- Üyelik Tarihi
- 1 Ara 2005
- Mesajlar
- 92
- Aldığı Beğeniler
- 1
"Çocuk dinden, imandan, ahlâktan ne anlar?" demeyin!
Çoğu gençlerimizin kimlik sorunu yaşadıkları ve inançlarının zayıfladığı atlanmayacak önemli bir olgu.
Çocuklarımızın bomboş bir kafayla, güncel kültüre kapılıp gittikleri de ayrı bir gerçek. Bu duruma sebep, çocuklarımıza daha küçücükten dinî ve ahlâkî değerlerimizi aktarmadaki eksiklerimiz ve ihmallerimizdir.
Onları büyütürken bazen; “Şimdi bir sürü emir ve yasakla baskı yapmayalım, serbest yetişsinler. Büyüyünce onlar doğruyu bulur muhakkak” dedik. Bazen de; “O daha çok küçük, dinden, imandan ne anlar, ahlâktan ne anlar. O sadece derslerini çalışsın, sınavlarında başarılı olsun. Şimdi yarışı kazanma zamanı” dedik.
Ama öyle olmadı ve her iki halde de yanıldık.
Bizim çocuklarımıza vermediğimiz dinî, ahlâkî, kültürel değerlerimizin bilgileri yerine; çevrede uçuşan, serbestçe dolaşan, sokakta, çarşıda, sinemada, evdeki ekranda önlerine çıkan her türlü ahlâk dışı şeyler; değersizlikler, zıtlıklar ve aykırılıklar onların davranışlarına, düşüncelerine, hayallerine yerleşti, çocuklarımız hepsini benimsedi.
Çünkü çocukların aileleri tarafından ihmal edilen, boş bırakılan maneviyat ihtiyaçlarını; uluorta bir şekilde toplum doldurmakta.
Biz bu geçekten habersizdik önceleri. Hiç fark etmedik, taa ki çocuklarımız ergen olup karşımıza; beklemediğimiz düşünce ve davranışlarla dikilene kadar. Bugün, birçok gencimiz ahlâkî bakımdan geldiği nokta ile bizi üzmekle beraber çocuklarımız için yapılacak şeyler bitmiş değildir. Unutmayalım ki onlar bizim halâ yavrularımızdır. Hal ve hareketleriyle bizi incitseler de sevgi ve şefkatle bağrımıza basmaktan, hatalarını affetmekten geri durmamak ebeveyn olarak bizim görevimizdir. Bunun için yanlışlarını emirlerle değil, güzel konuşmalar ve ricalarla düzeltme yolunu seçelim. Hemen sonuç alacağız beklentisine girmeden sabırla ve hoş görü ile ilişki kurmak da bugünkü görevimiz. Çünkü çocuklarımız’ın kolaylıkla terbiye aldıkları dünün ‘küçük yaş dönemini’ ihmallerimizle kaçırdık. Artık çocuk eğitiminin temel amacı; ‘bilgide ve ahlâkta’ çocukların yeterli ve dengeli donanım almalarını sağlamak olduğu konusunu iyice anlayıp uygulamaya koymamız şarttır. Ayrıca çocuklarımızın eğitimini zararlı dış etkenlerden koruyan tedbirlerin her alanda alınması önemle gerekmektedir.
Hz. Peygamberimizin buyurduğu gibi; “Hiçbir baba çocuğuna güzel terbiyeden daha değerli bir miras bırakamaz” ve “İlim talep etmek her Müslüman’a farzdır”. Bu anlamlı sözlerden sonra şu temenniyi yapmak yerinde olacak: “Çocuklarının güzel amelleri yüzünden cennet makamları kazanan ebeveynlerden olmak hepimize nasip olsun, inşaallah”.
Acaba nereye gidiyoruz?
Çoğu gençlerimizin kimlik sorunu yaşadıkları ve inançlarının zayıfladığı atlanmayacak önemli bir olgu.
Çocuklarımızın bomboş bir kafayla, güncel kültüre kapılıp gittikleri de ayrı bir gerçek. Bu duruma sebep, çocuklarımıza daha küçücükten dinî ve ahlâkî değerlerimizi aktarmadaki eksiklerimiz ve ihmallerimizdir.
Onları büyütürken bazen; “Şimdi bir sürü emir ve yasakla baskı yapmayalım, serbest yetişsinler. Büyüyünce onlar doğruyu bulur muhakkak” dedik. Bazen de; “O daha çok küçük, dinden, imandan ne anlar, ahlâktan ne anlar. O sadece derslerini çalışsın, sınavlarında başarılı olsun. Şimdi yarışı kazanma zamanı” dedik.
Ama öyle olmadı ve her iki halde de yanıldık.
Bizim çocuklarımıza vermediğimiz dinî, ahlâkî, kültürel değerlerimizin bilgileri yerine; çevrede uçuşan, serbestçe dolaşan, sokakta, çarşıda, sinemada, evdeki ekranda önlerine çıkan her türlü ahlâk dışı şeyler; değersizlikler, zıtlıklar ve aykırılıklar onların davranışlarına, düşüncelerine, hayallerine yerleşti, çocuklarımız hepsini benimsedi.
Çünkü çocukların aileleri tarafından ihmal edilen, boş bırakılan maneviyat ihtiyaçlarını; uluorta bir şekilde toplum doldurmakta.
Biz bu geçekten habersizdik önceleri. Hiç fark etmedik, taa ki çocuklarımız ergen olup karşımıza; beklemediğimiz düşünce ve davranışlarla dikilene kadar. Bugün, birçok gencimiz ahlâkî bakımdan geldiği nokta ile bizi üzmekle beraber çocuklarımız için yapılacak şeyler bitmiş değildir. Unutmayalım ki onlar bizim halâ yavrularımızdır. Hal ve hareketleriyle bizi incitseler de sevgi ve şefkatle bağrımıza basmaktan, hatalarını affetmekten geri durmamak ebeveyn olarak bizim görevimizdir. Bunun için yanlışlarını emirlerle değil, güzel konuşmalar ve ricalarla düzeltme yolunu seçelim. Hemen sonuç alacağız beklentisine girmeden sabırla ve hoş görü ile ilişki kurmak da bugünkü görevimiz. Çünkü çocuklarımız’ın kolaylıkla terbiye aldıkları dünün ‘küçük yaş dönemini’ ihmallerimizle kaçırdık. Artık çocuk eğitiminin temel amacı; ‘bilgide ve ahlâkta’ çocukların yeterli ve dengeli donanım almalarını sağlamak olduğu konusunu iyice anlayıp uygulamaya koymamız şarttır. Ayrıca çocuklarımızın eğitimini zararlı dış etkenlerden koruyan tedbirlerin her alanda alınması önemle gerekmektedir.
Hz. Peygamberimizin buyurduğu gibi; “Hiçbir baba çocuğuna güzel terbiyeden daha değerli bir miras bırakamaz” ve “İlim talep etmek her Müslüman’a farzdır”. Bu anlamlı sözlerden sonra şu temenniyi yapmak yerinde olacak: “Çocuklarının güzel amelleri yüzünden cennet makamları kazanan ebeveynlerden olmak hepimize nasip olsun, inşaallah”.
Acaba nereye gidiyoruz?
