Yeniden Doğuş

Bulgurumuz kalmadı, zenginiz de,
En yeni sözcüğü ağacın,
Yeniden öğreneceğimiz dilde.

İkindiyi bilirsin, boş sarnıcı,
Çınlama gibi tek kaldığın,
Unutulmuş dalgınlığın uğrağı.

Bunluğumuz kalmadı, rüzgârlarla
Dolaştık durduk sormaksızın,
Karanlık içinde karanlıklara.

Ve sessizliğin içinde sessizliği
Denedin, hem uzak, hem yakın,
Sessizlik daha sessizdir şimdi.

Belleğimizin tek bildiği.

Anıdan başka nesi olur ki tanrının,
Düşlemişti bir dünya düşünmediği,
Özyaşam öyküsüyle karıştırmaksızın.

Kaçardı coşkun sabah yemişleri gibi,
Kedilerin ürküttüğü yıldızlar,
Nic’oldu, ayışığından ne kalmıştır ki!

Yazgı çoğuldur, hep izdüşüm olur çıkar,
Gün başlıyordu söylemler içinde,
Belleğimin avunusuz göğü ağar.

Nedenini bilmiyorum, yoktu belki de,
Çıplak ayak gibiydi alışkanlık,
Uyuyan kırlangıç gibi, uyanan öğle.

O kadar şey vardı ki oysa, bakamadık,
Dünya gözüyle, neresi burası,
Sağduyunun anlamı gibi karanlık.

Benzetmişler mi, bulmuşlar mı ki bunları, Duyularım yoktu ki algılayım,
Vazgeçtim, eğreti öngörümün kalkanı.

Kapıları açıp kaparken varım. / Melih Cevdet Anday

Biraz daha okursak ve yazarsak flozof çıkacağız vallahi
Öylesine bir yaklaşım olmuş şiirde.