Bakar mısınız? Diye seslendi birisi. Dönüp, baktıklarında, 50—55 yaşlarında, takım elbiseli, yüzü güleç bir adam elinde beyaz bastonu ile otobüs durağının yanındaki kaldırımın kenarında duruyordu. Gözlerinin görmediğini elindeki bastondan farkettiler. Yaşlı adam gençlerin konuşmalarını duymuş ve orada birilerinin olduğunu farketmişti. Saat akşamın beşiydi. Gencin mesaisi bitmişti ve kız arkadaşıyla birlikte otobüs bekliyordu. O gün kendisi için hiçte güzel bir gün olmamıştı. Mesai arkadaşları ile problem yaşamış ve bundan dolayı burnundan soluyordu. Ama en azından kız arkadaşıyla geçirebileceği güzel bir akşamın kendisini rahatlatacağını düşünüyordu. O günün akşamı için sözleşmişler ve konsere gitmeye karar vermişlerdi. Otobüsünün geldiğini farketti. Oh, şükür dedi kendi kendine. O sırada kaldırımın kenarında bekleyen yaşlı adam, kendisine dönerek, bir daha seslendi.
—Karşıya geçmeme yardım eder misin?
Genç durup, bir otobüse baktı, birde adama. Bu otobüsü kaçırırsa 1 saat daha beklemek zorunda kalacaktı ve belki de konseri kaçıracaklardı. Kibarca gözleri görmeyen yaşlı adama dönüp,
—Amca otobüsümüz geldi. Kusura bakma. Başka biri yardım etsin,dedi.
—Evladım karşıya geçmem lazım, dedi yaşlı adam.
Otobüsün kapısı açılmıştı. Şöför uzun boylu, oldukça fazla göbeği olan, güneş gözlüğü takmış biriydi. Binmelerini bekliyordu. Acele bir tavrı vardı sanki. Sanırım trafiğin yoğunluğuna takılmış ve geç kalmıştı. Genç adım attı, otobüse bindi ve biletini uzattı. Arkasından kız arkadaşının biletini uzattı ama kız arkadaşı otobüse binmemişti. Onun nereye gittiğini anlamak için otobüsün kapısından kafasını uzatmıştı ki onu gözleri görmeyen amcanın yanında gördü. Otobüs hareket etmek üzereydi ki kendini son bir hamleyle otobüsten dışarı attı. Kız arkadaşının yanına gitti. Zaten kötü bir gün geçiren genç adam, biraz şaşkınlık ifade eden bir tarzda, kız arkadaşına, neden binmedin otobüse, diye seslendi. Gencin ifadesi oldukça gergindi. Kız onun bu durumunu farketmişti. Ama yine de otobüse binmediği için pişman değildi.
—Yardım eder misin, canım? Amcayı karşıya geçirelim, dedi.
Genç adam biraz gergin, birazda sinirli bir tavırla bu teklifi mecburen kabul etmek zorunda kaldı. Hep birlikte karşıya geçtiler. Yolun karşı tarafı büyük bir park alanıydı. Burada çok güzel ağaçlar ve insanların oturup, dinlenmesi için banklar vardı. Yerlerdeki çöpleri toplayan görevliler insanların temiz bir ortamda olmaları için gayret gösteriyorlardı. Akşam saatleri olduğundan park boş ve sakindi. Yaşlı adam gençlerden kendisini bir banka oturtmasını istedi. Gençler bu gözleri görmeyen yaşlı amcanın son isteğini de kırmadılar. Zaten yapacak çok fazla bir şey de yoktu. Otobüsü kaçırmışlardı bir kere.
—Başka bir isteğin var mı amca? dedi kız.
Yaşlı amca yüzü gülüyordu ve mutluydu. Her akşam o parka geliyor ve oturuyordu. Kuşların sesini dinlemek onun için mutluluk kaynağıydı. Gençlere dönerek;
—Ben tanıyor musunuz? Kimim ben? diye sordu.
Genç adam hemen bir atılım yaparak, amasın, dedi. Sonra sözünün ağır olduğunu düşünüp, utandı ve gözleri görmeyen bir insansın, dedi. Yaşlı adam gençlere dönerek
—Peki sizde gözleri gören insanlarsınız, degil mi? dedi. Peki kaç kişi sizi gördüğünde, merhaba gözleri gören adam, diye sesleniyor?
Kız yaşlı adamın ne anlatmak istediğini anlamıştı. Yaşlı adamın engelini ön plana çıkararak tarif etmek, aslında onun engelinden değil, kendilerinin o adamla arasına koyduğu bir engel olduğunu düşündü. Belki yaşlı adamın gözleri görmüyordu ama insanların da onları göremeyecek kadar kör olduklarını anlatmaya çalışıyordu bu yaşlı adam. İçimizde yaşayan, çarşıda, pazarda, okulda gördüğümüz bu insanları o ana kadar neden bu denli bir anlam yoğunluğuyla hissedememişti. Yaşlı adam görmeyen gözleri ile bu gençlere o ana kadar göremedikleri belki de görmekten kaçındıkları bu olayı göstermekle aslında kimin ama olduğu hakkında bir ders veriyordu. Kız merakla sordu yaşlı amcaya.
—Sen burada tek başına mı oturacaksın amca?
Yaşlı adam kızın bu sevgi dolu sözleri karşısında sesin geldiği tarafa dönerek, gülümsedi.
—Hayır, sevgili kızım. Arkadaşım gelecek, dedi.
Gerçekten de birazdan uzaktan bir ayağı olmayan, yaşlı bir adamın koltuk değneklerine tutunarak, kendilerine doğru ilerlediğini farkettiler. Adam bir ayağının olmamasından dolayı zorlukla ilerliyordu. Bir süre sonra yaşlı adamın yanına geldi ve selam vererek oturdu. Gençler bu yaşlı amcaya da merhaba, dediler. Kızın arkadaşı da artık konsere gidilmeyeceğini anlamıştı. O günün yorgunluğu ve arkadaşlarıyla yaşadığı tartışmaları da unutmuştu. İçinde bulundukları ortam gençleri mutlu etmişti. Bir süre daha sohbet ettiler. Daha sonra bir ayağı olmayan adam müsaade istedi. Gençler de gözleri görmeyen yaşlı amcanın koluna girerek, onu evlerine kadar bıraktılar. Belki hayatlarında ilk defa böyle bir olayı bizzat yaşayarak, şahitlik ettiler. Öyle ya, biz hep engellilerle aramıza mesafe koymadık mı yıllarca? Normalde o amcayı karşıya geçirip, yollarına devam edebilirlerdi. Ancak öyle olmamıştı. İlk defa hayatlarında engelleri kaldırmışlardı. Genç kız gece uyumak için yatağına uzandığında olan biteni kafasında tekrar tekrar yaşadı. Ve bir karara vardı. Sabah olmuştu. Günlerden pazardı ve tatildi. Güzel, güneşli bir bahar mevsimiydi. Hemen üstünü giyindi ve kahvaltısını yapmadan büyük bir heyecanla kendini evden dışarıya attı. Oturdukları sokağın sonundaki evin önüne geldi. Bu bahçeli ve içerisinde güzel meyva ağaçlarının olduğu, şirin bir evdi. Bir süre sonra zile bastı ve kapı açıldı. Kapıda bir kadın bekliyordu. Genç kız kapıda duran kadına kızını sordu.
—Kızınız evde mi?
—Evde. Hayırdır kızım? dedi kadın.
—Kızınızla tanışmak ve arkadaş olmak istiyorum. Uygun görürseniz, onunla bugün dışarıda kahvaltı yapıp, parka gitmek istiyorum.
Kadın şaşırmıştı bu sözler karşısında. Kızının hiç arkadaşı olmamıştı o zaman kadar. Şaşkınlığını atlattıktan sonra odaya girdi ve kızına bir arkadaşın geldiğini ve kendisiyle arkadaş olup, vakit geçirmek istediğini söyledi. Kız bu durumu önce şaşkınlık sonra da büyük bir sevinçle kabul etti. Biraz sonra kapıdan genç kızın elleriyle tutup, ilerlettiği bir tekerlekli sandalye içinde oturan, yüzü mutluluktan tebessüm içinde bir kız belirdi. Kızın annesi de bir taraftan kızına en sevdiği elbisesini giydirmiş ve üstünü düzeltiyordu. Tekerlekli sandalyede oturan kızın mutluluğu o kadar belli oluyordu ki, annesi bu durum karşısında gözyaşlarını tutmakta güçlük çekiyordu. Çünkü o ana kadar engelli olan kızıyla kimse arkadaşlık kurmak istememişti. Kızıyla aynı yaşlarda olan bu yürekli genç kızı ve kendi kızını yanağından öperek, iyi eğlenceler diyerek uğurladı. Birlikte beraberce o gün çok güzel vakit geçirdiler. Güldüler ve eğlendiler. Mutlu bir arkadaşlıkları oldu ve hayatlarının sonuna kadar birbirlerini hiç üzmediler.
Peki ya siz? Hiç engelli bir arkadaşınız oldu mu? Ara sıra onu evinden alıp, gittiğiniz güzel yerlere götürdünüz mü? Ya da diğer arkadaşlarınızla tanıştırıp, onlarla da arkadaş olmasını sağladınız mı? Onunla kendiniz arasındaki engelleri kaldırabildiniz mi?
Halil ÖZGEN
