Rahman ve Rahim olan Allah ın adıyla sözlerime başlıyorum. Alemlerin Rabbi olan Allah a hamd ve senalar, Efendimiz Hazreti Muhammed e, aline ve ashabına salat ve selamlar olsun.
Ben acizane babam Şeyh Hazretlerinin şöyle dediğini duydum: Bir müridin sadece tarikat ehline itikadının olması, tasavvuf ehline inancının güzel olması dahi Cenabı Hak tarafından ona bahşedilen büyük bir lütuf ve ikramdır. Ancak müridden istenen, daha çok çaba ve gayret göstererek daha faziletli ve daha güzel mertebelere ulaşmasıdır. Ondan istenen bu yola intisap etmedeki gaye ve maksada ulaşmasıdır. Mürid bu yola girmekle elde edilmesi hedeflenen gaye ve amaca ancak ve ancak bu yolda bulunan adaplara ve edeplere karşı olan muhabbetiyle, ihlasıyla ve teslimiyetiyle ulaşabilir. Bu yola dahil olup, bu yoldan hiç istifade edemeyen veyahut az istifade edenlerin bu başarısızlıklarının sebebi, kalplerinde bulunan manevi hastalıklardır.Bazı cahiller ben yıllardan beri tarikata intisap ettiğim halde tarikattan hiç istifade etmedim,demektedirler.Onlar bu sözleriyle ayıp ve kusuru tarikata isnat etmektedirler. Ama hakikatte kusur ve eksiklik onların kendi nefislerindedir.
Bazılarının bu yoldan yeterince istifade edememelerinin sebebi muhabbet, ihlas ve teslimiyetlerindeki zafiyettendir.Bazı insanlar muhabbetli olduklarını, ehli ihlas ve ehli teslimiyet olduklarını iddia etmelerine rağmen, hakikatte bu hasletlerden uzaktadırlar. Denildiği üzere Nakşibendi tarikatının büyükleri iki sınıf insanı tedavi edememektedirler. Bunlardan ilki bu yolda bulunan edep ve adaplara hakkıyla teslimiyet göstermeyenlerdir. Kendi nefsinin dediğini yapıp, bu adaplara ve bu yolda bulunan emirlere riayet etmeyen ve bu yolda sakınılması gereken şeylerden kendisini sakındırmayandır.Yani gerçek manada teslimiyet gösteremeyen bir insanın bu yoldan istifade edebilmesi, adaplardan fayda görmesi mümkün değildir. Bu yoldan istifade edemeyen ikinci sınıf ise reformculuk yapanlardır. Yani bu Nakşibendi yolunda bulunmayan işleri,amelleri bu yola sokan,bidat çıkaranlardır. Bir müridin bu yola bidatlar sokması,adaplarda ve edeplerde reformculuk yapması, o müridin Nakşibendi yolunun yüce maneviyat büyüklerine karşı yeterince itikad sahibi olmamasından kaynaklanmaktadır. Yolumuzun seçkin büyükleri bu yolu Hazreti Rasulullah (s.a.v.) in şer-i şerifi üzere kurmuşlardır. O büyük şahsiyetler Hazreti Rasulullah (s.a.v.) in şer-i şerifini inceden inceye gözden geçirmişler,sünneti seniyesini en ince ayrıntısına kadar araştırmışlar,istihare ve istişarelerde bulunduktan sonra bu adapları ortaya koymuşlardır.
Bir müridin bu yolda selamette olması ve bu yoldan yeterince istifade edebilmesi için bir şart vardır.Bu konuyu açıklayan şu kıssayı babam Şeyh Hazretlerinden işitmiştim. Şöyle buyurmuşlardı : İkinci dünya savaşı yıllarında, savaş Şeyh Hazret in (k.s.) diyarına ulaştığı zaman bir çatışmada Şeyh Hazret (k.s.) kolundan yara alır. Akrabaları ve dostları onu tedavi amacıyla Bitlis e getirirler. Oradaki doktorlar o günün tıbbına göre Şeyh Hazret in (k.s.) hayatının devamı için kolunun kesilmesine karar verirler. Şeyh Hazret in (k.s.) akrabaları ve halifeleri Şeyh Hazret in (k.s.) kolunun kesilmesine çok ama çok üzülürler ve üzüntüden dolayı çok ağlarlar.Şeyh Hazret (k.s.) akrabalarını ve halifelerini yanına çağırarak onlara şöyle der: Şayet doktorlar kolumun kesilmesine karar veriyorlarsa, kolumun kesilmesi lazımdır. Zira doktora giden bir insanın doktorun dediğini yapması lazımdır. İster o doktor zahiri hastalıklara bakan doktor olsun, ister manevi hastalıklara bakan doktor olsun hiç fark etmez.Doktorun yanına giden insanın istifade edebilmesi için doktorun dediğini yapması lazımdır.
Özellikle teslimiyet alimlerde daha az görülmektedir.Onlara bu daha zor gelmektedir. Ben babam Şeyh Hazretlerinin (k.s.) böyle dediğini işittim. Teslimiyet olmadığı zaman da menfaatin olması zaten mümkün değildir, düşünülemez.
Alimlerin teslimiyet konusundaki zafiyetlerinin sebebi,bu yolda bulunan bazı şeyleri, bazı emirleri ilimlerine ve zekalarına havale etmeleri,onların sahihliğini ilimleriyle ölçmeye çalışmalarıdır.Bu emirler eğer ilimlerine muvafık olursa, ilimleriyle uyuşursa o zaman onun dediğini yapar, o emre sarılırlar.Ama o emir ilimleriyle ve akli çıkarımlarıyla uyuşmazsa ondan sakınırlar. Halbuki bu alimler bilmezler mi ki yolumuzun büyükleri olan yüce zatlar hem onlardan daha alim ve hem de daha zeki ve akıllıdırlar.
Yüce kerem sahibi ve bu nurlu irfan yolunun büyükleri olan bu yüce alimlerin yolu Hazreti Rasulullah (s.a.v.) in sünneti seniyesi üzere kuruludur.Onların emri,hakikatte Hazreti Rasullullah ın (s.a.v.) emridir. Hazreti Rasulullah (s.a.v.) bize neyi emretti ise,onlar bize onu emretmekte ve bizi neyden sakındırmış ise bizi ondan sakındırmaktadırlar.
Cenabı Hak Kur an-ı Kerim de bizi Efendimiz (s.a.v.) in emrini uygulamaya sevk etmiş ve bize Hazreti Rasulullah a (s.a.v.) teslim olmayı emretmiştir. Cenabı Hak Kur an-ı Kerim de mealen ?Aranızda bir sorun olduğu zaman onu kendi aranızda halletmeye çalışırsınız. Ama daha sonra onu Allah ın Rasulüne havale edersiniz.?buyurmaktadır.
Teslimiyet muhabbet ile orantılıdır. Muhabbetin fazlalığı ve eksikliği oranında teslimiyet de fazla veya eksik olur. Kişinin muhabbeti ne kadar çoksa teslimiyeti o oranda çok,muhabbeti ne kadar az ise teslimiyeti de o oranda az olur.
Cenabı Hak tan niyazım bizi Sadat-ı kiramımızın yoluna gerçek manada tabi olanlardan eylesin.Bizi bu yolun adabına ve edebine sarılanlarından kılsın .
Rabbim her şeye kadirdir. Salat ve selam Efendimiz e,aline ve ashabına olsun.
El Fatiha.
Seyh Muhammed Muta El-Haznevi (k.s)
Ben acizane babam Şeyh Hazretlerinin şöyle dediğini duydum: Bir müridin sadece tarikat ehline itikadının olması, tasavvuf ehline inancının güzel olması dahi Cenabı Hak tarafından ona bahşedilen büyük bir lütuf ve ikramdır. Ancak müridden istenen, daha çok çaba ve gayret göstererek daha faziletli ve daha güzel mertebelere ulaşmasıdır. Ondan istenen bu yola intisap etmedeki gaye ve maksada ulaşmasıdır. Mürid bu yola girmekle elde edilmesi hedeflenen gaye ve amaca ancak ve ancak bu yolda bulunan adaplara ve edeplere karşı olan muhabbetiyle, ihlasıyla ve teslimiyetiyle ulaşabilir. Bu yola dahil olup, bu yoldan hiç istifade edemeyen veyahut az istifade edenlerin bu başarısızlıklarının sebebi, kalplerinde bulunan manevi hastalıklardır.Bazı cahiller ben yıllardan beri tarikata intisap ettiğim halde tarikattan hiç istifade etmedim,demektedirler.Onlar bu sözleriyle ayıp ve kusuru tarikata isnat etmektedirler. Ama hakikatte kusur ve eksiklik onların kendi nefislerindedir.
Bazılarının bu yoldan yeterince istifade edememelerinin sebebi muhabbet, ihlas ve teslimiyetlerindeki zafiyettendir.Bazı insanlar muhabbetli olduklarını, ehli ihlas ve ehli teslimiyet olduklarını iddia etmelerine rağmen, hakikatte bu hasletlerden uzaktadırlar. Denildiği üzere Nakşibendi tarikatının büyükleri iki sınıf insanı tedavi edememektedirler. Bunlardan ilki bu yolda bulunan edep ve adaplara hakkıyla teslimiyet göstermeyenlerdir. Kendi nefsinin dediğini yapıp, bu adaplara ve bu yolda bulunan emirlere riayet etmeyen ve bu yolda sakınılması gereken şeylerden kendisini sakındırmayandır.Yani gerçek manada teslimiyet gösteremeyen bir insanın bu yoldan istifade edebilmesi, adaplardan fayda görmesi mümkün değildir. Bu yoldan istifade edemeyen ikinci sınıf ise reformculuk yapanlardır. Yani bu Nakşibendi yolunda bulunmayan işleri,amelleri bu yola sokan,bidat çıkaranlardır. Bir müridin bu yola bidatlar sokması,adaplarda ve edeplerde reformculuk yapması, o müridin Nakşibendi yolunun yüce maneviyat büyüklerine karşı yeterince itikad sahibi olmamasından kaynaklanmaktadır. Yolumuzun seçkin büyükleri bu yolu Hazreti Rasulullah (s.a.v.) in şer-i şerifi üzere kurmuşlardır. O büyük şahsiyetler Hazreti Rasulullah (s.a.v.) in şer-i şerifini inceden inceye gözden geçirmişler,sünneti seniyesini en ince ayrıntısına kadar araştırmışlar,istihare ve istişarelerde bulunduktan sonra bu adapları ortaya koymuşlardır.
Bir müridin bu yolda selamette olması ve bu yoldan yeterince istifade edebilmesi için bir şart vardır.Bu konuyu açıklayan şu kıssayı babam Şeyh Hazretlerinden işitmiştim. Şöyle buyurmuşlardı : İkinci dünya savaşı yıllarında, savaş Şeyh Hazret in (k.s.) diyarına ulaştığı zaman bir çatışmada Şeyh Hazret (k.s.) kolundan yara alır. Akrabaları ve dostları onu tedavi amacıyla Bitlis e getirirler. Oradaki doktorlar o günün tıbbına göre Şeyh Hazret in (k.s.) hayatının devamı için kolunun kesilmesine karar verirler. Şeyh Hazret in (k.s.) akrabaları ve halifeleri Şeyh Hazret in (k.s.) kolunun kesilmesine çok ama çok üzülürler ve üzüntüden dolayı çok ağlarlar.Şeyh Hazret (k.s.) akrabalarını ve halifelerini yanına çağırarak onlara şöyle der: Şayet doktorlar kolumun kesilmesine karar veriyorlarsa, kolumun kesilmesi lazımdır. Zira doktora giden bir insanın doktorun dediğini yapması lazımdır. İster o doktor zahiri hastalıklara bakan doktor olsun, ister manevi hastalıklara bakan doktor olsun hiç fark etmez.Doktorun yanına giden insanın istifade edebilmesi için doktorun dediğini yapması lazımdır.
Özellikle teslimiyet alimlerde daha az görülmektedir.Onlara bu daha zor gelmektedir. Ben babam Şeyh Hazretlerinin (k.s.) böyle dediğini işittim. Teslimiyet olmadığı zaman da menfaatin olması zaten mümkün değildir, düşünülemez.
Alimlerin teslimiyet konusundaki zafiyetlerinin sebebi,bu yolda bulunan bazı şeyleri, bazı emirleri ilimlerine ve zekalarına havale etmeleri,onların sahihliğini ilimleriyle ölçmeye çalışmalarıdır.Bu emirler eğer ilimlerine muvafık olursa, ilimleriyle uyuşursa o zaman onun dediğini yapar, o emre sarılırlar.Ama o emir ilimleriyle ve akli çıkarımlarıyla uyuşmazsa ondan sakınırlar. Halbuki bu alimler bilmezler mi ki yolumuzun büyükleri olan yüce zatlar hem onlardan daha alim ve hem de daha zeki ve akıllıdırlar.
Yüce kerem sahibi ve bu nurlu irfan yolunun büyükleri olan bu yüce alimlerin yolu Hazreti Rasulullah (s.a.v.) in sünneti seniyesi üzere kuruludur.Onların emri,hakikatte Hazreti Rasullullah ın (s.a.v.) emridir. Hazreti Rasulullah (s.a.v.) bize neyi emretti ise,onlar bize onu emretmekte ve bizi neyden sakındırmış ise bizi ondan sakındırmaktadırlar.
Cenabı Hak Kur an-ı Kerim de bizi Efendimiz (s.a.v.) in emrini uygulamaya sevk etmiş ve bize Hazreti Rasulullah a (s.a.v.) teslim olmayı emretmiştir. Cenabı Hak Kur an-ı Kerim de mealen ?Aranızda bir sorun olduğu zaman onu kendi aranızda halletmeye çalışırsınız. Ama daha sonra onu Allah ın Rasulüne havale edersiniz.?buyurmaktadır.
Teslimiyet muhabbet ile orantılıdır. Muhabbetin fazlalığı ve eksikliği oranında teslimiyet de fazla veya eksik olur. Kişinin muhabbeti ne kadar çoksa teslimiyeti o oranda çok,muhabbeti ne kadar az ise teslimiyeti de o oranda az olur.
Cenabı Hak tan niyazım bizi Sadat-ı kiramımızın yoluna gerçek manada tabi olanlardan eylesin.Bizi bu yolun adabına ve edebine sarılanlarından kılsın .
Rabbim her şeye kadirdir. Salat ve selam Efendimiz e,aline ve ashabına olsun.
El Fatiha.
Seyh Muhammed Muta El-Haznevi (k.s)
Son düzenleme:
