- Üyelik Tarihi
- 8 Haz 2011
- Mesajlar
- 14
- Aldığı Beğeniler
- 0
Mû’cize eseri yaşıyoruz; lütufla inayetle ikramla. Binlerce milyonlarca şartın bir araya gelip hayatın devamını sağlaması şüphesiz büyük bir mû’cize. Hayatın devamı binlerce şartı gerektirdiği halde yokluğu ise tek bir şartın eksikliğiyle mümkün. Onlarca çeşit ağaca sahip bir bahçenin suyunun kesilmesiyle kuruması gibi.
Mânevî hayatımızın devamı için de hava su gıda gibi mânevî direklere şartlara ihtiyaç olduğunu unutamayız. Bu şartlardan birisi hiç şüphesiz hadis-i şerifin ifadesiyle “kulluğun özü”1 olan duadır. Yine Efendimizin (asm) ifadesiyle en değerli bir hakikattir duâ.2
Kâinatta emeklemekte olan bir çocuğun annesine muhtaç olmakla arzu ve ihtiyaçlarını karşılaması gibi acz fakr ve zaafı sebebiyle her an her saniye Rabbine muhtaçtır insan. Onun yardımıyla ayakta kalır huzur bulur. Hergün hergün kıldığımız kırk rekâtlık namazda “Ancak Senden yardım dileriz” derken maddî mânevî her hususta O'nun yardım ve inâyetiyle ayakta kaldığımızı dile getirmez miyiz? Eksik olmayan belâ ve felâketlere nasıl göğüs gerebilir ihtiyaç duymaktan uzak kalamadığımız arzularımızı O'nun yardımından başka nasıl karşılayabiliriz? Resûl-i Ekrem (asm) ümmetine sık sık dua etmeyi emrederken duânın başa gelmiş ve gelecek şeyler için faydalı olacağını bildirir.3
Yine Peygamberimiz (asm) namazların hemen peşinden yapılan dualar ile gece yarısından sonra üçte biri kaldığı zaman yapılan duâların makbul olacağına dikkat çeker.4 Her gece gecenin üçte biri kaldığında Cenâb-ı Hakk’ın rahmetiyle dünya semasına tecellî ettiğini ve şöyle buyurduğunu da bildirmiştir. Rabbimiz buyurur ki: “Bana dua eden yok mu duasını kabul edeyim? Benden bir dilekte bulunan yok mu dileğini yerine getireyim? Günahlarının bağışlanmasını isteyen yok mu bağışlayayım?”5
Ne güzel bir fırsattır bu bir kul için. Farzların hemen akabinden okuyageldiğimiz âfât duâsı da mânevî hayatımız için son derece önemli. Bu duada salât-ü selâmdan sonra Rabbimizden bizi her türlü korku ve belâdan korumasını ihtiyaçlarımızı karşılamasını kötülüklerden arındırmasını istiyoruz.
Duaya ne kadar muhtacız!
Dipnotlar:
1- Tirmizî Daavât: 1.
2- Tirmizî Daavât: 9.
3- Tirmizî Daavât: 102.
4- Buhârî Teheccüd: 14.
5- Müslim Müsâfirîn: 168; Ebû Dâvud Sünen.
ŞABAN DÖĞEN
Mânevî hayatımızın devamı için de hava su gıda gibi mânevî direklere şartlara ihtiyaç olduğunu unutamayız. Bu şartlardan birisi hiç şüphesiz hadis-i şerifin ifadesiyle “kulluğun özü”1 olan duadır. Yine Efendimizin (asm) ifadesiyle en değerli bir hakikattir duâ.2
Kâinatta emeklemekte olan bir çocuğun annesine muhtaç olmakla arzu ve ihtiyaçlarını karşılaması gibi acz fakr ve zaafı sebebiyle her an her saniye Rabbine muhtaçtır insan. Onun yardımıyla ayakta kalır huzur bulur. Hergün hergün kıldığımız kırk rekâtlık namazda “Ancak Senden yardım dileriz” derken maddî mânevî her hususta O'nun yardım ve inâyetiyle ayakta kaldığımızı dile getirmez miyiz? Eksik olmayan belâ ve felâketlere nasıl göğüs gerebilir ihtiyaç duymaktan uzak kalamadığımız arzularımızı O'nun yardımından başka nasıl karşılayabiliriz? Resûl-i Ekrem (asm) ümmetine sık sık dua etmeyi emrederken duânın başa gelmiş ve gelecek şeyler için faydalı olacağını bildirir.3
Yine Peygamberimiz (asm) namazların hemen peşinden yapılan dualar ile gece yarısından sonra üçte biri kaldığı zaman yapılan duâların makbul olacağına dikkat çeker.4 Her gece gecenin üçte biri kaldığında Cenâb-ı Hakk’ın rahmetiyle dünya semasına tecellî ettiğini ve şöyle buyurduğunu da bildirmiştir. Rabbimiz buyurur ki: “Bana dua eden yok mu duasını kabul edeyim? Benden bir dilekte bulunan yok mu dileğini yerine getireyim? Günahlarının bağışlanmasını isteyen yok mu bağışlayayım?”5
Ne güzel bir fırsattır bu bir kul için. Farzların hemen akabinden okuyageldiğimiz âfât duâsı da mânevî hayatımız için son derece önemli. Bu duada salât-ü selâmdan sonra Rabbimizden bizi her türlü korku ve belâdan korumasını ihtiyaçlarımızı karşılamasını kötülüklerden arındırmasını istiyoruz.
Duaya ne kadar muhtacız!
Dipnotlar:
1- Tirmizî Daavât: 1.
2- Tirmizî Daavât: 9.
3- Tirmizî Daavât: 102.
4- Buhârî Teheccüd: 14.
5- Müslim Müsâfirîn: 168; Ebû Dâvud Sünen.
ŞABAN DÖĞEN
