Ahh!... Liveclillah. Ne yaptın sen!...
Acı, yüreğimin en ücra köşesinde evsahipliği yapıyorken; korku ve yalnızlığın ortasında kalmışlığıyla ağlayan çocuğun gözlerini bana misafir ettin…
Oysa öyle yorgunum ki!...
Ruhumdan evvel, beynimi teslim alan yorgunluğa bırakmışken kendimi ve cümlelere çeviremez iken yazılarımı; küçücük çocuğun gözyaşlarına, nasıl cevap verebilirim ki!...
Nasıl; O’na “Büyüdüğünde bu acıları unutacaksın.” avuntusunu söyleyebilirim ki?...
Biliyorum; O, unutmayacak…
Biliyorum; ben unutmayacağım…
Biliyorum; sen unutmayacaksın…
Ama bunları; bu çatı altında oturtmaya mahkum edenler?...
Y a On’lar?...
On’lar sebep olduğu bu acıyı, hiç unutmasınlar!…
Unutmasınlar ki, çocuklar ağlamasın…