini bulur ve biz savruluruz çığlıklarla !!!
...alinti...
Dinlerken uçar gider kelimeler..konuşan ağızlardır sadece aklımızda kalan ve tuhaf bir acı..
Sonra bir gün yaşamak zorunda kalırız..
İşte o zaman uçuşan kelimelerdeki dayanılmaz acı, içimizde bir yerde bağdaş kurup oturur..
Haykırışlarımız yankılanır bedenimizin duvarlarında..o duvarlardan gözyaşları süzülür,ağlayan kayalar gibi..
Aslında üzüldüğümüz o insanı bir daha göremeyecek oluşumuz mudur yoksa vicdanımızın o korkunç sesi mi rahatsız eder bizi..
Niye özürler için son ana kadar bekleriz? Niye onu sevdiğimizi söylemek için kapalı gözlere,son nefesteki sıcak ellere sarılırız..görmezden geldiklerimiz çıkar ortaya bir anda..
kısacık cümleler,anlamlı bakışlar,yapılan haksızlıklar o anda vurur bizi!
İnanmak zordur yerde yatan hareketsiz bedene bakarken..alışmak ise imkansız gibi gelir!
Telaşlı kalabalıklar,hatırlanan anılar,inanamamazlık kısa bir süreliğine ölümün çirkin yüzünü bastırır..
Sonra insanlar azalır,cümleler biter,karanlık ölümü çağrıştırır,gözler dalar boşluğa..
Suçlarız kendimizi..belki de bir ömür boyu sürecek pişmanlığı dualarla örtmeye çalışırız. Sonradan fark ederiz ki,bir insanı anlamak çok zor gelmiştir,keşkelere dönüşsüz ölüm yolunda soksak ta kendimizi,değişen ne hatalarımızdır ne de oluk oluk kanayan yaralarımız ve bir daha affedemeyiz kendimizi!!
Yılların yıprattığı çaresiz bir bedeni, sevildiğini hissedemeyen bir yüreği, belki de yanından ayıramadığı fotoğraflarda özlemlerini saklayan saçları aklaşmış başörtülü bir kadını, suskun bakışları hatırlarız her geçen gün!
O yara hep kanar unutmak istediğimiz bir yerlerde ve çoğu zaman gözyaşları yardım eder vicdanımızı teselliye..
Unutmak imkansız,alışmak kolaylaşmış gibi gelir artık & yine de cümlelere sığdıramayız ölümü,ne zaman hayatı terk eden birileri bize biz kadar yakındır,işte o zaman saklı acılar gömülü topraklardan çıkar gerçek olur,sadece dinleyipte hissedemediğimiz acı cümleler, yüreğimizde yerini bulur ve biz savruluruz çığlıklarla !!!
...alinti...
Bu yazı yaşadığım bi olayı hatırlattı..
