Yeniden Doğuş

Yıllar geçiyor ki, yâ MUHAMMED,

Aylar bize hep muharrem oldu!

Akşam ne güneşli bir geceydi...

Eyvah, o da leyl-i mâtem oldu!

Âlem bugün üç yüz elli milyon

Mazlûma yaman bir âlem oldu!

Çiğnendi harîm-i pâki şer’in;

Nâmûsa yabancı mahrem oldu!

Beyninde öten çanın sesinden

Binlerce minâre ebkem oldu.

ALLAH için, ey Nebiyy-i mâsûm,

İslâm’ı bırakma böyle bîkes,

İslâm’ı bırakma böyle mazlûm.


Mehmet Akif Ersoy

Efendim


Hasret Sana bu gözler, gönlüm yolunu gözler,
Huzûra ersem bir kez, bahara döner güzler...


Erse pâyine başım, hep çağlasa gözyaşım,
"Sen Sen" deyip ağlasam, kalkar bütün pürüzler...


Köyünün pembe rengi, bulunmaz asla dengi;
Temizlenip giderler, günâhla gelen yüzler.


Gelenler erer nûra, her biri bir sürûra,
Rahmet yağar heryana, kalır mahrûm gözsüzler...


Toprağından tozundan, o mübârek izinden
Zulmetli dünyâlara akar gelir gündüzler...


Ölgün ne desem Sana, medhin düşmezdi bana;
Birşey diyeyim dedim, vefâ etmedi sözler.


O derin şefkatinden, çok engin himmetinden,
Dönüp bir teveccüh kıl; rûhum lütfunu özler!

Bir sabah vakti

Ardinda saf tutamadim.

Abdest aldigin suyu

Içemdedim kana kana.

Bilal'den bir ezan da ben

Duyamadim efendim.

Mescidine bir tas koyamadim,

Koklayamadim...

Yürüdügün sokaklari,

O dikenlere yalin ayak,

Basamadim efendim.

Sana atilan taslara,

Su ahmak basimi vuramadim.

Göremedim tebessümlerini,

Dinleyemedim sohbetlerini,

Kuru ekmegimi sirkeye,

Katik yapamadim efendim.

Akabede bir toz...

Erkam'in esiginde kitmir olamadim.

Bekleyemedim hira dan dönüsünü

Kasva ile gelisini,

Miracina sehadet edemedim efendim.

Hendek te bir kürek,

Bir kazma da ben vuramadim,

Üzerine yagan mizraklara, oklara,

Bir hedef te ben duramadim efendim.

Bir gece vakti kokun gelse,

Hasretin yansa gönlümde,

Aglasam askina, düssem yoluna efendim.

Beri gel, serseri yol!

O'nun ümmetinden ol!

Sel sel kümelerle dol!

O'nun ümmetinden ol!

Sen, hiçliğe bakan yön!

Hep sıfır, arka ve ön!

Dosdoğru Kabe'ye dön!

O'nun ümmetinden ol!

Gel dünya, mundar kafes!

Gel, gırtlakta son nefes!

Gel, arşı arayan ses!

O'nun ümmetinden ol!

Solmaz, solmaz; bu bir renk

Ölmez, ölmez; bin ahenk...

İnsanlık; hevenk hevenk,

O'nun ümmetinden ol!

İzini bulduğumdan beri,

Yaramda dikeni acıtmayan güller bitmekte

Alnıma ateşi değdiren karanfil

Tövbelerimle küllenmekte!

Gel-gitler kalbimi yoklarken

Bir Yusuf lazım günah kuyuma şimdi

Nice yeminleri kuşanmışken

Çölüne yanan bir şiir lazım suyuna şimdi

İntihar kaynayan yürekleri dindirirken nazarın

Gözlerin gerek bana Efendim!



Geceye sarkan vakitlerde

Yıldızları değdiriyorum gözlerime

Âh’ına yanıyor gönlümün yetemediği

Ve ashabın iz bırakıyor yâdımda

Suyu bilmeyen yüreğim

Har kokuyor

Canı çekiliyor dudaklarımın

Kevserin gerek bana Efendim!



Kalem yazgısına düştüğünden beridir nun’un derdi

Sesinle cezbe tutulan tüm harfler

Yakıyor sırrı müşkül kalemi

Tek bir kelimen tercümanıysa arz-ı halimin,

Âb-ı hayat sözlerin gerek bana Efendim!



Saplanan firakların hançeri bir türlü öldürmüyor yüreğimi

Acılarımdan dökülen basiretsizliğime oluyor yanışım

Çerağını sırtında taşıyan bir kahır gibi,

Kara yaslara bürünüp yanmadan harında günahın,

Vurmadan son çığlığını kalbime İsrafil,

Yetim kalmadan can suyuna,

Vuslatın gerek bana Efendim!

Senİ Seven Her Ruh Uludur Ya Rasulallah
GÖnlÜ GÖzÜ Onun Doludur Ya Rasulallah
Cemalİn Pertevİnden Zerre Şevk Alan Bİllah
Kapinin Ayrilmaz Kuludur Ya Rasulallah
Beklemez Bİr BaŞka İltİfat Sana Erenler
Semtİn İltİfat BuĞuludur Ya Rasulallah
GÖnÜl GÖzlerİyle Bİr Kere Senİ GÖrenler
Onlar Ruhlarin Bİr Koludur Ya Rasulallah
UÇuŞur İklİmİnde Altin Kanatli KuŞlar
İklİmİn KuŞlarin Yoludur Ya Rasulallah
Cennet YamaÇlari Gİbİdİr Orda Ufuklar
Cemalİn Bu Ufkun TÜlÜdÜr Ya Rasulallah
Sana Ermek İmanli GÖnÜllerİn RÜyasi
Senİ Bİlmeyenler ÖlÜdÜr Ya Rasulallah
Vuslatin Bu Garİp Kitmİrİn Her Dem HÜlyasi
Bu Benİm GÖnlÜmÜn GÜlÜdÜr Ya Rasulallah

Sana; solgun, kurumuş benliğimle geliyorum.
Efendim!
Ümidi koydum da bir yanıma,
Bir yanım harab!
Yıkık bir yanım...Perişan! ..
Ve zavallı...
Ama bahar!
Bahar, kış gibi...

Ötelerin ötesi, sana sesleniyorum!

Yalancı sevdaların ömre bedel soluklarından,
Yalancı mecnunların ömre bedel ağıtlarından,
Yalancı şarkıların ömre bedel notalarından,
kutulup da...

Atıp bir köşeye hüzün hamalının yükünü,
Ve kurtularak köşelerden! ..
Geliyorum efendim!
Bilerek geliyorum...

Ruhumu sıyırıp damlaların özünden birer birer,
Beni yakan suyuna akmalıyım! ..

Bir toz bulutu Uhud'da...
Bir örümcek...
Bir güvercin...
Bir şehit gibi uğrunda...
Seni bir kez görmüş çocukluğumla! ..
Kucaklasana efendim!

Sana geliyorum! ...

İçimi aldı götürdü korku seli...
Üşüyorum güneşin bağrında...
Şefaat eyle Nebi!
Buz keseceğim Cehennem'in nârında...

Tereddütlerin Kârunu ben!
Günahın uşağı...
Yalanın cinneti! ..

Var mıdır rahmete ağıt yakan aranızda, ey insanlık ! ?

Al beni efendim!
Güllerim sana...
Ben sanayım artık...
Al beni!
Güllerim kurumasın! ..
Solmadan içimdeki yalan laleler,
Gülşenine al beni!
Işığınla büyüt...

Geliyorum...

Geliyorum.

Gönü Dostu...

İnsanlığın efendisi

Yine hicranla seni andı gönül,
Tende cânım, rûh-u revânım Cânân.
Andıkça hasretlere yandı gönül;
Ne olur kıl artık vuslata şâyân.!

Seven ve ağlayan bir bîçâreyim,
Kararsız, derbeder hep âvâreyim,
Yıkılıp dökülmüş bir virâneyim;
Hâl-i hazînim tam mevsim-i hazan..

Güller gülse de ağlıyor hep bülbül,
Bir dert küpü sanki şimdi şu gönül;
Bilmem mümkün mü bu hâle tahammül?
Rûhumda âh u zâr, dilimde figân.

Yanıp kebap oldum, ümidim yıkma!
İtâb et, ama, ağyâra bırakma!
Vefâsız bir kulum, cürmüme bakma!
Tavsîfe ne gerek, her şeyim ayân...

Bilirsin gayri imdat edecek yok;
Gönlümü dertten âzâd edecek yok;
Kıtmîr’i başka âbâd edecek yok,
Hatırım virâne, gözlerim giryân...

Gel vur mızrabını kalbimi söylet!
Vur rûhuma nağmelerini dinlet!
Bu gönlüme geleceğini vâdet!
Vâdet ki, kalmadı dizimde dermân..!

İsyanla âlûde bir mücrim-i âvareyim,
Cenâb-ı risâlet-penâha geldim ben fakir.

Derd-i hicrânla tepeden tırnağa yâreyim,
Bu kızıl dertten âh u vâhe geldim ben fakir.

Yandıkça yandım hasretiyle dilde dildârın,
Vuslat deyip bir ulu şâhe geldim ben fakir.

Göster keremin dîdelerim kan ile doldu,
Göster ne olur bârigâhe geldim ben fakir.

Yüz sürüp hâk-i pâye, sarıldım dâmenine,
Derde dermân bir afv-penâhe geldim ben fakir.

Yandı derûnum el amân ve hûn oldu sînem,
Âteşime su serpen şâhe geldim ben fakir.

Kurtar kayd-ı sivâdan aç artık nikâbını,
Bir nazar lutfeyle nigâhe geldim ben fakir.

Dehre sor efgânımı, sînemdeki âhımı,
Ey hicrânda penâhım râhe geldim ben fakir!

Aradım yıllar boyu, dolaştım vâdi vâdi,
Hepsi bir hayâlmiş, şehrâhe geldim ben fakir....

Yâ Nebî, şu hâlime bak!

Nasıl ki bağrı yanar, gün kızınca, sahranın;

Benim de ruhumu yaktıkça yaktı hicranın!

Harîm-i pâkine can atmak istedim durdum;

Gerildi karşıma yıllarca ailem, yurdum.

“Tahammül et!" dediler... Hangi bir zamana kadar?

Ne bitmez olsa tahammül, onun da bir sonu var!

Gözümde tüttü bu andıkça yandığım toprak;

Önümde durmadı artık, ne hânümân, ne ocak...

Yıkıldı hepsi... Ben aştım diyâr-ı Sûdân’ı,

Üç ay "Tihâme!" deyip çiğnedim beyabanı.

Kemiklerim bile yanmıştı belki sahrada;

Yetişmeseydin eğer, yâ MUHAMMED, imdada:

Eserdi kumda yüzerken serin serin nefesin;

Akar sular gibi çağlardı her tarafta sesin!

İrâdem olduğu gündür senin irâdene ram,

Bir ân için bana yollarda durmak oldu haram.

Bütün heyâkil-i hilkatle hasbıhâl ettim;

Leyâle derdimi döktüm, cibâli söylettim!

Yanıp tutuşmadan aylarca yummadım gözümü...

Nücûma sor ki bu kirpikler uyku görmüş mü?

Azâb-ı hecrine katlandım elli üç senedir...

Sonunda alnıma çarpan bu zâlim örtü nedir?

Beş altı sineyi hicran içinde inleterek,

Çıkan yüreklere hüsran mı, merhamet mi gerek?

Demir nikaabını kaldır mezâr-ı pâkinden;

Bu hasta ruhumu artık ayırma hâkinden!

Nedir o meş’ale? Nurun mu? Yâ Resûlallâh!...

Mehmet Akif ERSOY