- Üyelik Tarihi
- 16 May 2012
- Mesajlar
- 5,191
- Aldığı Beğeniler
- 11,197
- Konum
- Olduğum Yerden
- Takım
- Galatasaray
Hazreti Ali radıyallahu anh şöyle anlatır:
Allah için birbirini seven mü’minlerden birisi vefat etti. Dünyada kalan dostu için şöyle dua etti:
“Ya Rabbi benim filan dostum vardı. Bana hak yolda yardım ediyordu. Onu şaşırtma, Ya Rabbi! Salih amel üzerine devam ettir.”
Kendisi de vefat ettiği zaman birlikte oldular ve:
“Filan yerde Allah’ı zikretmiştik, filan yerde yardımlaşmıştık” diye sohbet ettiler ve dostluklarını devam ettirdiler.
Kâfirlerin ve fasıkların dostluklarına gelince, iki kişiden biri ölünce cehennemle müjdelenir ve hayatta kalan dostuna şöyle beddua eder:
“ Ya Rabbi! O kahrolsun, o beni senin yolundan ayırdı. Cennet, Cehennem, kıyamet yoktur diyerek beni Sana düşman etti”
Bu şekilde onların düşmanlıkları da devam eder.
Allah için dostluk, ne güzel, ne büyük bir fırsat. Bu fırsatı kaçırmak veya kaçırmamak bizim elimizde. Bu güzel Cuma gününde gelin dostlarımızı hatırlayalım. Dost bazen yanıbaşımızdadır, bazen de uzakta. Ama aradaki mesafe dostlukları etkilemez. Uzaklık belki hasreti artırır ama dostluğu tüketmez.
Başını sevdaya salan aşığın
Varlığı bu yolda harcanır gider
Dertlerin altında Ahh! Eder canı
Eriyip tükenip yok olur gider
Onun halinden hiç anlayan olmaz
Günde bin kez ölür dirilir gider
Yüzünde ayrılığın hep hüznü saklı
Şamu seher yanar yakılır gider
Bir SELAM gelecek canibi DOSTTAN
Gözlerinden yaşlar dökülür gider
Güler elbet bir gün âşıkların yüzü
Sanma ki bu kervan hep böyle gider…1
Dosttan selam gelmesi gerçekten yüreğimizi bir hoş eder. Boşlukta sallanan ruhumuz ayağa kalkar, bir sevinç dalgası sarar bedenimizi. O an sanki dertler yok olur. Evet bir selam sadece bir selam nelere kâdir!..Aslında bizi değiştiren selamın kendisi değil ruhumuzun hatırlanması değil midir?Dost bizi hatırlar, bizi düşünür, ruhunu ruhumuza yaklaştırır. Dost ruhla haldaştır bedenle değil.
Hazreti Mevlana’nın tam da bu konuyla ilgili bir kıssası vardır:
Hazreti Mevlana’ya oğlu: “Babacığım, Şam seyahatine çıkarak bizi ve Konya’daki sizi sevenleri üzüyorsunuz. Sizden ayrı kalmak bizi kedere boğuyor. Siz olmadığınız zaman hayatın hiç tadı tuzu kalmıyor.”der. Bunun üzerine Mevlana Hazretleri şu can alıcı cevabı verir:
“Sevgili oğlum, bizim yalnız suretimizi yani dışımızı görenler üzülüp kedere boğulabilirler. Fakat bizim içimizi, özümüzü görüp ruhumuzla haldaş olanlar başka! Çünkü onlar ayrılıkların sadece surette olduğunu, manada beraber olduğumuzu bilirler. Ötekiler ise aynı karpuzun çekirdekleri, aynı deryanın katreleri ve tek güneşin zerreleri olduğumuzu idrak edemeyenlerdir.”
Şu sözdeki güzelliğe ve manaya bakınız. Sadece bu söz bile Mevlana Hazretleri’nin ne büyük bir Hak dostu olduğunu göstermez mi? Rabbim ondan razı olsun. Onun muhabbetinden bizlere de hisseler nasip eylesin.
Sizin ruhuyla haldaş olduğunuz bir dostunuz yok mu? Hadi önce siz davranın, sarılın telefonlara. Ona bir selam verin. Selamı önce vermenin mükâfatını kazanın. Peygamber Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuş:
“Allah’a en makbul insan, karşılaşmada selama önce davranandır.”(Ebu Davud, Edeb 144; Tırmizi, İstizan 6)
Alıntı
Allah için birbirini seven mü’minlerden birisi vefat etti. Dünyada kalan dostu için şöyle dua etti:
“Ya Rabbi benim filan dostum vardı. Bana hak yolda yardım ediyordu. Onu şaşırtma, Ya Rabbi! Salih amel üzerine devam ettir.”
Kendisi de vefat ettiği zaman birlikte oldular ve:
“Filan yerde Allah’ı zikretmiştik, filan yerde yardımlaşmıştık” diye sohbet ettiler ve dostluklarını devam ettirdiler.
Kâfirlerin ve fasıkların dostluklarına gelince, iki kişiden biri ölünce cehennemle müjdelenir ve hayatta kalan dostuna şöyle beddua eder:
“ Ya Rabbi! O kahrolsun, o beni senin yolundan ayırdı. Cennet, Cehennem, kıyamet yoktur diyerek beni Sana düşman etti”
Bu şekilde onların düşmanlıkları da devam eder.
Allah için dostluk, ne güzel, ne büyük bir fırsat. Bu fırsatı kaçırmak veya kaçırmamak bizim elimizde. Bu güzel Cuma gününde gelin dostlarımızı hatırlayalım. Dost bazen yanıbaşımızdadır, bazen de uzakta. Ama aradaki mesafe dostlukları etkilemez. Uzaklık belki hasreti artırır ama dostluğu tüketmez.
Başını sevdaya salan aşığın
Varlığı bu yolda harcanır gider
Dertlerin altında Ahh! Eder canı
Eriyip tükenip yok olur gider
Onun halinden hiç anlayan olmaz
Günde bin kez ölür dirilir gider
Yüzünde ayrılığın hep hüznü saklı
Şamu seher yanar yakılır gider
Bir SELAM gelecek canibi DOSTTAN
Gözlerinden yaşlar dökülür gider
Güler elbet bir gün âşıkların yüzü
Sanma ki bu kervan hep böyle gider…1
Dosttan selam gelmesi gerçekten yüreğimizi bir hoş eder. Boşlukta sallanan ruhumuz ayağa kalkar, bir sevinç dalgası sarar bedenimizi. O an sanki dertler yok olur. Evet bir selam sadece bir selam nelere kâdir!..Aslında bizi değiştiren selamın kendisi değil ruhumuzun hatırlanması değil midir?Dost bizi hatırlar, bizi düşünür, ruhunu ruhumuza yaklaştırır. Dost ruhla haldaştır bedenle değil.
Hazreti Mevlana’nın tam da bu konuyla ilgili bir kıssası vardır:
Hazreti Mevlana’ya oğlu: “Babacığım, Şam seyahatine çıkarak bizi ve Konya’daki sizi sevenleri üzüyorsunuz. Sizden ayrı kalmak bizi kedere boğuyor. Siz olmadığınız zaman hayatın hiç tadı tuzu kalmıyor.”der. Bunun üzerine Mevlana Hazretleri şu can alıcı cevabı verir:
“Sevgili oğlum, bizim yalnız suretimizi yani dışımızı görenler üzülüp kedere boğulabilirler. Fakat bizim içimizi, özümüzü görüp ruhumuzla haldaş olanlar başka! Çünkü onlar ayrılıkların sadece surette olduğunu, manada beraber olduğumuzu bilirler. Ötekiler ise aynı karpuzun çekirdekleri, aynı deryanın katreleri ve tek güneşin zerreleri olduğumuzu idrak edemeyenlerdir.”
Şu sözdeki güzelliğe ve manaya bakınız. Sadece bu söz bile Mevlana Hazretleri’nin ne büyük bir Hak dostu olduğunu göstermez mi? Rabbim ondan razı olsun. Onun muhabbetinden bizlere de hisseler nasip eylesin.
Sizin ruhuyla haldaş olduğunuz bir dostunuz yok mu? Hadi önce siz davranın, sarılın telefonlara. Ona bir selam verin. Selamı önce vermenin mükâfatını kazanın. Peygamber Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem şöyle buyurmuş:
“Allah’a en makbul insan, karşılaşmada selama önce davranandır.”(Ebu Davud, Edeb 144; Tırmizi, İstizan 6)
Alıntı
