Bir Seraba Yanarken Züleyhâya Boyandım-
Gözlerinde hüznümün en hisli izleri var
İçimde kainatın kaç tövbekâr sancısı
Salınır akşamların yüzünde sessiz vakar
Pervazlarımda gezer tebessüm yalancısı
O hâyal ki uykumu her gece nasıl yakar?
Sana gelir cazibem kirpiklerimde hazla
Geçit vermez edebin zindana esir düşer!
Koparıp esrarımı haykırıyorken nazla
Adı hasret olana kalpte infilâk küser
Tahayyüle zorlanır gül ve ateş; niyazla...
Sılanın haya yüzü, zambak kokan matemim
Kaderinden mi aldı saçların zift rengini
Terk edip efkârını kendinden kaçarken mim
Sözlerin turnalara vermez mi ahengini?
Gül! Bahtımın yağmuru, çilen kadar yetimim
Asi ve hırçın çocuk derûnunda gizlenir
Bilirim kanatarak canını yakışını
Kimse görmezken onu hudutsuzca özlenir
Hissederim coşkuyla kanıma akışını
O çocuk ki her fasıl gözlerimle sözlenir...
Aynalara sürdüğüm yüzün bende kalırsa
Kıskanırlar gölgene bahar vuran aynımı
Bir kurban celladına nasıl teslim olursa
Sana öyle bir sırla uzatırım boynumu
Uhrevan(*) da koşarım vakit beni alırsa
Bir seraba yanarken Züleyhaya boyandım
Bıraktım gözlerimi aşkın ücra yerine
Edebinin narına düşüşümle uyandım
Hüzzam ağıtlarımın derdinde ederi ne?
Sen aşkı alıp arştan ellerime koyandın.
(*) uhrevan; Doğu dilinde mahşer.
Nuray ALPER
Gözlerinde hüznümün en hisli izleri var
İçimde kainatın kaç tövbekâr sancısı
Salınır akşamların yüzünde sessiz vakar
Pervazlarımda gezer tebessüm yalancısı
O hâyal ki uykumu her gece nasıl yakar?
Sana gelir cazibem kirpiklerimde hazla
Geçit vermez edebin zindana esir düşer!
Koparıp esrarımı haykırıyorken nazla
Adı hasret olana kalpte infilâk küser
Tahayyüle zorlanır gül ve ateş; niyazla...
Sılanın haya yüzü, zambak kokan matemim
Kaderinden mi aldı saçların zift rengini
Terk edip efkârını kendinden kaçarken mim
Sözlerin turnalara vermez mi ahengini?
Gül! Bahtımın yağmuru, çilen kadar yetimim
Asi ve hırçın çocuk derûnunda gizlenir
Bilirim kanatarak canını yakışını
Kimse görmezken onu hudutsuzca özlenir
Hissederim coşkuyla kanıma akışını
O çocuk ki her fasıl gözlerimle sözlenir...
Aynalara sürdüğüm yüzün bende kalırsa
Kıskanırlar gölgene bahar vuran aynımı
Bir kurban celladına nasıl teslim olursa
Sana öyle bir sırla uzatırım boynumu
Uhrevan(*) da koşarım vakit beni alırsa
Bir seraba yanarken Züleyhaya boyandım
Bıraktım gözlerimi aşkın ücra yerine
Edebinin narına düşüşümle uyandım
Hüzzam ağıtlarımın derdinde ederi ne?
Sen aşkı alıp arştan ellerime koyandın.
(*) uhrevan; Doğu dilinde mahşer.
Nuray ALPER
