- Üyelik Tarihi
- 30 Nis 2018
- Mesajlar
- 480
- Aldığı Beğeniler
- 2,157
Geç kalmıştı. En son o ulaştı şehre. Hastaydı ve topallıyordu. Beni Sa'd Yurdundaki eşeklerden herhangi biriydi. Ama Oﷺ binince sırtına Halime'nin kucağında, neşeden havalara uçan bir insan gibi gayretle koşuyor, geride bırakıyordu diğerlerini...
Kaskatı dururdu hep. Hiç değişmezdi bu hal, yerinden kıpırdamazdı. Sıcak da olsa soğuk da olsa etkilemezdi onu. Ruhsuz, dilsiz bir taştan başka birşey değildi. Oﷺ avucuna alınca, varoluşunun sınırlarından taşıp, heyecanla dile geldi, şahitlik etti. Sebeplerde takılıp kalanlara inat, hakikati haykırdı...
Etten kemikten bir elin beş parmağıydı onlar.
Hudeybiye gününde susuz kalınca o kutlu topluluk, dudaklar kuruyunca, çaresizlik sarınca zihinleri, O'na ﷺ koştular. Ama öyle ya, su ya kuyulardan çekilir, ya nehirlerde akar, ya da yağmurlarla inerdi yeryüzüne. O'naﷺ koşmuşsan fıtratlar değişir, olmazlar olurdu işte. Etten kemikten beş parmağından pınarlar çağladı da kana kana içti herkes...
O'na ﷺ yaklaşan ya da temas eden herşey, fıtratı ne olursa olsun, o güne kadar hangi formda hangi halde olursa olsun değişti ve dönüştü. Adı mucize oldu...
Peki ya kalplerdeki değişim taşların dile gelmesinden daha mı kolaydı! Bir ömür, sinir uçlarına kadar işlemiş alışkanlıklardan vazgeçebilmek de mucize değil midir?..
Her mucize inanmanın neşesini, heyecanını ve gayretini yansıtır.
Hayal edelim;
Halime ve kucağındaki kutlu bebeği taşıyan eşeğin neşesini...
Hep taş iken hep susmuşken O'nun ﷺ ellerinde dile gelen taşların heyecanını...
Ya da hep kaynağından akmaya mahkum suların o kutlu parmaklardan akıyor olmakla yaşadıkları şaşkınlığı...
O'na ﷺ yaklaşmanın, temas etmenin, O'na ﷺ iman etmenin neşesini, heyecanını ve şaşkınlığını isteyelim Allah'tan. Ancak o zaman hastalıklı, topal hallerimizden kurtulur, ancak o zaman taşlaşmış, susmuş kalplerimiz dile gelir, ancak o zaman bir işin ucundan tutmayan ellerimiz pınarlar gibi çağlar da O'na ﷺ susuzluğumuz geçer...
Ancak o zaman!
Hep birlikte inanmanın neşesine talip olalım, iblisin fısıltılarına değil!
Taha suresi, 2. ayet, bismillah:
"Biz Kuranı sana mutsuz olasın diye indirmedik"
Halil İbrahim
Kaskatı dururdu hep. Hiç değişmezdi bu hal, yerinden kıpırdamazdı. Sıcak da olsa soğuk da olsa etkilemezdi onu. Ruhsuz, dilsiz bir taştan başka birşey değildi. Oﷺ avucuna alınca, varoluşunun sınırlarından taşıp, heyecanla dile geldi, şahitlik etti. Sebeplerde takılıp kalanlara inat, hakikati haykırdı...
Etten kemikten bir elin beş parmağıydı onlar.
Hudeybiye gününde susuz kalınca o kutlu topluluk, dudaklar kuruyunca, çaresizlik sarınca zihinleri, O'na ﷺ koştular. Ama öyle ya, su ya kuyulardan çekilir, ya nehirlerde akar, ya da yağmurlarla inerdi yeryüzüne. O'naﷺ koşmuşsan fıtratlar değişir, olmazlar olurdu işte. Etten kemikten beş parmağından pınarlar çağladı da kana kana içti herkes...
O'na ﷺ yaklaşan ya da temas eden herşey, fıtratı ne olursa olsun, o güne kadar hangi formda hangi halde olursa olsun değişti ve dönüştü. Adı mucize oldu...
Peki ya kalplerdeki değişim taşların dile gelmesinden daha mı kolaydı! Bir ömür, sinir uçlarına kadar işlemiş alışkanlıklardan vazgeçebilmek de mucize değil midir?..
Her mucize inanmanın neşesini, heyecanını ve gayretini yansıtır.
Hayal edelim;
Halime ve kucağındaki kutlu bebeği taşıyan eşeğin neşesini...
Hep taş iken hep susmuşken O'nun ﷺ ellerinde dile gelen taşların heyecanını...
Ya da hep kaynağından akmaya mahkum suların o kutlu parmaklardan akıyor olmakla yaşadıkları şaşkınlığı...
O'na ﷺ yaklaşmanın, temas etmenin, O'na ﷺ iman etmenin neşesini, heyecanını ve şaşkınlığını isteyelim Allah'tan. Ancak o zaman hastalıklı, topal hallerimizden kurtulur, ancak o zaman taşlaşmış, susmuş kalplerimiz dile gelir, ancak o zaman bir işin ucundan tutmayan ellerimiz pınarlar gibi çağlar da O'na ﷺ susuzluğumuz geçer...
Ancak o zaman!
Hep birlikte inanmanın neşesine talip olalım, iblisin fısıltılarına değil!
Taha suresi, 2. ayet, bismillah:
"Biz Kuranı sana mutsuz olasın diye indirmedik"
Halil İbrahim
