- Üyelik Tarihi
- 19 Tem 2010
- Mesajlar
- 1,008
- Aldığı Beğeniler
- 3
- Takım
- Galatasaray
Çocuklarımızı İbadete ve Duaya Nasıl Alıştırabiliriz?
Sembollerle düşünme yani soyut düşünce tam gelişmediği için çocuklar yedi yaşına kadar herşeye inanırlar. Dört yaşındaki bir çocuk için imkânsız diye birşey yoktur her şey mümkündür. -Dün gece sen uyurken gökten bir yıldız indi; seni öpüp gitti deseniz hemen inanır bunun mümkün olamayacağını düşünmez.
Dört yaşındaki çocuklara ibadetler ve dua çok ilginç gelir bizi taklit etmeye çalışırlar. Bizimle birlikte namaz kılmak dua etmek oruç tutmak camiye gitmek çok hoşlarına gider. Yemeklerden önce ve sonra Allaha verdiği nimetlerden dolayı sesli olarak şükretmek namazlardan sonra yine sesli olarak dua etmek; kendimiz eşimiz aile büyüklerimiz ve çocuklarımız için iyi dileklerde bulunmak yavrularımız üzerinde büyük tesir bırakır ve onları Allaha yaklaştırır.
Küçük çocukların dil ve zihin gelişimi henüz yeterince olgunlaşmadığı için soruların amacını tam olarak ifade edemezler. Bir gün çarşıda dolaşıyordum. Annesinin kucağında iki-üç yaşlarında bir erkek çocuğu parmağıyla camiyi göstererek sordu:
-Bu ne? Annesi -O bir cami dedi. Çocuk tekrar sordu: -Bu ne? Annesi yine aynı cevabı verdi: -O bir cami. Çocuk istediği cevabı alamadığını anlatmak için yine sordu: -Bu ne? Anne sesini yükselterek ve kelimelerin üzerine basarak -O bir cami dedi. Anneye yaklaştım -Hanımefendi dedim -çocuk caminin adını sormuyor; eve benzemediği için ne işe yaradığını soruyor.
Eğitimci yazar Cezmi Tahir Berktin Okul Öncesi Eğitim isimli kitabında kendi başından geçen bir olayı anlatıyor:
-Dört yaşındaki kızım açlık grevine başlamış gibi birdenbire yemek yememeye başladı. Bizimle sofraya oturmuyor ağzına bir lokma koymuyordu. Bütün çabalarımıza rağmen sebebini öğrenemedik. Gece olmuş yatma saati gelmişti. Kucağıma alıp yatağına götürdüm. Başını okşayarak Seni seviyorum yemek yemeyişin beni üzüyor dedim. Ağlayarak boynuma sarıldı: Babacığım ne olur sen de yeme! dedi ve çocuk diliyle sebebini anlatmaya başladı. Meğer eşim farkında olmadan bir eğitim hatası yapmış. Her anne gibi bizim hanım da çocuğun beslenmesini aşırı önemsediği için kızım soruyor:
- Anne neden yemek yiyoruz?
- Büyümek için.
- Büyüyünce ne olacak?
- Yaşlanacağız.
- Yaşlanınca ne olacak.
- Her yaşlı gibi bir gün biz de öleceğiz.
Kızım o küçük mantığı ile ölümden kurtulmanın çaresini yemek yememekte buluyor. Yemek yemesem büyümem büyümezsem yaşlanmam yaşlanmazsam ölmem gibi basit bir mantık geliştiriyor.
Berktin hocanın da ifade ettiği gibi biz ne kadar saklasak da çocuk er veya geç ölüm gerçeği ile yüzleşecektir. Çok sevdiği büyükannesi büyükbabası veya arkadaşı öldüğünde bize sormayacak mı: -Büyükannem (veya arkadaşım) nereye gitti? Vereceğiniz cevapta ahiret (cennet) inancı yoksa ayrılık acısıyla dolu o küçük yüreği nasıl teselli edeceksiniz? Omuzlar üzerinde taşınan bir tabutu görüp sorduğunda ne cevap vereceksiniz?
Sembollerle düşünme yani soyut düşünce tam gelişmediği için çocuklar yedi yaşına kadar herşeye inanırlar. Dört yaşındaki bir çocuk için imkânsız diye birşey yoktur her şey mümkündür. -Dün gece sen uyurken gökten bir yıldız indi; seni öpüp gitti deseniz hemen inanır bunun mümkün olamayacağını düşünmez.
Dört yaşındaki çocuklara ibadetler ve dua çok ilginç gelir bizi taklit etmeye çalışırlar. Bizimle birlikte namaz kılmak dua etmek oruç tutmak camiye gitmek çok hoşlarına gider. Yemeklerden önce ve sonra Allaha verdiği nimetlerden dolayı sesli olarak şükretmek namazlardan sonra yine sesli olarak dua etmek; kendimiz eşimiz aile büyüklerimiz ve çocuklarımız için iyi dileklerde bulunmak yavrularımız üzerinde büyük tesir bırakır ve onları Allaha yaklaştırır.
Küçük çocukların dil ve zihin gelişimi henüz yeterince olgunlaşmadığı için soruların amacını tam olarak ifade edemezler. Bir gün çarşıda dolaşıyordum. Annesinin kucağında iki-üç yaşlarında bir erkek çocuğu parmağıyla camiyi göstererek sordu:
-Bu ne? Annesi -O bir cami dedi. Çocuk tekrar sordu: -Bu ne? Annesi yine aynı cevabı verdi: -O bir cami. Çocuk istediği cevabı alamadığını anlatmak için yine sordu: -Bu ne? Anne sesini yükselterek ve kelimelerin üzerine basarak -O bir cami dedi. Anneye yaklaştım -Hanımefendi dedim -çocuk caminin adını sormuyor; eve benzemediği için ne işe yaradığını soruyor.
Eğitimci yazar Cezmi Tahir Berktin Okul Öncesi Eğitim isimli kitabında kendi başından geçen bir olayı anlatıyor:
-Dört yaşındaki kızım açlık grevine başlamış gibi birdenbire yemek yememeye başladı. Bizimle sofraya oturmuyor ağzına bir lokma koymuyordu. Bütün çabalarımıza rağmen sebebini öğrenemedik. Gece olmuş yatma saati gelmişti. Kucağıma alıp yatağına götürdüm. Başını okşayarak Seni seviyorum yemek yemeyişin beni üzüyor dedim. Ağlayarak boynuma sarıldı: Babacığım ne olur sen de yeme! dedi ve çocuk diliyle sebebini anlatmaya başladı. Meğer eşim farkında olmadan bir eğitim hatası yapmış. Her anne gibi bizim hanım da çocuğun beslenmesini aşırı önemsediği için kızım soruyor:
- Anne neden yemek yiyoruz?
- Büyümek için.
- Büyüyünce ne olacak?
- Yaşlanacağız.
- Yaşlanınca ne olacak.
- Her yaşlı gibi bir gün biz de öleceğiz.
Kızım o küçük mantığı ile ölümden kurtulmanın çaresini yemek yememekte buluyor. Yemek yemesem büyümem büyümezsem yaşlanmam yaşlanmazsam ölmem gibi basit bir mantık geliştiriyor.
Berktin hocanın da ifade ettiği gibi biz ne kadar saklasak da çocuk er veya geç ölüm gerçeği ile yüzleşecektir. Çok sevdiği büyükannesi büyükbabası veya arkadaşı öldüğünde bize sormayacak mı: -Büyükannem (veya arkadaşım) nereye gitti? Vereceğiniz cevapta ahiret (cennet) inancı yoksa ayrılık acısıyla dolu o küçük yüreği nasıl teselli edeceksiniz? Omuzlar üzerinde taşınan bir tabutu görüp sorduğunda ne cevap vereceksiniz?
