- Üyelik Tarihi
- 30 Ara 2007
- Mesajlar
- 8,908
- Aldığı Beğeniler
- 128
- Takım
- Fenerbahçe
Bir Veda Sızısı ..
Yazmasam, üstümdeki vebale dahi layık olamayacağımı anladım Rabbimizin, insan dışındaki diğer yaratıkları gibi, mazur görülme seviyesine düşeceğim gerçeği sızlattı beynimi Şimdiye kadar çaresizliğin verdiği suskunluğa teslim etmiştim beşeri aczimi İçimdeki öfkeyi büyütmekle, üstüme düşeni yapmış sayıyordum Hamdolsun ki böyle bir yanılgının yalancı tesellisi, ancak buraya kadarmış
Çocuklar; dünyamızın sevgi mihveri, içtenlik, saflık, masumiyet pırlantaları Ne düşmanlık kavramından haberleri var ne de sinsi hasımlardan Kendilerine yöneltilen kahrolası namluları, cehennem füzelerini, üstlerine salınan tankları ve uçakları korkutucu bulurlar; o kadar O zalim kavmin, kıyamete kadar bitmeyecek nefretine bir anlam veremezler Ne tehlikeye akıl erdirebilir, ne de kaçmayı becerebilirler Bütün çocuklar, dünyadaki tüm yavrular istisnasız böyledirler, zalimler kabul etmese de
Yazık ki, o masum, minik bedenlerin kanattığı çok fotoğraflar gördü gözlerimiz Kızıl goncalardı hepsi de, kara toprağın sessiz çığlığına son nefesini katan… Mavi emziği şahitliğini yapmasa, çocuk olduğunu anlayamayacağımız o minik bedendeki büyük vebalimiz İnsanlık payesinin sorgulanmasını gerektiren duyarsızlıklar, farkında olunamamış sorumluluklar ve bütün iyi hasletler; içimize hapsettiğimiz
Sadece güzel bir baş vardı görebildiğim Boynundan aşağısı toprağa gömülü, bomba yağmış bir enkazda Ölüm yakışmamış hiç, diğer çocuklarda olduğu gibi Uykudaymış sanırsınız, ama yüzünde korkulu rüyaların tedirginliği bir de kırgınlık Yarı aralanmış dudakları, söyleyeceği son bir sözü tamamlama gereğini bile duymamış Bir siteme bile muhatap olamayacağımızı düşündüren bir küskün gidiş
Bir ahü-zar!
Bir isyan!
Bir beddua…arşı titreten!
Hasan Parlak
Yazmasam, üstümdeki vebale dahi layık olamayacağımı anladım Rabbimizin, insan dışındaki diğer yaratıkları gibi, mazur görülme seviyesine düşeceğim gerçeği sızlattı beynimi Şimdiye kadar çaresizliğin verdiği suskunluğa teslim etmiştim beşeri aczimi İçimdeki öfkeyi büyütmekle, üstüme düşeni yapmış sayıyordum Hamdolsun ki böyle bir yanılgının yalancı tesellisi, ancak buraya kadarmış
Çocuklar; dünyamızın sevgi mihveri, içtenlik, saflık, masumiyet pırlantaları Ne düşmanlık kavramından haberleri var ne de sinsi hasımlardan Kendilerine yöneltilen kahrolası namluları, cehennem füzelerini, üstlerine salınan tankları ve uçakları korkutucu bulurlar; o kadar O zalim kavmin, kıyamete kadar bitmeyecek nefretine bir anlam veremezler Ne tehlikeye akıl erdirebilir, ne de kaçmayı becerebilirler Bütün çocuklar, dünyadaki tüm yavrular istisnasız böyledirler, zalimler kabul etmese de
Yazık ki, o masum, minik bedenlerin kanattığı çok fotoğraflar gördü gözlerimiz Kızıl goncalardı hepsi de, kara toprağın sessiz çığlığına son nefesini katan… Mavi emziği şahitliğini yapmasa, çocuk olduğunu anlayamayacağımız o minik bedendeki büyük vebalimiz İnsanlık payesinin sorgulanmasını gerektiren duyarsızlıklar, farkında olunamamış sorumluluklar ve bütün iyi hasletler; içimize hapsettiğimiz
Sadece güzel bir baş vardı görebildiğim Boynundan aşağısı toprağa gömülü, bomba yağmış bir enkazda Ölüm yakışmamış hiç, diğer çocuklarda olduğu gibi Uykudaymış sanırsınız, ama yüzünde korkulu rüyaların tedirginliği bir de kırgınlık Yarı aralanmış dudakları, söyleyeceği son bir sözü tamamlama gereğini bile duymamış Bir siteme bile muhatap olamayacağımızı düşündüren bir küskün gidiş
Bir ahü-zar!
Bir isyan!
Bir beddua…arşı titreten!
Hasan Parlak
