Elimi Tut
Çocukken düştügünüzü ve canınızın yandıgını anımsıyor musunuz?
Annenizin acınızı hafifletmek için yaptıklarını anımsıyor musunuz?
Annem Grace Rose beni hemen kucaklar, yata ına götürüp oturtur ve "acıyan" yerimi öperdi. Sonra da yatakta yanıma oturur, elimi ellerinin arasına alır ve "canin yanınca elimi sık, o zaman sana seni ne kadar çok sevdi imi söyleyece im" derdi. Elini sıkardım ve her elini sıktı ımda hiç durmadan "Mary, seni seviyorum" derdi. Bazen de canım yanmış gibi numara yapar ve bu ayine dönüşen olayı bir daha yasamak isterdim.
Büyüdükçe, bu ayin de şekil de iştirdi ve annem her zaman yaşadı ım acıları hafifletip, beni neşelendirmenin yolunu buldu...
Lisedeyken zor günlerimde eve döner dönmez bana en sevdi i bademli çikolatasından verirdi. Yirmilerime geldi imde ise Wisconsin'in güzel bahar aylarının tadını çıkartmak için beni Estabrook Park'ta pikniklere davet ederdi. Babamla beni her ziyarete gelip, evlerine dönüşlerinden sonra, bana muhakkak teşekkürlerini bildiren güzel kartlar atardı. Bana hep onun için çok özel bir insan oldu umu anımsatırdı.
Fakat yine de hiç bir zaman unutamadı ım, çocukken ellerimi tutup bana, "Canın yandı ı zaman, ellerimi sık, ben de sana seni ne kadar sevdi imi söyleyeyim" demesidir.
Otuzlarımın sonlarına yaklaşırken, annemle babamın beni ziyaretlerinden bir gün sonra, babam beni işten aradı. Sesi her zaman sertti ve her söyledi ini kesin ve net bir biçimde dile getirirdi, ama bu kez sesi titriyordu.
Mary, annenin bir sorunu var ve ne yapaca ımı bilmiyorum. Lütfen acele gel.
Annemle babamın evleri evimden arabayla yaklaşık 10 dakika uzaklıktaydı, ama yol bir türlü bitmek bilmedi. Eve vardı ımda, annem yata ında yatıyor, babamsa mutfakta bir aşa ı, bir yukarı dolanıyordu. Annemin gözleri kapalıydı, elleri ise karnının üzerindeydi.
Mümkün oldu unca sakin olmaya çalışarak anneme seslendim. "Anneci im ben geldim.
"-Mary?
-Evet, anneci im.
-Mary, sen misin?
-Evet, anne.
Bir sonraki soruya hazırlıklı de ildim ve annem bu soruyu sordu unda dondum kaldım, ne yanıt verece imi bilmiyordum.
-Mary, ben ölüyor muyum?
Göz yaşlarımı kontrol etmeye çalıştım ve çaresizlik içinde anneme baktım. Anneme ne yanıt verece imi düşünürken, aklımdan şöyle bir soru geçti. Bu durumda annem ne derdi? Bana milyonlarca yıl gibi gelen bir anlık duraklamadan sonra, a zımdan şu sözler döküldü.
-"Anneci im, ölecek misin bilmiyorum, ama bunu istiyorsan, önemli de il. Seni çok sevdi imi unutma."
O sırada bir çı lık attı.
"Mary, çok canım yanıyor."
Yine ne söyleyece imi bilemedim. Yata ın kenarına iliştim, elini tuttum ve bu kez a zımdan şu sözler döküldü;
"Anneci im, canın yandı ı zaman elimi sık, o zaman sana seni ne kadar çok sevdi imi söyleyeyim.
" Elimi sıktı.
-Anneci im seni çok seviyorum..
Annem yumurtalık kanserinden ölünceye kadar iki yıl boyunca elimi çok sıktı ve ona her seferinde onu ne kadar çok sevdi imi söyledim. O hiç istenmeyen gerçe in, ne zaman kapımıza gelip dayanaca ını bilemeyiz, ama her kiminle birlikte olursam olayım, annemin o güzelim ayinini yinelemeye hazırım.
"Canın yanınca, elimi sık. O zaman sana seni ne kadar çok sevdi imi söyleyece im."
Mary Marcdante
Çocukken düştügünüzü ve canınızın yandıgını anımsıyor musunuz?
Annenizin acınızı hafifletmek için yaptıklarını anımsıyor musunuz?
Annem Grace Rose beni hemen kucaklar, yata ına götürüp oturtur ve "acıyan" yerimi öperdi. Sonra da yatakta yanıma oturur, elimi ellerinin arasına alır ve "canin yanınca elimi sık, o zaman sana seni ne kadar çok sevdi imi söyleyece im" derdi. Elini sıkardım ve her elini sıktı ımda hiç durmadan "Mary, seni seviyorum" derdi. Bazen de canım yanmış gibi numara yapar ve bu ayine dönüşen olayı bir daha yasamak isterdim.
Büyüdükçe, bu ayin de şekil de iştirdi ve annem her zaman yaşadı ım acıları hafifletip, beni neşelendirmenin yolunu buldu...
Lisedeyken zor günlerimde eve döner dönmez bana en sevdi i bademli çikolatasından verirdi. Yirmilerime geldi imde ise Wisconsin'in güzel bahar aylarının tadını çıkartmak için beni Estabrook Park'ta pikniklere davet ederdi. Babamla beni her ziyarete gelip, evlerine dönüşlerinden sonra, bana muhakkak teşekkürlerini bildiren güzel kartlar atardı. Bana hep onun için çok özel bir insan oldu umu anımsatırdı.
Fakat yine de hiç bir zaman unutamadı ım, çocukken ellerimi tutup bana, "Canın yandı ı zaman, ellerimi sık, ben de sana seni ne kadar sevdi imi söyleyeyim" demesidir.
Otuzlarımın sonlarına yaklaşırken, annemle babamın beni ziyaretlerinden bir gün sonra, babam beni işten aradı. Sesi her zaman sertti ve her söyledi ini kesin ve net bir biçimde dile getirirdi, ama bu kez sesi titriyordu.
Mary, annenin bir sorunu var ve ne yapaca ımı bilmiyorum. Lütfen acele gel.
Annemle babamın evleri evimden arabayla yaklaşık 10 dakika uzaklıktaydı, ama yol bir türlü bitmek bilmedi. Eve vardı ımda, annem yata ında yatıyor, babamsa mutfakta bir aşa ı, bir yukarı dolanıyordu. Annemin gözleri kapalıydı, elleri ise karnının üzerindeydi.
Mümkün oldu unca sakin olmaya çalışarak anneme seslendim. "Anneci im ben geldim.
"-Mary?
-Evet, anneci im.
-Mary, sen misin?
-Evet, anne.
Bir sonraki soruya hazırlıklı de ildim ve annem bu soruyu sordu unda dondum kaldım, ne yanıt verece imi bilmiyordum.
-Mary, ben ölüyor muyum?
Göz yaşlarımı kontrol etmeye çalıştım ve çaresizlik içinde anneme baktım. Anneme ne yanıt verece imi düşünürken, aklımdan şöyle bir soru geçti. Bu durumda annem ne derdi? Bana milyonlarca yıl gibi gelen bir anlık duraklamadan sonra, a zımdan şu sözler döküldü.
-"Anneci im, ölecek misin bilmiyorum, ama bunu istiyorsan, önemli de il. Seni çok sevdi imi unutma."
O sırada bir çı lık attı.
"Mary, çok canım yanıyor."
Yine ne söyleyece imi bilemedim. Yata ın kenarına iliştim, elini tuttum ve bu kez a zımdan şu sözler döküldü;
"Anneci im, canın yandı ı zaman elimi sık, o zaman sana seni ne kadar çok sevdi imi söyleyeyim.
" Elimi sıktı.
-Anneci im seni çok seviyorum..
Annem yumurtalık kanserinden ölünceye kadar iki yıl boyunca elimi çok sıktı ve ona her seferinde onu ne kadar çok sevdi imi söyledim. O hiç istenmeyen gerçe in, ne zaman kapımıza gelip dayanaca ını bilemeyiz, ama her kiminle birlikte olursam olayım, annemin o güzelim ayinini yinelemeye hazırım.
"Canın yanınca, elimi sık. O zaman sana seni ne kadar çok sevdi imi söyleyece im."
Mary Marcdante
