Bahçenin suyunu kestiler,çiçekler soldu,meyveler döküldü ve yapraklar sarardı. Dünya dikenlere kaldı.Kapının önüne gül diktim,sarmaşık ektim,gelip geçenlerin içi açılsın diye Insanlar gülleri kopardı,hayvanlar sarmaşıkları yedi,geriye yine dikenler kaldı
Hiç unutmam,hasat mevsimi yaklaşıyordu,mahsul bol mu bolduBirgün,bir sam yeli esti,yapraklar sapsari oldu,meyveler buruştu,dikenler bayram ediyordu.Felaket elele,kolkola geliyordu:Bir başka zaman bulut gibi çekirge geldi,yeşil yapraklarin hepsi gitti,geriye sadece dikenler kalmıştı
Yeşile düşman olanlar,dikenlerlere dost olmuştu
Çiçek gibi insanlar gitti,ibadet meyvaları döküldü,yemyeşil kültürümüzü sam yeli aldı,son kalanlarıda kuzey rüzgarları dondurdu,dünya dikenlere kalmıştı
Olmayan bahçenin,bahçıvanını buldum.Onun yanına çırak girdim"Dertlerden dert,dikenlerden diken beğen"dedi
Anladim ki"derdimi sevmek"le işe başlamalıyım
Birden bire iç dünyamda bir çığlık dolaştı:"çilesini çekmediğin şey senin değildir"Herkes birşeye sahip çıkarken,benim payıma DIN düşmüştüO'na sahip çıkmak istedim,baktim ateş!Elime aldım yanıyordum,bıraksam dinsiz kalacaktımIster istemez"derdimi sevdim"
"Dinin sahibi"dine hizmet edecek kimseleri tayin ediyorduFelaket diyarının mukimi oldum.Çamur içinde kök salan çekirdek gibi,ıstıraplarımız,hayatımız olmuştu.Insan hayati sevmez mi?
Günahta ölmenin,sevapta dirilmenin çilesi vardı,haşrın böylesinde bayram edilmez mi?
Hiç unutmam,hasat mevsimi yaklaşıyordu,mahsul bol mu bolduBirgün,bir sam yeli esti,yapraklar sapsari oldu,meyveler buruştu,dikenler bayram ediyordu.Felaket elele,kolkola geliyordu:Bir başka zaman bulut gibi çekirge geldi,yeşil yapraklarin hepsi gitti,geriye sadece dikenler kalmıştı
Yeşile düşman olanlar,dikenlerlere dost olmuştu
Çiçek gibi insanlar gitti,ibadet meyvaları döküldü,yemyeşil kültürümüzü sam yeli aldı,son kalanlarıda kuzey rüzgarları dondurdu,dünya dikenlere kalmıştı
Olmayan bahçenin,bahçıvanını buldum.Onun yanına çırak girdim"Dertlerden dert,dikenlerden diken beğen"dedi
Anladim ki"derdimi sevmek"le işe başlamalıyım
Birden bire iç dünyamda bir çığlık dolaştı:"çilesini çekmediğin şey senin değildir"Herkes birşeye sahip çıkarken,benim payıma DIN düşmüştüO'na sahip çıkmak istedim,baktim ateş!Elime aldım yanıyordum,bıraksam dinsiz kalacaktımIster istemez"derdimi sevdim"
"Dinin sahibi"dine hizmet edecek kimseleri tayin ediyorduFelaket diyarının mukimi oldum.Çamur içinde kök salan çekirdek gibi,ıstıraplarımız,hayatımız olmuştu.Insan hayati sevmez mi?
Günahta ölmenin,sevapta dirilmenin çilesi vardı,haşrın böylesinde bayram edilmez mi?
