Sensizlikte kavruldu şu yüreğim an be an.
Fakir, sesine muhtaç Ey Andelib-i Zîşan!
Sensin tüm âlemlere ezelî nurlu nişan.
Yalnız sendedir ilaç Ey Andelib-i Zîşan!
Bu biçare yüreğim yokluğunda perişan,
Bana da gönlünü aç Ey Andelib-i Zîşan!
Aşkınla biter zulmet dolar âlem nur-efşan;
Gönlüme nurunu saç Ey Andelib-i Zîşan!
Rabbim,yazandan ,paylaşıp okuyanlardan da razı olsun inşallah..