- Üyelik Tarihi
- 11 Nis 2007
- Mesajlar
- 24,205
- Aldığı Beğeniler
- 22,175
- Takım
- Fenerbahçe
''Yeryüzünde vuku bulan ve sizin başınıza gelen hergangi bir musibet yokturki,biz onu yaratmadan önce bir kitapta yazılmış olmasın(Hadid suresi 22)
Yazılmışlık neydi?Tarifi olamayan acılarımız mı?Vakti dolmamış,adı konmamış hüzüncükler mi?Mutluluklar mı ansızın gelip yüzlerde gül açtıran,sevilenler mi bulup bulup kaybettiğimiz,sevenler mi bir türlü sevemediğimiz...
Neydi bu isyan hali kalbin?Sorgulamamak vardı öncesinde...Hani biz başımıza Allah'tan(azze ve celle) ne gelirse derin bir tevekkülle baş eğenlerden olacaktık?Acılara yaklaşmamışken henüz, tevekküldeydik...Ama hüznü aşan bir ağrı çığlık olunca güvertesinde kalbin,uzanamaz olduk,ruhun aklı selim yoluna...
Yazılmışlıktı benim sevdam...Hani baş koymuştuk biz iki kişi,bir kalp ve bir küçük kadın,on dört asır öncesi yazılmış bir mektuba!Peygamberin dilinden dökülen kutlu cümleleri kalbe ezberletecektik...Sabrım ve ben..Sonra ezberlemişti de kalp,sindirmeye gelmişti ya sıra.Bu muydu en zor olan!Vazgeçmek yoktu ki sözlüğünde umudun...Bir kendinden geçmişlik anında yüreğin,isyan cümleleri dudaklarımda...Fısıltı,fısıltı erirken içim,parçalanmıştı yürek,gücenmişliğine Rabbin...
Sonra yeniden dedik biz,biz yine iki kişi.En sevdiğimiz yazılmışlığı yaşamak için yola çıktık biz...Kalbim ve ben.İsyan yoktu,sabır vardı...Bir garip şükür edası tavrımda,karıncanın taklitçisi olmaya and içen kadını,yeniden kitaba sürükledim...
Hadi dedim!Elbetteki zor!Aşk değil midir zorluk?Yılmak kimin karıdır?Böyle kutlu bir emel,bir karınca sevdası,hangi yele kapılır da şaşırır ümidini...Aştı içimi ümit,dudaklarımda hazan,yeniden başlayan bir hayale gülümsedik...Karınca hala buğdayın peşindeydi...Biz buğdayı kaldırdık,taşıyıp cennet götürmek kaldı...
Bu zor yolculuk için sabır...Ümit,korku ve aşk...İçimizde hiç bitmemeliydi artık.Yeniden başlamıştık biz.Sanki adeta tekrar kavuşmuştuk en güzel yazılmışlığa...
...alinti...
Yazılmışlık neydi?Tarifi olamayan acılarımız mı?Vakti dolmamış,adı konmamış hüzüncükler mi?Mutluluklar mı ansızın gelip yüzlerde gül açtıran,sevilenler mi bulup bulup kaybettiğimiz,sevenler mi bir türlü sevemediğimiz...
Neydi bu isyan hali kalbin?Sorgulamamak vardı öncesinde...Hani biz başımıza Allah'tan(azze ve celle) ne gelirse derin bir tevekkülle baş eğenlerden olacaktık?Acılara yaklaşmamışken henüz, tevekküldeydik...Ama hüznü aşan bir ağrı çığlık olunca güvertesinde kalbin,uzanamaz olduk,ruhun aklı selim yoluna...
Yazılmışlıktı benim sevdam...Hani baş koymuştuk biz iki kişi,bir kalp ve bir küçük kadın,on dört asır öncesi yazılmış bir mektuba!Peygamberin dilinden dökülen kutlu cümleleri kalbe ezberletecektik...Sabrım ve ben..Sonra ezberlemişti de kalp,sindirmeye gelmişti ya sıra.Bu muydu en zor olan!Vazgeçmek yoktu ki sözlüğünde umudun...Bir kendinden geçmişlik anında yüreğin,isyan cümleleri dudaklarımda...Fısıltı,fısıltı erirken içim,parçalanmıştı yürek,gücenmişliğine Rabbin...
Sonra yeniden dedik biz,biz yine iki kişi.En sevdiğimiz yazılmışlığı yaşamak için yola çıktık biz...Kalbim ve ben.İsyan yoktu,sabır vardı...Bir garip şükür edası tavrımda,karıncanın taklitçisi olmaya and içen kadını,yeniden kitaba sürükledim...
Hadi dedim!Elbetteki zor!Aşk değil midir zorluk?Yılmak kimin karıdır?Böyle kutlu bir emel,bir karınca sevdası,hangi yele kapılır da şaşırır ümidini...Aştı içimi ümit,dudaklarımda hazan,yeniden başlayan bir hayale gülümsedik...Karınca hala buğdayın peşindeydi...Biz buğdayı kaldırdık,taşıyıp cennet götürmek kaldı...
Bu zor yolculuk için sabır...Ümit,korku ve aşk...İçimizde hiç bitmemeliydi artık.Yeniden başlamıştık biz.Sanki adeta tekrar kavuşmuştuk en güzel yazılmışlığa...
...alinti...
yorumun icin tesekkürler
