- Üyelik Tarihi
- 24 Mar 2008
- Mesajlar
- 2,584
- Aldığı Beğeniler
- 20
- Takım
- Fenerbahçe
GÜN UZUNDU
GÜZELLİKLER SICAĞIN ardına gizlenmişti
İnsanı mest eden çiçekler bile görünmüyordu kimselere
Herkes bir an önce kendisini bir yerlere atma telaşındaydı
Böylesi bir sıcakta, otobüs durağında insanların sabırsızlıklarını seyretmeye alışmış gözlerim durağın tavanına ilişti
Sarı bir kelebek oraya takılmış, dışarı çıkabilmek için çırpınıyordu Her yükselişinde tavana çarpıyor, bir daha, bir daha açık havayı bulmayı deniyordu
İçimden şöyle geçirdim: “Onun zaten kısacık bir ömrü var İnşâallah bir an önce şu takıldığı yerden kurtulur”
Sonra hissettim ki; kelebeğin bu çırpınışıyla bizlere anlatmak istediği bir şeyler var
“Evet, biz kelebeklerin ömrü sizlere çok kısa görünebilir ama, unutma ki senin ömrün de çok uzun sayılmaz Gözlerini dünyaya kapatacağın vakit kirpiklerinin arasından süzülen bir ömür hiç de uzun gelmez sana Öyleyse sen de takılma bir yerlere, seni engelleyen herşeyden kurtulmaya bak Açık havaya kavuşmak için bir daha, bir daha dene…”
Beni engelleyenler
Uğruna ömrümün ‘kanatlanıp uçmak’ gibi fırsatlarını kaçırdığım, kurtulamadığım engeller
Nelerdi bunlar acaba?
Çevremi gözlemleyerek ipuçları yakalamaya çalışabilirdim
Bende bunu ‘denedim’
Bindiğim otobüse yolculardan sonra birkaç şoför daha bindi
Direksiyon başındaki şoför beyin hal ve tavırları, arkadaşlarının gelişiyle birden değişmişti sanki
Hareketleri ilgimi çekti
Üç şoför arkadaş eğlenirken, otobüsü kullanan, trafikte tehlikeli manevralar yapmaya başladı Bazı arabaların önüne çıkarak, bazılarını hatalı sollayarak, bazılarını da sıkıştırarak hem taşıdığı onca canı, hem diğer arabaları tehlikeye soktu
Hareketlerinde ‘kendisini kanıtlamak’ gibi bir ifade vardı Bu durumdan da rahatsız görünmüyordu
Dünyada yapılan ne kadar çok şeyin ‘kendisini kanıtlamak’ adına olduğunu düşündüm
Neydi bu kendisini kanıtlama cazibesi? Kaç kişi kendisini kanıtlayabilmişti ve kim içindi bu çabalar?
Yaptıklarımın ne kadarını Rabbime kulluğumu kanıtlamak için yapmıştım? Ve ne kadarını da etraftaki insanlara başarımı, karakterimi, imkânlarımı kanıtlamak için?
Uçmamızın engellerinden biri bu olabilirdi Kim için ve ne için yapıldığı bilinmeyen gayesiz eylemler Niyetin eksikliği
Otobüsten indim
Az önce düşündüklerimi nefsime kabul ettirmeye çalışıyordum
Eve doğru ilerlerken, köşe başında mısır satan amcanın yanındaki simitçiye “Burada bunu yapmazsam vakit nasıl geçecek evlat?” dediğini işittim
“Vakit nasıl geçecek?”
Bu insan vakit geçirmek istiyor, peki ne için? Demek ki bir beklentisi var, beklediği şey olana kadar dünyada ‘vakit geçirecek’ Akşamın olmasını bekleyecek, akşam olacak, sabahı bekleyecek derin bir uykuda Belki uykusuzca
Bu döngü böylece döneceğine göre, bir başka bekleyiş olmalı Neyi beklediğini bilmeli insan Ben de çoğu şeyi ‘vakit geçirmek’ için yapmıyor muyum?
Ne için koşturduğumu bazen unuttuğumu hatırlıyorum
Sonsuz hayata doğru koşarken, koştuğumuz şeyin ölüm olduğunu, vaktin ne kadar kıymetli olduğunu unutmamalı Vakti hayra geçirmeli
Önümdeki bir engel de bu olmalı: ‘unutmak’
Eve gelip şöyle bir uzandım
Tavandan aşağı sarkıttığım kuru çiçeklerim, solmuş renkleriyle sanki bana göz kırpıyordu
Bir cümle yankılandı zihnimde Sürekli tekrar ettiğimiz bir cümle: “Allahım! Bizi zeval ve teb’id ile tazib etme!” Yani, bizi yok olmak ve huzurundan kovulmak azabından koru!
Sanki ben değildim de, kurumuş mavi güldü bu cümleyi tekrar tekrar söyleyen
Çünkü çiçek ölmüştü
Kuru ve cansız bedeni şahitlik ediyordu ölüme Hal diliyle söylüyordu bu yüzden duayı
Bir ışık da burada yandı
Hal diliyle, fiillerle anlatılanlar, dilden çıkan kelam ile aynı mıydı?
Bedenim, kalbime şahitlik ediyor ve dediklerini tasdik ediyor muydu?
Yoksa planı yapıldığı halde inşa edilmemiş binalar gibi anlamsız mıydı kararlarım, sözlerim?
İyi bir kul olmak adına bir eksik de burada olmalı Hal, beden, dil ve kalbin bir bütün oluşturmaması ve kişinin kendi benliğindeki tezatlar Zâhir-bâtın dengesizliği ve iman-amel yansımasının kemale ermeyişi
Bu küçük gözlem dahi gösteriyordu ki, etrafımda gördüğüm, işittiğim herşey bana ‘kul’ olmayı öğretecek, engellerimi ve eksiklerimi hatırlatacak birer âyet Benim noksanlarımı ve Yaratan Rabbimin noksansızlığını gösterecek
Engel arayan gözlerime en güzel engel örneği, etrafımdaki bunca âyeti ‘görmemek’ olmalı
Artık görmek zamanı
Ruhumuz nicedir hasret kaldı açık havaya
Gittikçe kısalan ömrümüzde, özgürce kanatlanmak ve sonsuz güzelliğe doğru uçmak için, etrafımızdaki âyetleri görmek ve okumak zamanı şimdi.....
alinti...
GÜZELLİKLER SICAĞIN ardına gizlenmişti
İnsanı mest eden çiçekler bile görünmüyordu kimselere
Herkes bir an önce kendisini bir yerlere atma telaşındaydı
Böylesi bir sıcakta, otobüs durağında insanların sabırsızlıklarını seyretmeye alışmış gözlerim durağın tavanına ilişti
Sarı bir kelebek oraya takılmış, dışarı çıkabilmek için çırpınıyordu Her yükselişinde tavana çarpıyor, bir daha, bir daha açık havayı bulmayı deniyordu
İçimden şöyle geçirdim: “Onun zaten kısacık bir ömrü var İnşâallah bir an önce şu takıldığı yerden kurtulur”
Sonra hissettim ki; kelebeğin bu çırpınışıyla bizlere anlatmak istediği bir şeyler var
“Evet, biz kelebeklerin ömrü sizlere çok kısa görünebilir ama, unutma ki senin ömrün de çok uzun sayılmaz Gözlerini dünyaya kapatacağın vakit kirpiklerinin arasından süzülen bir ömür hiç de uzun gelmez sana Öyleyse sen de takılma bir yerlere, seni engelleyen herşeyden kurtulmaya bak Açık havaya kavuşmak için bir daha, bir daha dene…”
Beni engelleyenler
Uğruna ömrümün ‘kanatlanıp uçmak’ gibi fırsatlarını kaçırdığım, kurtulamadığım engeller
Nelerdi bunlar acaba?
Çevremi gözlemleyerek ipuçları yakalamaya çalışabilirdim
Bende bunu ‘denedim’
Bindiğim otobüse yolculardan sonra birkaç şoför daha bindi
Direksiyon başındaki şoför beyin hal ve tavırları, arkadaşlarının gelişiyle birden değişmişti sanki
Hareketleri ilgimi çekti
Üç şoför arkadaş eğlenirken, otobüsü kullanan, trafikte tehlikeli manevralar yapmaya başladı Bazı arabaların önüne çıkarak, bazılarını hatalı sollayarak, bazılarını da sıkıştırarak hem taşıdığı onca canı, hem diğer arabaları tehlikeye soktu
Hareketlerinde ‘kendisini kanıtlamak’ gibi bir ifade vardı Bu durumdan da rahatsız görünmüyordu
Dünyada yapılan ne kadar çok şeyin ‘kendisini kanıtlamak’ adına olduğunu düşündüm
Neydi bu kendisini kanıtlama cazibesi? Kaç kişi kendisini kanıtlayabilmişti ve kim içindi bu çabalar?
Yaptıklarımın ne kadarını Rabbime kulluğumu kanıtlamak için yapmıştım? Ve ne kadarını da etraftaki insanlara başarımı, karakterimi, imkânlarımı kanıtlamak için?
Uçmamızın engellerinden biri bu olabilirdi Kim için ve ne için yapıldığı bilinmeyen gayesiz eylemler Niyetin eksikliği
Otobüsten indim
Az önce düşündüklerimi nefsime kabul ettirmeye çalışıyordum
Eve doğru ilerlerken, köşe başında mısır satan amcanın yanındaki simitçiye “Burada bunu yapmazsam vakit nasıl geçecek evlat?” dediğini işittim
“Vakit nasıl geçecek?”
Bu insan vakit geçirmek istiyor, peki ne için? Demek ki bir beklentisi var, beklediği şey olana kadar dünyada ‘vakit geçirecek’ Akşamın olmasını bekleyecek, akşam olacak, sabahı bekleyecek derin bir uykuda Belki uykusuzca
Bu döngü böylece döneceğine göre, bir başka bekleyiş olmalı Neyi beklediğini bilmeli insan Ben de çoğu şeyi ‘vakit geçirmek’ için yapmıyor muyum?
Ne için koşturduğumu bazen unuttuğumu hatırlıyorum
Sonsuz hayata doğru koşarken, koştuğumuz şeyin ölüm olduğunu, vaktin ne kadar kıymetli olduğunu unutmamalı Vakti hayra geçirmeli
Önümdeki bir engel de bu olmalı: ‘unutmak’
Eve gelip şöyle bir uzandım
Tavandan aşağı sarkıttığım kuru çiçeklerim, solmuş renkleriyle sanki bana göz kırpıyordu
Bir cümle yankılandı zihnimde Sürekli tekrar ettiğimiz bir cümle: “Allahım! Bizi zeval ve teb’id ile tazib etme!” Yani, bizi yok olmak ve huzurundan kovulmak azabından koru!
Sanki ben değildim de, kurumuş mavi güldü bu cümleyi tekrar tekrar söyleyen
Çünkü çiçek ölmüştü
Kuru ve cansız bedeni şahitlik ediyordu ölüme Hal diliyle söylüyordu bu yüzden duayı
Bir ışık da burada yandı
Hal diliyle, fiillerle anlatılanlar, dilden çıkan kelam ile aynı mıydı?
Bedenim, kalbime şahitlik ediyor ve dediklerini tasdik ediyor muydu?
Yoksa planı yapıldığı halde inşa edilmemiş binalar gibi anlamsız mıydı kararlarım, sözlerim?
İyi bir kul olmak adına bir eksik de burada olmalı Hal, beden, dil ve kalbin bir bütün oluşturmaması ve kişinin kendi benliğindeki tezatlar Zâhir-bâtın dengesizliği ve iman-amel yansımasının kemale ermeyişi
Bu küçük gözlem dahi gösteriyordu ki, etrafımda gördüğüm, işittiğim herşey bana ‘kul’ olmayı öğretecek, engellerimi ve eksiklerimi hatırlatacak birer âyet Benim noksanlarımı ve Yaratan Rabbimin noksansızlığını gösterecek
Engel arayan gözlerime en güzel engel örneği, etrafımdaki bunca âyeti ‘görmemek’ olmalı
Artık görmek zamanı
Ruhumuz nicedir hasret kaldı açık havaya
Gittikçe kısalan ömrümüzde, özgürce kanatlanmak ve sonsuz güzelliğe doğru uçmak için, etrafımızdaki âyetleri görmek ve okumak zamanı şimdi.....
alinti...
