iyi bir mü'min her şeyden önce çocuklarına ve ailesine sevgi ve şefkatle davranmalıdır. Sertlikle yaptıramadığı şeyleri çoğu kez tatlı sözlerle yaptırabilir. Atalarımız:
"Tatlı söz yılanı deliğinden çıkarır" demişlerdir.
Peygamberimiz (s.a.v.) nerede bir çocuk görse onunla ilgilenir ve sevgi gösterirlerdi. Hele anne babasız çocuk görünce pek duygulanır, şefkatle başlarını okşardı. Onları eğlendirir ve sevindirirdi. Sahabeden biri Peygamberimiz'e (s.a.v):
"Ben çocuklarımı hiç öpmedim" dediğinde Peygamberimiz (s.a.v) ona:
"Merhamet etmeyene merhamet olunmaz." karşılığını verir.
Sevgi ve şefkat, çocukların gelişmesinde gıda hükmündedir. İnsanın temiz havaya olan ihtiyacı kadar çocuklar da sevgiye ve sevilmeye muhtaçtırlar. Onların en büyük ilahi emanetler oldukları asla unutulmamalıdır.
Hz. Peygamber (s.a.v) şöyle buyurmuştur:
"Cennette Darul ferah adlı bir yer vardır ki oraya ancak çocukları sevindirenler girerler." (Hadis-i Şerif)
menzil.net alıntıdır
