- Üyelik Tarihi
- 11 Haz 2007
- Mesajlar
- 4,386
- Aldığı Beğeniler
- 1,783
- Konum
- тÜяκİує/αитακуα
- Takım
- Galatasaray
Birkaç gün önce ajanstan arkadaşlarla, hem yüzmek hemde büyük kentin bunaltıcı havasından sıyrılıp köy havasını almak için Beykoz'da ufak ve şirin bir köy olan Anadolu Feneri’ne gitmiştik.
Yüzmeyi seven birisi olmama rağmen o güne kadar deniz gözlüğü takarak yüzme gibi bir isteğim olmamıştı. O gün ise deniz gözlüğü takarak yüzmeye niyetlendim. Dışarıda Kâinatın Yaratıcısı olan Allah'ın yaratma sanatını çok güzel bir şekilde görüyorduk, yine Allah'ın yaratma sanatının bir eseri olan gözlerimizle. Fakat denizin içinde durum böyle olmuyor, denizin içerisindeki yaşamı olduğu gibi görebilmek için sadece gözlerimiz yetmiyordu.
Deniz gözlüğümü takıp deniz suyunun aşağılarına doğru inmeye başladıkça adeta mükemmel bir şekilde dizayn edilmiş yerleştirilmiş olan bir yaşam bir hayat olduğunu görüyor, dahada aşağılara inip normal yaşadığım yerlerden uzaklaştıkça denizin atmosferi beni sarıp bütün düşüncelerime hakim olmaya başlıyordu.
Birbirinden farklı balık türleri, akrepler, deniz anaları, midyeler deniz suyunun içerisinde kendi hayatlarını, beslenmelerini, üremelerini nasıl sürdürüyorlardı? O an da aklıma bu düşünceler gelmeye başlıyordu. Ve denizin altında ki yaşamda hiç bir aksilik, tıkanıklık olmuyor, her canlı kendi yaşamını kendi alanında mükemmel bir şekilde yürütüyordu Yaratıcısı olan Allah'ın kendisine verdiği sistemle.
Toprak üzerinde yaşayan canlılar için birbirinden harika nimetlerin olduğu, mükemmelden de öte bir yaşam alanı sunan Allah, denizin altınada ayrı bir yaşam olanı oluşturmuştu... O an denizin içerisinde ki bu mükemmel sistemi, güzellikleri belgesel kamerası olmadan çıplak gözle görünce Yaratıcıma olan imanım dahada artıyor, O'nun karşısında eğilip secde ediyordum.
İnsanlar bu güzellikte bir sistemi görüp ondan sonra nasıl olurda yirmi dört saat hiç durmadan deniziyle, karasıyla, havasıyla saat gibi işleyen kainatın bir yaratıcısı olmadığı fikrine inanırlardı? şaşıp kalıyordum.
Bir ressamın resim tablosunun güzelliğini gören insanınn aklına:
''aa bu mükemmel resmi kim çizmiş?'' sorusu geliyor da, içinde bulunduğu kainat sarayının güzelliğini gördüğü, ağzından, ya bu ne güzel ! sözleri döküldüğü halde: ''bu sistemi yapan, yürüten kimdir?'' diye sormaz, düşünmez şaşarım!.
Rabbimize olan sevgimizi inancımızı dile getirip söylemek güzel ve iyi oluyor fakat O Rabbinin Yaratma gücünü görüp, bu gücü müşahede ettikten sonra insanın Yaratıcısına olan sevgisi ve inancı dahada yükseliyor. Çünkü sadece alışkanlık haline gelen, anne babamızdan öğrendiğimiz: Allah birdir, Allah çok iyidir gibi sözlerle kalmıyor kâinata bakarak kendi Yaratacını kendin tanımaya başlıyorsun.
Teşbihte hata olmasın aynen şu misale benzer: Bizler sevdiğimiz insanlarla yüzyüze görüşmekten mi hoşnut oluruz yoksa telefonla yada mesajla görüşmekten mi hoşnut oluruz? Elbette yüzyüze görüşmekten. Çünkü o an da karşımızda bulunan sevdiğimizi daha çok hissedip, ona olan sevgimizi dolu dolu veririz...
Tefekkürde aynen bunun gibi. Bizler namazlarla, dualarla Rabbimizi anıp, O'nunla iletişime geçiyoruz ama bir kaç dakikada olsa Allah'ın bizler için yarattığı kendi eserlerine bakıp, düşünüp o an da Allah'a Kendi Yüceliğini, Ululuğunu dile getirerek tefekküre dalmak Yaratıcımız ile olan iletişimimizi bir an da çok yüksek derecelere çıkaralabilir.
( Yukarıda ki benzetmemden, tefekkür etmenin namaz kılmaktan, dua etmekten daha iyi olduğu gibi bir düşünceye ulaşılmamalı.)
Bir Hadis-i Şerifte tefekkür konusu şöyle geçiyor:
“Bir saat tefekkür bazen bir sene nafile ibadetten daha hayırlıdır”
(Suyutî, Camiu’s-sağir, 2/127; Aclûnî, I/310)
Vesselam...
** Alıntı **
Yüzmeyi seven birisi olmama rağmen o güne kadar deniz gözlüğü takarak yüzme gibi bir isteğim olmamıştı. O gün ise deniz gözlüğü takarak yüzmeye niyetlendim. Dışarıda Kâinatın Yaratıcısı olan Allah'ın yaratma sanatını çok güzel bir şekilde görüyorduk, yine Allah'ın yaratma sanatının bir eseri olan gözlerimizle. Fakat denizin içinde durum böyle olmuyor, denizin içerisindeki yaşamı olduğu gibi görebilmek için sadece gözlerimiz yetmiyordu.
Deniz gözlüğümü takıp deniz suyunun aşağılarına doğru inmeye başladıkça adeta mükemmel bir şekilde dizayn edilmiş yerleştirilmiş olan bir yaşam bir hayat olduğunu görüyor, dahada aşağılara inip normal yaşadığım yerlerden uzaklaştıkça denizin atmosferi beni sarıp bütün düşüncelerime hakim olmaya başlıyordu.
Birbirinden farklı balık türleri, akrepler, deniz anaları, midyeler deniz suyunun içerisinde kendi hayatlarını, beslenmelerini, üremelerini nasıl sürdürüyorlardı? O an da aklıma bu düşünceler gelmeye başlıyordu. Ve denizin altında ki yaşamda hiç bir aksilik, tıkanıklık olmuyor, her canlı kendi yaşamını kendi alanında mükemmel bir şekilde yürütüyordu Yaratıcısı olan Allah'ın kendisine verdiği sistemle.
Toprak üzerinde yaşayan canlılar için birbirinden harika nimetlerin olduğu, mükemmelden de öte bir yaşam alanı sunan Allah, denizin altınada ayrı bir yaşam olanı oluşturmuştu... O an denizin içerisinde ki bu mükemmel sistemi, güzellikleri belgesel kamerası olmadan çıplak gözle görünce Yaratıcıma olan imanım dahada artıyor, O'nun karşısında eğilip secde ediyordum.
İnsanlar bu güzellikte bir sistemi görüp ondan sonra nasıl olurda yirmi dört saat hiç durmadan deniziyle, karasıyla, havasıyla saat gibi işleyen kainatın bir yaratıcısı olmadığı fikrine inanırlardı? şaşıp kalıyordum.
Bir ressamın resim tablosunun güzelliğini gören insanınn aklına:
''aa bu mükemmel resmi kim çizmiş?'' sorusu geliyor da, içinde bulunduğu kainat sarayının güzelliğini gördüğü, ağzından, ya bu ne güzel ! sözleri döküldüğü halde: ''bu sistemi yapan, yürüten kimdir?'' diye sormaz, düşünmez şaşarım!.
Rabbimize olan sevgimizi inancımızı dile getirip söylemek güzel ve iyi oluyor fakat O Rabbinin Yaratma gücünü görüp, bu gücü müşahede ettikten sonra insanın Yaratıcısına olan sevgisi ve inancı dahada yükseliyor. Çünkü sadece alışkanlık haline gelen, anne babamızdan öğrendiğimiz: Allah birdir, Allah çok iyidir gibi sözlerle kalmıyor kâinata bakarak kendi Yaratacını kendin tanımaya başlıyorsun.
Teşbihte hata olmasın aynen şu misale benzer: Bizler sevdiğimiz insanlarla yüzyüze görüşmekten mi hoşnut oluruz yoksa telefonla yada mesajla görüşmekten mi hoşnut oluruz? Elbette yüzyüze görüşmekten. Çünkü o an da karşımızda bulunan sevdiğimizi daha çok hissedip, ona olan sevgimizi dolu dolu veririz...
Tefekkürde aynen bunun gibi. Bizler namazlarla, dualarla Rabbimizi anıp, O'nunla iletişime geçiyoruz ama bir kaç dakikada olsa Allah'ın bizler için yarattığı kendi eserlerine bakıp, düşünüp o an da Allah'a Kendi Yüceliğini, Ululuğunu dile getirerek tefekküre dalmak Yaratıcımız ile olan iletişimimizi bir an da çok yüksek derecelere çıkaralabilir.
( Yukarıda ki benzetmemden, tefekkür etmenin namaz kılmaktan, dua etmekten daha iyi olduğu gibi bir düşünceye ulaşılmamalı.)
Bir Hadis-i Şerifte tefekkür konusu şöyle geçiyor:
“Bir saat tefekkür bazen bir sene nafile ibadetten daha hayırlıdır”
(Suyutî, Camiu’s-sağir, 2/127; Aclûnî, I/310)
Vesselam...
** Alıntı **
