Ha sonbahar gelmiş;
Sarısını hüznümden, serinliğini yüreğimden damıtıp...
Ha gündüze küsmüşüm...
Boynumun büküklüğüne bahanem çok!
Gözyaşı ustasıyım; işsiz...
Ve yalnız...
(Sonra seni düşündüm... Bir an! Ey sevgili! Ahir zaman deyip geçiştirmek çok zor! Ne kılıcımda kan izi var. Ne muhabbetin dindiriyor acımı. Bu hal nedir?)
"""
Şiir aramayın enkazımda...
Ha sonbahar gelmiş; ha gündüze küsmüşüm...
Aşk yâresi anlatmaz hâlimi,
Aşk bendim!
(Adını koyamadığımız bu işte: Bin kere düşüp, bin kere kalktık ayağa... Çokça haykırıp, çokça sindik... Aynada suretimiz yok şimdi...)
"""
Şimdi bir musalla taşından seyrediyorum gökyüzünü...
Akşam sonrası, alacakaranlık.
Çıplak dalların arasından; koyu bulutlar...
Hiçbir şeyin vakti değil; avlu bomboş...
Sözün bittiği yerdeyim yani...
Yani herşey nafile...
(Biliyorum; son nefesten önce ölünmez. Biliyorum; hâlâ buradayız. Biliyorum; bu miras bizim...)
"""
Gözyaşı ustasıyım; işsiz...
Ve yalnız...
Acımı ezan dindirir!
(Uzaklardan edilmiş bir dua uçup gelir başucuma... Bir anne şefkatiyle okşar başımı... Kavrulan dudaklarıma bir damla su, karanlığıma aydınlık olur. Kimin duası?)
"""
Sarı ve serin bir hüznün kucağında,
Kalbim yangın/üşüyor ellerim...
"""
Yazık; bu yangın öldürmüyor...
Yazık; gözyaşı söndürmüyor...
(Olsun... Kılıcımda kan değil; gözyaşımın ve duamın izi var...
Bir değil, bin ihtimal daha var!)
