İyi bir anne-baba dendiği zaman, çocukları ile ilgilenen ve onları terbiyeli olarak yetiştiren kişiler hatıra gelir. Şunları hiç unutmamalıdır:
* Sakın küçük demeyin, terbiye beşikten başlar.
* Kararlı olmak, çocuğu kötü hareketten önler.
* Çocukla arkadaş gibi olup, ona değer verilir.
* Aile içindeki geçimsizlik, çocuğu çok sarsar.
* Her kötü hareketine, hep göz yumulmaz.
* Hata, kızarak değil, öğreterek düzeltilir.
* Hiçbir zaman onlara yalan söylenmez.
* Aynı harekete bir iyi, bir kötü denilmez.
* Düşünceler, inandırılarak benimsettirilir.
* Çok sertlik gibi, çok şefkat de zararlıdır.
* Sözünden çok, yaptığına değer verilir.
* Onun yanında başkaları çekiştirilmez.
* Terbiyeden anne ve baba mesuldür.
* Çocuklar hiçbir zaman kötülenmez.
* Onlar yalancılıkla asla suçlanmaz.
* Çocuğa verilen sözden dönülmez.
* Sırlar onların yanında açıklanmaz.
* Samimi olduğunuza inandırılır.
* Konuşmaktan ziyade yaşatılır.
* Kibirlenmesine göz yumulmaz.
* Başkalarına yardıma alıştırılır.
* Hayatın zorluğu öğretilir.
* Sabırlı olması öğretilir.
* Her istediği yapılmaz.
