- Üyelik Tarihi
- 30 Nis 2018
- Mesajlar
- 480
- Aldığı Beğeniler
- 2,157
Bir yanındayım, bir uzağında!
Bab-ı Cibril'in eşiğinde, vahyin çağıltısı doldurur kulakları. Kapıdan girip Suffa mahfilinde namaza durunca, En Sevgili'nin ardında saf tutmuşcasına bir yürek çarpıntısına tutulur ruh. Hz Aişe bahçesinin yıllar öncesinden kalan kokusu eser durur sütunların arasında. Kutlu sahabenin ciğerlerine çektiği havayı soludukça yenilenir her beden. Hiç alışık olmadığı bir ateş basar insanı, yanaklar al al olur, melekler sarar sıkar gibidir, sanki yanı başında cebrail vahiy getirmiştir de onun yükü çöker omuzlarına, dilin damağın kurur. Oracıkta tonlarca ağırlaşır kalbin...
Bir yanındayım, bir uzağında!
Kağıt öğütme makinesinin sesi, yazıcının sesi, merkezi havalandırmanın durmak bilmeyen fan sesi,...hepsi kulaklarıma saldırıyor. Klavyede çalışan parmakların yorgunluğuna pc hopörlöründen yayılan bir türkü eşlik ediyor. Turkü, "Zülüf dökülmüş yüze" diye acı acı feryad ettikçe, ofisin panjurlu penceresinden öteye gidemiyor cümleler ve dilim dilim parçalanıyor sanki...
Tükenip duran tükenmez kalemlerin tükenme anlarına şahit olmak gibi, içimdeki bir umudun benimle yolculuğu. Kalemin mürekkebi tükendikçe yazı silikleşir, silikleştikçe gözden düşer, bir kenara bırakılır ya, umutlar da öyle işte...
Aklım hala türküde... Zülüf dökülür yüze aman... Bir şarkı daha geliyor aklıma; "saçlarını dağıtır rüzgar yedi tepe üzerinde", bir tane daha; "Zülfü perişanım kal melul," sonra bir tane daha...
Aşk hep, perişan dağınık zülüflerle anlatılıyor, ilan ediliyor, ne garip şey. Ben de öyleyim; çokça perişan, çokça dağınık ve çokça dalgın...
Dalgınlıklarım, Sana olan düşkünlüğüme delilim oluyor her defasında, sağlamasını yapıyorum Seni yerli yersiz hatırlayışlarımla...
Bir yanındayım, bir uzağında!
Ebu Kubeys tepesinin gölgesindeki Bab-ı Erkam'dan giriyorum içeriye, Şakk-ı Kamere şahitliğin şaşkınlıkları yankılanıyor duvarlarda asırlar öncesinden, duyuyorum. Kabenin silüeti bakışımı kaplayınca, yapılan ilk duayla dökülüyor kirim pasım. Kabul görmüşlüğün huzuruyla yudumlanan zemzemin ferahlığı yayılıyor parmak uçlarıma kadar. Belki de atam İbrahim'den bu yana hasreti çekilen bir istilama yöneliyorum, Hacerül Esvedin karasına emanet ediyorum kalbimin karasını...
Dağınığım, dalgınım işte böyle. Bir yanındayım mekkede, medinede. Bir uzağındayım ofiste, trafikte.
Aklım hala türküde benim, "zülüf dökülmüş yüze aman."
El Aman !
Halil İbrahim
Bab-ı Cibril'in eşiğinde, vahyin çağıltısı doldurur kulakları. Kapıdan girip Suffa mahfilinde namaza durunca, En Sevgili'nin ardında saf tutmuşcasına bir yürek çarpıntısına tutulur ruh. Hz Aişe bahçesinin yıllar öncesinden kalan kokusu eser durur sütunların arasında. Kutlu sahabenin ciğerlerine çektiği havayı soludukça yenilenir her beden. Hiç alışık olmadığı bir ateş basar insanı, yanaklar al al olur, melekler sarar sıkar gibidir, sanki yanı başında cebrail vahiy getirmiştir de onun yükü çöker omuzlarına, dilin damağın kurur. Oracıkta tonlarca ağırlaşır kalbin...
Bir yanındayım, bir uzağında!
Kağıt öğütme makinesinin sesi, yazıcının sesi, merkezi havalandırmanın durmak bilmeyen fan sesi,...hepsi kulaklarıma saldırıyor. Klavyede çalışan parmakların yorgunluğuna pc hopörlöründen yayılan bir türkü eşlik ediyor. Turkü, "Zülüf dökülmüş yüze" diye acı acı feryad ettikçe, ofisin panjurlu penceresinden öteye gidemiyor cümleler ve dilim dilim parçalanıyor sanki...
Tükenip duran tükenmez kalemlerin tükenme anlarına şahit olmak gibi, içimdeki bir umudun benimle yolculuğu. Kalemin mürekkebi tükendikçe yazı silikleşir, silikleştikçe gözden düşer, bir kenara bırakılır ya, umutlar da öyle işte...
Aklım hala türküde... Zülüf dökülür yüze aman... Bir şarkı daha geliyor aklıma; "saçlarını dağıtır rüzgar yedi tepe üzerinde", bir tane daha; "Zülfü perişanım kal melul," sonra bir tane daha...
Aşk hep, perişan dağınık zülüflerle anlatılıyor, ilan ediliyor, ne garip şey. Ben de öyleyim; çokça perişan, çokça dağınık ve çokça dalgın...
Dalgınlıklarım, Sana olan düşkünlüğüme delilim oluyor her defasında, sağlamasını yapıyorum Seni yerli yersiz hatırlayışlarımla...
Bir yanındayım, bir uzağında!
Ebu Kubeys tepesinin gölgesindeki Bab-ı Erkam'dan giriyorum içeriye, Şakk-ı Kamere şahitliğin şaşkınlıkları yankılanıyor duvarlarda asırlar öncesinden, duyuyorum. Kabenin silüeti bakışımı kaplayınca, yapılan ilk duayla dökülüyor kirim pasım. Kabul görmüşlüğün huzuruyla yudumlanan zemzemin ferahlığı yayılıyor parmak uçlarıma kadar. Belki de atam İbrahim'den bu yana hasreti çekilen bir istilama yöneliyorum, Hacerül Esvedin karasına emanet ediyorum kalbimin karasını...
Dağınığım, dalgınım işte böyle. Bir yanındayım mekkede, medinede. Bir uzağındayım ofiste, trafikte.
Aklım hala türküde benim, "zülüf dökülmüş yüze aman."
El Aman !
Halil İbrahim
