Lütuf ve kerem sahibi Allah’a hamd;
Sevgili Resulü’ne, Ehl-i Beyt’ine ve Sahabelerine salât ve selâm…
Merhaba Dostlar;
Nerden başlayayım bilemiyorum ki…
Apaçık bir hakikati anlatmaya çalışmak ne kadar abes ise bu topraklara canlarıyla, kanlarıyla, gönülleriyle hizmet etmiş insanları anlatmaya çalışmak da bir o kadar abes geliyor bendenize...
Gün ortasında, güneşi tarife gerek var mı?...
Fakat ne edersiniz ki insanların gözlerine karalar inmiş; aklar kara, karalar ak görünür olmuş. Hakikatler perdelenmiş, dimağlar kirletilmiş, sosyal doku tarumar edilmiş…
Günümüz nesli, o kadar mazisinden kopmuş, o kadar köklerine yabancılaşmış ki atasından yurdundan bihaber hale gelmiş. Üst kimlik, alt kimlik, yan kimlik-yöre kimlik… Derken, kafalar iyice allak bullak edilmiş. Kuru bir laf kalmış dillerde: “Elhamdülillah müslümanım”…
Biz de eski Sovyet rejimi altında köklerini unutan Türki kardeşlerimize acıyarak bakıyorduk. “Vah! Vah! Köklerinden, dinlerinden, örflerinden koparılmışlar” diye…
Meğer, biz onlardan daha beter bir halde imişiz!
Onlar, hiç değilse köklerinden mahrum edildiklerinin bilincindeydiler veya küçük bir işaretle bu kayıplarını fark edebilirlerdi.
Heyhat! Oysa biz…
Oysa biz, sevgili dostlar, köklerimizden koparıldığımızın bile farkında değildik. Hala da tam olarak kime ve nereye mensup olduğumuzun ayırtına varabilmiş değiliz.
“Bu vatan, toprağın kara bağrında, sıradağlar gibi yatanlarındır” diye ezberletildi bize. Ama “bu vatan” denilen topraklar, “bizim” topraklarımızın sadece küçük bir parçasıydı…
Hem kimdi bu “toprağın kara bağrında sıradağlar gibi yatanlar”? Niçin orada, öylece yatıyorlardı?
Onlar da bizim gibi para-pul, şan-şöhret, keyif ve eğlence peşinde koşsaydılar ya!…
Niçin kendilerine haram etmişlerdi, şu güzel dünyanın canım güzelliklerini!...
Ömürlerini, bir kuyumcu titizliğiyle arınmaya, aydınlanmaya ve aydınlatmaya feda etmiş bu insanlar, niçin kendilerine dünyayı dar etmişlerdi?...
Dertleri neydi?...
“Bu vatan, toprağın kara bağrında, sıradağlar gibi yatanlarındır” evet ama hepsi bu kadar mıydı?...
Canlarını, mallarını, toplumsal statülerini, her şeylerini tehlikeye atıp serhat boylarında can veren yiğit şehitlerimizin amacı neydi?
Peki, ya gece-gündüz nefisleri ile cihad halinde olan, gergef gergef güzel ahlak numuneleri serd eden, mubah/helal olan şeylerden bile kaçınarak, binbir mahrumiyet içinde yaşayan, veli ve âlimlerimiz, niçin kendilerine bu kadar ‘işkence’ ettiler?
Onlar da bizim gibi “Kıl beşi, kurtar başı” deselerdi ya…
Onlar da bizim gibi “Adaam sende, dünyayı sen mi kurtaracaksın!” deselerdi ya…
Onlar da bizim gibi önce din adına doğru dürüst bir şey öğrenmeyip sonra: “Ne yapayım, ben âlim değilim ki insanları irşad edeyim” deselerdi ya…
Yoksa bizim ceddimiz, bizim kadar akıllı değil miydi? A dostlar ne dersiniz?...
Arada bu kadar bakış farkı olduğuna göre, ya onlar çok akıllıydılar ya da biz?...
Bunu anlamak çok kolay…
İslami ve insani hayat standartlarına bakıp karşılaştırdığımızda, görüyoruz ki onlar bizden fersah öndeymişler. Hem de her açıdan…
Demek ki hatalı, yanlış taraf biziz sevgili dostlar. “Kişi, noksanın bilmek gibi irfan olmaz” demiş ceddimiz. Eksiğini ve hatasını bilen kişi, onları düzeltmek ve tamamlamak imtiyazına sahiptir.
Şükürler olsun ki şu anki neslimiz, en azından genel itibariyle, noksan olduğunun şuurunda, hatalarla dolu olduğunun kabulünde… Ancak nereden başlayacağını bilemiyor. Bir oradan bir buradan, bir şeyler öğrenmeye ve dinini yaşamaya çalışıyor. Fakat, bilgiye aç neslimizin zihnini besleyecek doğru bilgilere ulaşması çok zor. Tuzaklar, yanlış bilgilendirmeler, kavram kargaşaları, en büyük engeller. Bunlar dini doğru öğrenmekle ilgili sorunlar…
Bir de dini doğru yaşamakla ilgili sorunlar var. Asıl kalıcı olan, müslümana şekil veren de bu; sahih ve maneviyatlı bir hayat… Gençlerimiz, kimi örnek alacak, kimin peşinden koşacak? Can alıcı soru bu…
İşte, bu yüzden sevgili dostlar, bu ayki konumuzu “Bu toprakların manevi sahipleri” olarak belirledik. “Bu topraklar” derken, sadece Anadolu’yu değil, İslam ile yoğrulmuş bütün memleketleri kastettik. “Manevi sahipler” derken de hem maneviyat önderlerimizi, hem şehitlerimizi hem de ilim, kültür ve sanat adamlarımızı göz önüne getirdik.
İşin esası, sevgili dostlar, Müslüman cemaatinin kaymak tabakasını, sırasıyla; arifler, büyük âlimler ve mürşidler oluşturur. Toplumun bütün fertleri, işte bu kaymak tabakanın, eğitim ve öğretiminden geçerler. Ancak, onların görevleri eğitim ve öğretimle bitmez. Hamalından padişahına, askerinden, tüccarına kadar, bütün bir toplumu gözetir, izler; dua ve nasihatleriyle yönlendirirler.
Esnafın güzel ahlakı ve dürüstlüğü,
Askerin cesaret ve feraseti,
Padişahın, celadet ve adaleti,
Babanın fedakârlık ve asaleti,
Annenin şefkat ve merhameti,
Hasılı, koca bir toplumdaki bütün fazilet ve üstünlükler, maddi ve manevi kazanılar, hep onların eseridir aslında.
İşte, bu yüzden “bu toprakların manevi sahipleri” onlardır.
Onlar, Yüce Allah’ın sevgili ve seçilmiş kullarıdır.
Genç nesillerimizin en büyük ideali de onlar gibi olmaya çalışmaktır. En azından, onların rahle-i tedrisinden geçmek…
Celal ve kerem sahibi Allah, kendi yolunda mücadele edenlerin elbette yardımcısıdır. Onlara da yardım edecektir, inşaallah.
SÜLEYMAN KARAKAŞ
Sevgili Resulü’ne, Ehl-i Beyt’ine ve Sahabelerine salât ve selâm…
Merhaba Dostlar;
Nerden başlayayım bilemiyorum ki…
Apaçık bir hakikati anlatmaya çalışmak ne kadar abes ise bu topraklara canlarıyla, kanlarıyla, gönülleriyle hizmet etmiş insanları anlatmaya çalışmak da bir o kadar abes geliyor bendenize...
Gün ortasında, güneşi tarife gerek var mı?...
Fakat ne edersiniz ki insanların gözlerine karalar inmiş; aklar kara, karalar ak görünür olmuş. Hakikatler perdelenmiş, dimağlar kirletilmiş, sosyal doku tarumar edilmiş…
Günümüz nesli, o kadar mazisinden kopmuş, o kadar köklerine yabancılaşmış ki atasından yurdundan bihaber hale gelmiş. Üst kimlik, alt kimlik, yan kimlik-yöre kimlik… Derken, kafalar iyice allak bullak edilmiş. Kuru bir laf kalmış dillerde: “Elhamdülillah müslümanım”…
Biz de eski Sovyet rejimi altında köklerini unutan Türki kardeşlerimize acıyarak bakıyorduk. “Vah! Vah! Köklerinden, dinlerinden, örflerinden koparılmışlar” diye…
Meğer, biz onlardan daha beter bir halde imişiz!
Onlar, hiç değilse köklerinden mahrum edildiklerinin bilincindeydiler veya küçük bir işaretle bu kayıplarını fark edebilirlerdi.
Heyhat! Oysa biz…
Oysa biz, sevgili dostlar, köklerimizden koparıldığımızın bile farkında değildik. Hala da tam olarak kime ve nereye mensup olduğumuzun ayırtına varabilmiş değiliz.
“Bu vatan, toprağın kara bağrında, sıradağlar gibi yatanlarındır” diye ezberletildi bize. Ama “bu vatan” denilen topraklar, “bizim” topraklarımızın sadece küçük bir parçasıydı…
Hem kimdi bu “toprağın kara bağrında sıradağlar gibi yatanlar”? Niçin orada, öylece yatıyorlardı?
Onlar da bizim gibi para-pul, şan-şöhret, keyif ve eğlence peşinde koşsaydılar ya!…
Niçin kendilerine haram etmişlerdi, şu güzel dünyanın canım güzelliklerini!...
Ömürlerini, bir kuyumcu titizliğiyle arınmaya, aydınlanmaya ve aydınlatmaya feda etmiş bu insanlar, niçin kendilerine dünyayı dar etmişlerdi?...
Dertleri neydi?...
“Bu vatan, toprağın kara bağrında, sıradağlar gibi yatanlarındır” evet ama hepsi bu kadar mıydı?...
Canlarını, mallarını, toplumsal statülerini, her şeylerini tehlikeye atıp serhat boylarında can veren yiğit şehitlerimizin amacı neydi?
Peki, ya gece-gündüz nefisleri ile cihad halinde olan, gergef gergef güzel ahlak numuneleri serd eden, mubah/helal olan şeylerden bile kaçınarak, binbir mahrumiyet içinde yaşayan, veli ve âlimlerimiz, niçin kendilerine bu kadar ‘işkence’ ettiler?
Onlar da bizim gibi “Kıl beşi, kurtar başı” deselerdi ya…
Onlar da bizim gibi “Adaam sende, dünyayı sen mi kurtaracaksın!” deselerdi ya…
Onlar da bizim gibi önce din adına doğru dürüst bir şey öğrenmeyip sonra: “Ne yapayım, ben âlim değilim ki insanları irşad edeyim” deselerdi ya…
Yoksa bizim ceddimiz, bizim kadar akıllı değil miydi? A dostlar ne dersiniz?...
Arada bu kadar bakış farkı olduğuna göre, ya onlar çok akıllıydılar ya da biz?...
Bunu anlamak çok kolay…
İslami ve insani hayat standartlarına bakıp karşılaştırdığımızda, görüyoruz ki onlar bizden fersah öndeymişler. Hem de her açıdan…
Demek ki hatalı, yanlış taraf biziz sevgili dostlar. “Kişi, noksanın bilmek gibi irfan olmaz” demiş ceddimiz. Eksiğini ve hatasını bilen kişi, onları düzeltmek ve tamamlamak imtiyazına sahiptir.
Şükürler olsun ki şu anki neslimiz, en azından genel itibariyle, noksan olduğunun şuurunda, hatalarla dolu olduğunun kabulünde… Ancak nereden başlayacağını bilemiyor. Bir oradan bir buradan, bir şeyler öğrenmeye ve dinini yaşamaya çalışıyor. Fakat, bilgiye aç neslimizin zihnini besleyecek doğru bilgilere ulaşması çok zor. Tuzaklar, yanlış bilgilendirmeler, kavram kargaşaları, en büyük engeller. Bunlar dini doğru öğrenmekle ilgili sorunlar…
Bir de dini doğru yaşamakla ilgili sorunlar var. Asıl kalıcı olan, müslümana şekil veren de bu; sahih ve maneviyatlı bir hayat… Gençlerimiz, kimi örnek alacak, kimin peşinden koşacak? Can alıcı soru bu…
İşte, bu yüzden sevgili dostlar, bu ayki konumuzu “Bu toprakların manevi sahipleri” olarak belirledik. “Bu topraklar” derken, sadece Anadolu’yu değil, İslam ile yoğrulmuş bütün memleketleri kastettik. “Manevi sahipler” derken de hem maneviyat önderlerimizi, hem şehitlerimizi hem de ilim, kültür ve sanat adamlarımızı göz önüne getirdik.
İşin esası, sevgili dostlar, Müslüman cemaatinin kaymak tabakasını, sırasıyla; arifler, büyük âlimler ve mürşidler oluşturur. Toplumun bütün fertleri, işte bu kaymak tabakanın, eğitim ve öğretiminden geçerler. Ancak, onların görevleri eğitim ve öğretimle bitmez. Hamalından padişahına, askerinden, tüccarına kadar, bütün bir toplumu gözetir, izler; dua ve nasihatleriyle yönlendirirler.
Esnafın güzel ahlakı ve dürüstlüğü,
Askerin cesaret ve feraseti,
Padişahın, celadet ve adaleti,
Babanın fedakârlık ve asaleti,
Annenin şefkat ve merhameti,
Hasılı, koca bir toplumdaki bütün fazilet ve üstünlükler, maddi ve manevi kazanılar, hep onların eseridir aslında.
İşte, bu yüzden “bu toprakların manevi sahipleri” onlardır.
Onlar, Yüce Allah’ın sevgili ve seçilmiş kullarıdır.
Genç nesillerimizin en büyük ideali de onlar gibi olmaya çalışmaktır. En azından, onların rahle-i tedrisinden geçmek…
Celal ve kerem sahibi Allah, kendi yolunda mücadele edenlerin elbette yardımcısıdır. Onlara da yardım edecektir, inşaallah.
SÜLEYMAN KARAKAŞ
Son düzenleme:
