BİŞR-İ HAFİ'NİN İZİNDE
Bilginlerden biri anlatıyor:
Bağdat’ta yanımızda tüccardan biri vardı. Onun sofiler hakkında sık sık kötü laşar ettiğini duyardım. Sonra gördüm ki onlarla arkadaşlık kurmuş ve bütün malını da onlar için harcamış! Kendisine “Sen onlara buğzedip kin tutmuyor muydun?” dedim. O da “İş senin sandığın gibi değil..” dedikten sonra şunları anlattı:
Bir gün cuma namazını kılmıştım (Bağdat’ta). Bişr-i Hafî Hazretleri’nin süratle camiden çıktığını gördüm. “Çok ibadet eden, zühd makamında olduğu söylenen şu adam neden camide oturup beklemiyor da acele acele bir yerlere gidiyor?” dedim. İşimi bırakıp peşine takıldım. Önce bir ekmekçiye uğradı, bir dirhem (gümüş para) ile bir ekmek satın aldı. Sonra kebapçıya gitti, ona da bir dirhem vererek kebap aldı. Sonra helvacıya gitti, bir dirheme paluze tatlısı aldı. Ardından kıra doğru çıktı. Kendi kendime dedim ki: “Bunları yemek için galiba suyu olan uygun bir yer arıyor.” Ben de arkasında olduğum halde ikindiye kadar yürümeyi sürdürdü. Bir köye vardk. Sonra köyde bir mescide girdi. İçeride bir hasta vardı. Onun başucuna oturdu, eliyle ona yemek yedirmeye başladı.
Ben köyün nasıl bir yer olduğunu görmek için etrafta dolaştım. Bir saat sonra geri döndüğümde Bişr-i Hafî Hazretleri’ni mescitte göremedim. Hastaya Bişr’in nerede olduğunu sordum. “Bağdat’a gitti.” dedi. “Bağdat’la aramız ne kadar?” diye sordum. “Kırk fersah.” (y aklaşık 220 km.) dedi. “Fesubhanallah! Bu ne iştir kendime yaptığım? Yanımda binek kiralayacak param yok, o kadar yürümeye de gücüm yetmez!” dedim. Hasta: “O gelinceye kadar otur bekle!” dedi. Ertesi cumaya kadar bekledim. O gün Bişr-i Hafî, yanında hastanın yiyecekleriyle çıktı geldi. Hasta ona dedi ki: “Bağdat’tan sana arkadaşlık eden bu adam geçen cumadan beri yanımda bekliyor. Onu geri gönder.” Bişr bana öfkeli gibi baktı. “Neden beni takip ettin?” dedi. “Hata ettim.” dedim. “Kalk yürü.” dedi. Akşama kadar onunla yürüdüm. Bağdat’a yaklaştığımız zaman; “Mahallen neresi?” diye sordu. Cevap verdim. “Git de geri dönme!” dedi.
Bundan sonra Allah’a tevbe ettim ve sofilere katıldım. Ben artık inşaAllah böyle kalacağım. Allah onlardan razı olsun.
Ravzu’r-Reyâhîn, s.218-19.
Ağustos 2007 104.SAYI
Binbir Damla
Yusuf YAVUZ
Bilginlerden biri anlatıyor:
Bağdat’ta yanımızda tüccardan biri vardı. Onun sofiler hakkında sık sık kötü laşar ettiğini duyardım. Sonra gördüm ki onlarla arkadaşlık kurmuş ve bütün malını da onlar için harcamış! Kendisine “Sen onlara buğzedip kin tutmuyor muydun?” dedim. O da “İş senin sandığın gibi değil..” dedikten sonra şunları anlattı:
Bir gün cuma namazını kılmıştım (Bağdat’ta). Bişr-i Hafî Hazretleri’nin süratle camiden çıktığını gördüm. “Çok ibadet eden, zühd makamında olduğu söylenen şu adam neden camide oturup beklemiyor da acele acele bir yerlere gidiyor?” dedim. İşimi bırakıp peşine takıldım. Önce bir ekmekçiye uğradı, bir dirhem (gümüş para) ile bir ekmek satın aldı. Sonra kebapçıya gitti, ona da bir dirhem vererek kebap aldı. Sonra helvacıya gitti, bir dirheme paluze tatlısı aldı. Ardından kıra doğru çıktı. Kendi kendime dedim ki: “Bunları yemek için galiba suyu olan uygun bir yer arıyor.” Ben de arkasında olduğum halde ikindiye kadar yürümeyi sürdürdü. Bir köye vardk. Sonra köyde bir mescide girdi. İçeride bir hasta vardı. Onun başucuna oturdu, eliyle ona yemek yedirmeye başladı.
Ben köyün nasıl bir yer olduğunu görmek için etrafta dolaştım. Bir saat sonra geri döndüğümde Bişr-i Hafî Hazretleri’ni mescitte göremedim. Hastaya Bişr’in nerede olduğunu sordum. “Bağdat’a gitti.” dedi. “Bağdat’la aramız ne kadar?” diye sordum. “Kırk fersah.” (y aklaşık 220 km.) dedi. “Fesubhanallah! Bu ne iştir kendime yaptığım? Yanımda binek kiralayacak param yok, o kadar yürümeye de gücüm yetmez!” dedim. Hasta: “O gelinceye kadar otur bekle!” dedi. Ertesi cumaya kadar bekledim. O gün Bişr-i Hafî, yanında hastanın yiyecekleriyle çıktı geldi. Hasta ona dedi ki: “Bağdat’tan sana arkadaşlık eden bu adam geçen cumadan beri yanımda bekliyor. Onu geri gönder.” Bişr bana öfkeli gibi baktı. “Neden beni takip ettin?” dedi. “Hata ettim.” dedim. “Kalk yürü.” dedi. Akşama kadar onunla yürüdüm. Bağdat’a yaklaştığımız zaman; “Mahallen neresi?” diye sordu. Cevap verdim. “Git de geri dönme!” dedi.
Bundan sonra Allah’a tevbe ettim ve sofilere katıldım. Ben artık inşaAllah böyle kalacağım. Allah onlardan razı olsun.
Ravzu’r-Reyâhîn, s.218-19.
Ağustos 2007 104.SAYI
Binbir Damla
Yusuf YAVUZ
