Eskiden misâfir odalarının duvarlarından birinde mutlaka “Bu da geçer yâ hû” levhası bulunurmuş. Ben bunu bizim yaşlılardan çok duyardım.
“Neden bu levha?” diye sorduklarını bana derlerdi ki:
“- Evlâdım! “Bu da geçer yâ hû” levhası darlaşmış ve sıkıntı yüklü kalblere ilâç gibi olur. İnsan herşeyden medet umduğu bir zamanda böyle bir levhanın karşısına oturup içindekileri dışarıya “UHH” diye atmaya çalıştığında bu yazıyı görüp okuyunca öylesine ferahlar ki, deme görsün. Aslında dünyada geçmeyen ne var ki? Bu da geçecektir. Böylesi bir telkin insana huzur vesilesi olur.
Tekkelerin duvarlarında yüzlerce yıldır serlevha (başköşeye konulan levha) yapılan bu sözün hakikati de mânasındaki incelikler de derya hükmündedir. Evde sıkıntılı hallere düşen kişiler için de bu levha sıkıntıları atıp huzura yönelmeye ufuk yolunu açmış olur.
“Bu iş illaki olacak”, “Ben bunu yapacağım”, “Ölürüm de bu işi yapmaktan vazgeçmem”, “Çaresi yok bunu yapacaksın...” takıntısına takılan dostlar: “Vazgeç yâ hû!” levhasını gördüklerinde gerginliklerini giderirlerdi. Böylesine cümlelerin insan tabiatındaki nasihata muhtaçlığın en ulvi yanını tamamladığına şâhid olabilirsiniz.
Evlâdım! Karşısındaki kişinin aykırılığı kendini üzmüş biri, diyecek bir lâf zamanı ve zemini bulamadığında duvarda asılı bir levhadaki şu söz onun için rahatlama vesilesi olurdu: “HOŞ GÖR YÂ HÛ”. Ne güzel ilaç bunlar anlama kabiliyetinden mahrum olmayan kalbler için değil mi?
Bazen saatlerce konuşursunuz karşınızdakine etkili olamazsınız. Ama bir bakış, bir duruş, süzüş veya böyle bir söz/ifade insanı etkiliyiverir. Onu onarır. Hâlini değiştiriverir. Bunlar hiç belli olmaz.
Teslimiyetini henüz yerli yerince oturtamamış biri, bir mekâna girip uygun olan yere oturduğunda karşısındaki duvarda asılı bir levhâdaki “ÂH TESLİMİYET” ifadesi o kişinin dünyasında şimşekler çaktırabilir.”
Sizler de böylesi levhaları evlerinizin ve işyerlerinizin duvarlarına asarsanız cümle âlem için zor zamanlarda sabır ve tevekkül içinde kalmalarına zemin hazırlamış olursunuz. Bir de böylesi sözlerin kalbe ilâç olduğunu tecrübelerinize eklersiniz, tecrübe deyip geçmeyin, öyle zaman olur ki, tecrübe herşeyin önüne geçer. Öyle tecrübeler vardır ki, kullananı da kullandırılanı da nâr-ı cahimden (cehennem ateşinden) kurtulmaya vesile olabilir.
Genelde böylesi aspirinleştirilmiş ifadeler âyet, hadis ve atasözlerinden çıkarılır. Kelâm-ı kibar olanları da vardır. Her biri tecrübe ile söylenmiş sözlerdir.
Ben de, bu sözlerden iki tanesini çalışma masamın karşısına astım. Kafamı kaldırdığım anda bu sözlere gözlerim takılıyor. Çoğu zaman bu sözleri gözlerimle süzüyorum. Tabii ki okuduğum da azımsanmıyacak miktarda. Bu sözler beni öylesine rahatlatıyor ki, bilmem nasıl anlatayım. Hangi levhalar diyeceksiniz. Hemen arzedeyim:
* Bu da geçer yâ hû!
* Takma kafana!
Bu levhalar Osmanlıca, Arap harfleriyle yazılmış. Siz de böyle levhalar asacaksanız Osmanlıca yazılmış olanını asınız. Öyle olursa asaleti oluyor. Öbüründen zevk almıyorum. Bana müsbet bir şey de şırınga etmiyor. İnanıyorum ki, siz de aynı fikirdesinizdir.
Birkaç levha sözüyle konumuzu noktalayalım:
* Men Sabera Zafere.
* Maşaallah, Barekallah, Tegabbelallah.
* Sabret ya hû!
* Sabrın sonu zaferdir.
* Allah selâmet versin.
milli gazete- mevlut özcan
“Neden bu levha?” diye sorduklarını bana derlerdi ki:
“- Evlâdım! “Bu da geçer yâ hû” levhası darlaşmış ve sıkıntı yüklü kalblere ilâç gibi olur. İnsan herşeyden medet umduğu bir zamanda böyle bir levhanın karşısına oturup içindekileri dışarıya “UHH” diye atmaya çalıştığında bu yazıyı görüp okuyunca öylesine ferahlar ki, deme görsün. Aslında dünyada geçmeyen ne var ki? Bu da geçecektir. Böylesi bir telkin insana huzur vesilesi olur.
Tekkelerin duvarlarında yüzlerce yıldır serlevha (başköşeye konulan levha) yapılan bu sözün hakikati de mânasındaki incelikler de derya hükmündedir. Evde sıkıntılı hallere düşen kişiler için de bu levha sıkıntıları atıp huzura yönelmeye ufuk yolunu açmış olur.
“Bu iş illaki olacak”, “Ben bunu yapacağım”, “Ölürüm de bu işi yapmaktan vazgeçmem”, “Çaresi yok bunu yapacaksın...” takıntısına takılan dostlar: “Vazgeç yâ hû!” levhasını gördüklerinde gerginliklerini giderirlerdi. Böylesine cümlelerin insan tabiatındaki nasihata muhtaçlığın en ulvi yanını tamamladığına şâhid olabilirsiniz.
Evlâdım! Karşısındaki kişinin aykırılığı kendini üzmüş biri, diyecek bir lâf zamanı ve zemini bulamadığında duvarda asılı bir levhadaki şu söz onun için rahatlama vesilesi olurdu: “HOŞ GÖR YÂ HÛ”. Ne güzel ilaç bunlar anlama kabiliyetinden mahrum olmayan kalbler için değil mi?
Bazen saatlerce konuşursunuz karşınızdakine etkili olamazsınız. Ama bir bakış, bir duruş, süzüş veya böyle bir söz/ifade insanı etkiliyiverir. Onu onarır. Hâlini değiştiriverir. Bunlar hiç belli olmaz.
Teslimiyetini henüz yerli yerince oturtamamış biri, bir mekâna girip uygun olan yere oturduğunda karşısındaki duvarda asılı bir levhâdaki “ÂH TESLİMİYET” ifadesi o kişinin dünyasında şimşekler çaktırabilir.”
Sizler de böylesi levhaları evlerinizin ve işyerlerinizin duvarlarına asarsanız cümle âlem için zor zamanlarda sabır ve tevekkül içinde kalmalarına zemin hazırlamış olursunuz. Bir de böylesi sözlerin kalbe ilâç olduğunu tecrübelerinize eklersiniz, tecrübe deyip geçmeyin, öyle zaman olur ki, tecrübe herşeyin önüne geçer. Öyle tecrübeler vardır ki, kullananı da kullandırılanı da nâr-ı cahimden (cehennem ateşinden) kurtulmaya vesile olabilir.
Genelde böylesi aspirinleştirilmiş ifadeler âyet, hadis ve atasözlerinden çıkarılır. Kelâm-ı kibar olanları da vardır. Her biri tecrübe ile söylenmiş sözlerdir.
Ben de, bu sözlerden iki tanesini çalışma masamın karşısına astım. Kafamı kaldırdığım anda bu sözlere gözlerim takılıyor. Çoğu zaman bu sözleri gözlerimle süzüyorum. Tabii ki okuduğum da azımsanmıyacak miktarda. Bu sözler beni öylesine rahatlatıyor ki, bilmem nasıl anlatayım. Hangi levhalar diyeceksiniz. Hemen arzedeyim:
* Bu da geçer yâ hû!
* Takma kafana!
Bu levhalar Osmanlıca, Arap harfleriyle yazılmış. Siz de böyle levhalar asacaksanız Osmanlıca yazılmış olanını asınız. Öyle olursa asaleti oluyor. Öbüründen zevk almıyorum. Bana müsbet bir şey de şırınga etmiyor. İnanıyorum ki, siz de aynı fikirdesinizdir.
Birkaç levha sözüyle konumuzu noktalayalım:
* Men Sabera Zafere.
* Maşaallah, Barekallah, Tegabbelallah.
* Sabret ya hû!
* Sabrın sonu zaferdir.
* Allah selâmet versin.
milli gazete- mevlut özcan
