Yeniden Doğuş

BU MERTEBEYE NASIL ERİŞTİLER?


Rivâyet ederler ki Sahabe-i Güzîn (rıdvanullahi teâlâ aleyhim ecmaîyn) toplanmışlardı.

Kendi aralarında konuşuyorlardı. Birisi kalkıp dedi ki: «Ya Eba Bekir! Allah (c.c.) için söyle, bu mertebeye ne ile eriştin?


Hazreti Ebû Bekir radıyallahü anh buyurdu ki:

«Yemin verdiğiniz için söylemek lazımdır:

Dini dünyadan, ve Allahü Teâlâ Hazretlerinin rızasını da âhîret nimetlerinden üstün tuttum.

Hiç bir gün hiç bir halimle Allahü Teâlâ Hazretlerinin hakkından kendi hakkımı üstün tutmadım.» dedi.


Hazreti Ömer radîyallahu anh'e sordular.

O da buyurdu ki; «Her şeyi aziz ve zelîl kılan Allahü Teâlâ'dır».

Sonra

Hazreti Osman radıyallahü anh'e sordular. Buyurdu ki:

«Kitabullahı sağ tarafıma koydum. Sünnet-i Resûlullahı sol tarafıma koydum ve dedim ki; Muhakkak Allahü Teâlâ Hazretleri benim bütün sırlarıma muttalidir».

Sonra,

Hazreti Ali radîyallahu anh'e sordular. Buyurdu ki

: «Cihâd ile otuz sene mücahede kılıcıyla, haşyet zırhiyle ve verâ kalkanıyla, tâat ve ibâdet oku ile gönül kapısında oturdum.

Gönlüme ve hatırıma hiç bir şey sokmadım. Ancak Allahü Teâlâ'nın rızası olan şeylere müsaade ettim.

Said İbnu Zeyd radıyallahu anh anlatıyor: "Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm'ın şöyle söylediğini işittim:

"Ebu Bekr cennetliktir, Ömer cennetliktir, Osman cennetliktir, Ali cennetliktir, Talhâ cennetliktir, Zübeyr cennetliktir, Sa'd İbnu Malik cennetliktir, Abdurrahman İbnu Avi cennetliktir, Ebu Ubeyde İbnu'l-Cerrâh cennetliktir."

(Râvi der ki: Zeyd) onuncuda sükut etti. Dinleyenler: "Onuncu kim?" diye sordular. (Bu taleb üzerine):

"Said İbnu zeyd!" dedi. Yani bu, kendisi idi. Zeyd sonra ilave etti:

"Allah'a yemin ederim. Onlardan birinin Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm ile birlikte yüzü tozlanacak kadar bulunuvermesi, sizden birinin ömrü boyu çalışmasından daha hayırlıdır, hatta ömrü, Hz. Nuh aleyhisselam'ın ömrü kadar uzun olsa bile"

Hz. EBÛ BEKR-İ SIDDÎK (r a)
Yâ Ebâ Bekr! Başıma gelecek bir musîbetin, benim yerime, senin başına gelmiş olmasını ister misin?
- Evet yâ Resûlallah! Seni hak dinle, hak peygamber olarak gönderen Allahü teâlâya yemîn ederim ki, gelecek bir musîbetin, senin yerine, benim başıma gelmesini isterim.
Mağara kapısı önüne geldiklerinde, Hz. Ebû Bekir dedi ki:
- Allah için yâ Resûlallah, içeri girmeyin! Ben gireyim, orada zararlı bir şey varsa, bana gelsin, mübârek zâtınıza bir keder, bir elem değmesin

Hz. ÖMER (r a)
Bir gün at satın almak istedi. Atı tecrübe etmek niyetiyle biniciye verdi. Ata binen kimse, koştururken, at tökezleyip kazâya uğradı. Hz. Ömer atı satıcısına geri vermek istediğinde, satıcı almadı. Sonunda durum, Kâdî Şüreyh hazretlerine intikal etti. Kâdî sordu:
- At, sahibinin izniyle mi koşturuldu?
Hz. Ömer dedi ki:
- Hayır, ben denemek için koşturdum.
Atı almak macbûriyetindesiniz
Bunun üzerine, kâdî şu hükmü verdi:
- Şâyet at sahibinin rızâsı ile tecrübe edilseydi, sahibine iâde edilebilirdi. Fakat, siz sahibinden izin almadığınız için geri veremezsiniz, atı almak mecbûriyetindesiniz.
Hz. Ömer;
- Hak ve adâlet husûsunda boynumuz kıldan incedir, deyip atın bedelini verd

Hz. OSMAN (r a)
Yahûdî, Müslümanları zor durumda bırakmak için, kuyudan her zaman su vermiyordu.
Verdiği günlerde de çok yüksek fiyatla sattığı için herkes alamıyor, fakir Müslümanlar çok sıkıntı çekiyorlardı.
Cenneti müjdeliyordu
Peygamber efendimiz, bu durumu gördükçe üzülüyordu. Kuyuyu satın alıp, Müslümanlara sebil edecek kimsenin, Cennette karşılığını kat kat alacağını müjdeliyor, açıkça Cenneti vadediyorlardı. Bu müjdeyi işiten Hz. Osman, hemen Yahûdînin yanına varıp, pazarlığa başladı.
Yahûdî, Müslümanların mecbûren bu kuyuyu satın alacaklarını bildiği için, ödenmesi mümkün olmayan bir fiyat istedi. Bu duruma Hz. Osman çok üzüldü. Fakat ne yapıp yapıp bu kuyuyu satın alarak Resûlullahı memnun etmek istiyordu. Yahûdîye dedi ki:
- Senin dediğin fiyatla bu kuyuyu ben satın alamam. Sana bir teklîfim var. Gel seninle beraber ortaklaşa bu kuyuyu işletelim. Böylece kuyu elinden çıkmamış olur. Kuyunun yarı hissesini bana sat. Birgün sen, birgün ben kuyuyu işletelim

Hz. ALİ BİN EBÎ TÂLİB (r a)
Muhtaç olduğu hâlinden belli olan fakîr biri, Hz. Alinin huzûruna gelip oturdu. Hz. Ali kendisine sordu:
- Benden bir isteğin mi var?
Adam utancından, söz ile cevap veremeyip işâret ile muhtaç olduğunu bildirdi. Hz. Ali yanında bulunan, giyecek ve yiyecekleri verdi.
Muhtaç kimse çok sevindi, sonra da çok güzel bir beyit okudu. Okuduğu beyitten hoşlanan Hz. Ali, çocukları için ayırdığı üç altını da verdi