- Üyelik Tarihi
- 14 Eki 2005
- Mesajlar
- 7,463
- Aldığı Beğeniler
- 64
Her şey anlamını yitiriveriyor nedensiz,
içimde bir boşluk büyüdükçe büyüyor..
kendi açtığım kuyularda boğuluyorum yine,
boğuluyorum ama ölmüyorum,
Hiçbir şey acı vermezken hiçbir şeyde neşe vermiyor,
karamsarlık bu olsa gerek..
durdurmaya güç yetiremiyorum zamanı, mekanı,
neredeyim, yaşamın neresinde?
kimler farkına varıyor gözyaşlarımın, kimler gülüyor gülemediklerime..
gitmek geliyor içimden,
her şeyi herkesi bırakıp gitmek hatta kendimi bile
bırakmak geliyor,
bir trene atlayıp hiç kimsenin tanımadığı bir yerlere gitmek
ve kaybolmak insanlar arasında,
silinmek fotoğraflardan..
mümkün müdür her şeyi geride bırakmak,
bedenini teslim etmek toprağa..
ne içindeyim zamanın ne de büsbütün dışında,
ne güldüğümün farkındayım ne de ağladığımın?
neydi içine düştüğüm boşluk? boşluğu dolduracak ne?
ne sarar ki yaralanmış yürekleri, hangi merhem ilaç olabilir
yaralara?
hangi dağ kaldırabilir içimizde yaşattığımız acıları?
ya da hangi gönül görebilir bir yüreğin içine düştüğü çıkmazları,
ağlamak çözer mi ki içimizde ki kördüğümü?
içimde var mı gerçekten bir kör düğüm?
peki içimi acıtan ne gün be gün..
sorular mı çoğaltan yalnızlığımı, yoksa insanlar mı?
mümkün müdür ağlamadan gülebilmek,
mümkün müdür ölmeden dirilebilmek,
mümkün müdür acı çekmeden olgunluğa erişmek,
peki mümkün müdür her şeyi geride bırakmak?
benim gibi kaç kişinin düşlerine düşüyor acaba kara bulutlar,
acaba kaç kişinin üstüne yağmurlar boşaltıyor tüm kirlerini, yeryüzünün?
...
