"Bir gün enstitüye geç vakit gelmiştim.
Saat 16 sularında. Kış günüydü.
Kocaman enstitüde hocam ve 2 araştırmacı vardı. Işıklar loş bir şekilde yanıyordu.
Karanlık bir odada hocam bir kitaba dalmış durumdaydı.
Nazikçe kapıyı tıkladım.
Hocam bir tepki vermemişti.
Sessiz bir şekilde kendisine seslendikten sonra da tepki alamamıştım. Bir adım attım masasına doğru ve tekrar seslendim.
Hocam kitabı iki avcu arasına almış sanki harfleri teker teker seçercesine gözleriyle satırlar arasında hızlıca akıp duruyordu
. Haddimi aşarak biraz daha sesli bir şekilde seslendim. Tepki yoktu. Bu sefer korkmaya başladım. En son yanına yaklaştım ve elimle omzuna dokundum hafifçe.
Bir an ürktü ve ‘Mehmet!’ diye seslendi.
Çok mahcup olmuştum.
‘Ne zamandan beri buradasın’ dedi sessizce. ‘Hocam 2-3 dakikadır, kusura bakmayın bir an endişelendim’ dedim.
‘Sen hiç kitap okudun mu?’ diye sordu kendisi. ‘Okudum hocam’ dedim, tam okuduğum kitapların birkaçını sayacaktım ki
‘Sen kitap okumadın hayatında Mehmet.
Kitap okumak ibadet gibidir.
Allah’ın rızasını kazanmak, ilim yapmak için okuduğun zaman okumuş olursun bir Kitabı.
Tıpkı namaza durduğun gibi kendini etrafında olan bitenlerden arındırır, kitabın ruhuna verirsin. Ve tıpkı namaz kılan insana seslenmediğin gibi kitap okuyan insana da seslenmezsin.
Bir kenara geçer onun ibadeti bitene kadar beklersin’ dedi.
Utancımdan ne yapacağımı şaşırdım. Hafif tebessüm etti, ayağa kalktı ve ensemi şefkatle kavradı. ‘Nasihat ediyorum.
Üzülmüyorsun değil mi? Size kitap okumayı unutturdular. İnşallah sizin nesliniz yine Kitap okuyan nesil olacak Mehmet.
Milletin ve İslam âlemin akıbeti buna bağlı’ dedi."
Mehmet Alparslan Çelebi
“Fuat Sezgin Hoca’nın ardından...”
Paylaşim icin Teşekkür ederim 
hatırlattığın için teşekkürler
