Hazreti Âmine ki, o Serverin annesi,
Ona nasîb olmustu sereflerin yücesi.
Odur ki, annelerin içinde en bahtiyâr,
Dogum hâdisesini söyle anlatiyorlar:
O Servere hâmile oldugum günlerde ben,
Hiçbir aci ve elem hissetmedim bedenen.
Ancak alti ay sonra, uykuyla uyaniklik,
Arasinda, bir kimse gelerek bir aralik,
Dedi: (Biliyor musun, sen kime hâmilesin?
Hâtem-ül enbiyâyi tasiyorsun, bilesin.)
Dogum öncesi dahî, görünce kendisini,
Dedi: (Çocuk dogunca, Muhammed koy ismini.)
Heybetli bir ses duydum dogum âni gelince,
Bana, bir ürperti ve korku geldi bir nice.
Ve Beyaz bir kus gelip, kanadiyle bu sefer,
Beni sivazlayinca, gitti o ürpertiler.
O anda, harâretten yaniyordum ben gâyet,
Yanimda, bir kâsede gördüm Beyaz bir serbet .
Verdiler, içtim onu, baldan tatli ve soguk,
Gitti o harâretim, kalmadi o susuzluk.
Öyle aydinlandi ki bir "Nûr"la sonra evim,
O Nûr'dan baska bir sey görmüyordu gözlerim.
O anda, etrâfimi sardi bir çok Hanimlar ,
Hizmet ediyorlardi edeble bana onlar.
Boylari uzun olup, parliyordu yüzleri,
Abdi menâf kizlari gibiydiler herbiri.
Bir tânesi, kendini tanitti edip tâzim,
Dedi: (Ben, Firavunun hanimi Âsiyeyim.)
Biri dahî dedi ki: (Ben, imrân kizi Meryem,
Bu gördüklerin ise, Cennet hûrileri hem.)
Yine ben, o esnâda bir "Kumas" gördüm ipek,
Gökten yere uzanmis, beyaz ve uzundu pek.
Kendini görmedigim biri de, sonra hemen,
Diyordu: (Onu örtün insanlarin gözünden.)
Çok kuslar peydâ oldu, sonra gördüm onlari,
Agizlari zümrüt'ten, yâkuttu kanatlari.
Korkudan terlemisim, o terlerden bu defâ,
Çok güzel Misk kokusu yayilirdi etrâfa.
O hâldeyken, gözümden kaldirdilar perdeyi,
Dogudan batiya dek, gördüm o an herseyi.
Etrâfimi, melekler kusatmiþ idi ki tâm,
Tesrîf etti dünyâya Resûl aleyhisselâm .
Dogar dogmaz, secdeye koydu nûrlu basini,
Ve yukari kaldirdi sehâdet parmagini.
Sonra, gökten bir bulut parçasi indi beyaz,
Bürüdü o "Server"i, duydum sonra bir avâz.
Diyordu: (sarktan garba, gezdirin ki Onu hem,
ismi ve cismi ile, tanisin cümle âlem.)
Daha sonra, yanimda Üç kisi oldu peydâ,
Yüzleri günes gibi parliyordu âdetâ.
Biri, gümüs bir ibrik, biri zümrüt bir legen,
Birinin de elinde, ipek vardi Cennetten.
Oglumu, o legenin içine koydular ve,
"Misk" ile yikayarak, sardilar o ipege.
Mübârek basina da, sürüp güzel kokular,
Gözüne sürme çekip ve gözden kayboldular.
(alinti)
Ona nasîb olmustu sereflerin yücesi.
Odur ki, annelerin içinde en bahtiyâr,
Dogum hâdisesini söyle anlatiyorlar:
O Servere hâmile oldugum günlerde ben,
Hiçbir aci ve elem hissetmedim bedenen.
Ancak alti ay sonra, uykuyla uyaniklik,
Arasinda, bir kimse gelerek bir aralik,
Dedi: (Biliyor musun, sen kime hâmilesin?
Hâtem-ül enbiyâyi tasiyorsun, bilesin.)
Dogum öncesi dahî, görünce kendisini,
Dedi: (Çocuk dogunca, Muhammed koy ismini.)
Heybetli bir ses duydum dogum âni gelince,
Bana, bir ürperti ve korku geldi bir nice.
Ve Beyaz bir kus gelip, kanadiyle bu sefer,
Beni sivazlayinca, gitti o ürpertiler.
O anda, harâretten yaniyordum ben gâyet,
Yanimda, bir kâsede gördüm Beyaz bir serbet .
Verdiler, içtim onu, baldan tatli ve soguk,
Gitti o harâretim, kalmadi o susuzluk.
Öyle aydinlandi ki bir "Nûr"la sonra evim,
O Nûr'dan baska bir sey görmüyordu gözlerim.
O anda, etrâfimi sardi bir çok Hanimlar ,
Hizmet ediyorlardi edeble bana onlar.
Boylari uzun olup, parliyordu yüzleri,
Abdi menâf kizlari gibiydiler herbiri.
Bir tânesi, kendini tanitti edip tâzim,
Dedi: (Ben, Firavunun hanimi Âsiyeyim.)
Biri dahî dedi ki: (Ben, imrân kizi Meryem,
Bu gördüklerin ise, Cennet hûrileri hem.)
Yine ben, o esnâda bir "Kumas" gördüm ipek,
Gökten yere uzanmis, beyaz ve uzundu pek.
Kendini görmedigim biri de, sonra hemen,
Diyordu: (Onu örtün insanlarin gözünden.)
Çok kuslar peydâ oldu, sonra gördüm onlari,
Agizlari zümrüt'ten, yâkuttu kanatlari.
Korkudan terlemisim, o terlerden bu defâ,
Çok güzel Misk kokusu yayilirdi etrâfa.
O hâldeyken, gözümden kaldirdilar perdeyi,
Dogudan batiya dek, gördüm o an herseyi.
Etrâfimi, melekler kusatmiþ idi ki tâm,
Tesrîf etti dünyâya Resûl aleyhisselâm .
Dogar dogmaz, secdeye koydu nûrlu basini,
Ve yukari kaldirdi sehâdet parmagini.
Sonra, gökten bir bulut parçasi indi beyaz,
Bürüdü o "Server"i, duydum sonra bir avâz.
Diyordu: (sarktan garba, gezdirin ki Onu hem,
ismi ve cismi ile, tanisin cümle âlem.)
Daha sonra, yanimda Üç kisi oldu peydâ,
Yüzleri günes gibi parliyordu âdetâ.
Biri, gümüs bir ibrik, biri zümrüt bir legen,
Birinin de elinde, ipek vardi Cennetten.
Oglumu, o legenin içine koydular ve,
"Misk" ile yikayarak, sardilar o ipege.
Mübârek basina da, sürüp güzel kokular,
Gözüne sürme çekip ve gözden kayboldular.
(alinti)
