Son sesiydi bu duyduğun,
Son trenin...
Bir ayağım kapıda...
Diğerini yanına getirdiğim an,
Artık ben olmayacağım.
Bakarsam eğer, gözlerinin karasını görürsem eğer
Damlalarca içimde çoğalırsan eğer
Gidemem...
Vagonlar boyu uzaklığına düştüğümde senden
Aklımda hala senin sesin mi olur
Yoksa rayların gıcırtısına takılırda kalbim
Öyle mi atar o andan sonra?
Bilemem...
Buğusu geçince kimbilir kaç saatlik yolların ötesinde
Hala seni mi ara seni mi sorar gözlerim
Yoksa bilet kontrolüne takılı kalırda
Tüm heyecanaları yiter mi kalbimin
Bilemem...
Ve inerken trenden
Sana doğru dönerde yönünü mü şaşırır
Yoksa birbirine dolanıp yuvarlanırda kalbim
Bırakıp yol ortasında gider mi ayaklarım
Bilemem...
Tekerin her dönüşü geri dönülmez yollar açarken aramızda
Ve döktüğüm her yaş
Yaşadığımız her ana bedelken hala
Bekleme artık..
Dönmeyeceğim!
İnsanların garip bakışları umrumda bile değil
Dayadım ellerimi cama
Gecenin ayazına aldırmadan burnumun ucunu çıkardım dışarı
Geriye, geride bıraktığım adama
Geride bıraktığım onca zamana baktımda
Kış mı bu kadar üşüten, yoksa
İçimin rüzgarımı beni böyle tir tir titreten
Farkına varamadım!
Bu bir kış gecesi
Bu hazin bir veda sahnesi
Bu bir yol hikayesi
Ne yollar boyu ne de vagonlar boyudur uzaklığım
Yüreğinin düğümüne takıldım!
Aslı budur yalnızlığımın
-Ki be yorulmam dedim
-ki ben uslanmam dedim
Dinlemedin!
Şimdi bakma öyle
Şimde gel deme
Vagonlarca yol geldim
Herşeyi her izi sildim
Bunca gece bunca yara bere üstüne basa basa çiğneye çiğneye benliğimi gelemem
Bekleme artık
Dönemem!
alıntı.
