Enes bin Malik radıyallahu anh anlatıyor:
baktabul
“Bir gün Rasûlullah sallallahu aleyhi vesellem Efendimizle birlikte oturuyorduk. İnci dişleri görünecek kadar güldüğünü gördük.
Hz. Ömer radıyallahu anh:
«– Anam babam sana feda olsun ya Rasûlallah! Sizi güldüren şey nedir?» diye sordu.
Rasûlullah sallallahu aleyhi vesellem Efendimiz:
«– Ümmetimden Rabb Teâlâ’nın huzurunda diz çökmüş iki adam», diye söze başladı ve şöyle devam etti:
O iki kişiden biri:
«– Ya Rabbi! Kardeşimden bana yaptığı zulmün karşılığını benim için alıver » diye niyazda bulundu.
Bunun üzerine yegâne hâkim olan Allah (c.c.) diğerine:
«– Kardeşine hakkını ver bakalım,» diye emretti.
O da:
«– Ya Rabbi! İyiliklerimden hiçbir şey kalmadı.» dedi.
Hak sahibi adam:
«– Ya Rabbi! Günahlarımdan bir kısmını yüklensin.» dedi.
Bu şekilde bir talepte bulunmasından, memnun olmayan sallallahu aleyhi vesellem Efendimizin gözleri doldu.
Sonra şöyle buyurdu:
«– Muhakkak o gün dehşetli bir gündür. İnsanların günahlarını başkalarına yüklemeye muhtaç oldukları bir gün.» dedi ve hadiseyi sonuna kadar şöyle anlattı:
Allah Teâlâ alacaklıya dedi ki:
«– Başını kaldır ve cennete bak.»
O da başını kaldırdı ve:
«– Ya Rabbi! Gümüşten şehirler ve incilerle süslenmiş altından saraylar görüyorum, bunlar hangi peygamberin, hangi şehidin yeridir?»
Hak Teâlâ hazretleri:
«– Bunlar karşılığını verene aittir, » dedi.
Adam:
«– Rabbim, bunun karşılığını kim verebilir ki?» dedi.
Allah (c.c.) :
«– Sen verebilirsin» diye buyurdu.
Adam:
«– Ya Rabbi! Ne ile, nasıl verebilirim ki?» dedi.
Yüce Allah:
«– Kardeşini affetmekle,» buyurdu.
Adam:
«– Ey Rabbim! Öyleyse ben onu hemen affettim, derhal hakkımdan vazgeçtim.” dedi.
Bunun üzerine Rahman ve Rahim olan Allah şöyle buyurdu :
«– Haydi kardeşinin elinden tut ve onu cennete götür.” dedi.
Bu hadiseyi anlattıktan sonra, Habib-i Ekrem sallallahu aleyhi vesellem Efendimiz buyurdular ki:
“− Siz de Allah’a saygı ve hürmette kusur etmeyin ve aranızı düzeltin. Muhakkak ki Allah Teala kıyamet gününde müminlerin aralarını düzeltecektir.” (Hâkim, Müstedrek, IV, 620.)
