H
hayrunisa
Guest
Ey gönül!..
Farz et ki sen, uçsuz bucaksız mavi denizlerden kopup gelmiş bir ya mur damlası, yapayalnız bir katreciksin. Gâh bir akşam serinli inde, gâh bir seher vakti, daha gün do madan, bir gül yapra ında bir gözyaşı hüznüyle parlayan bir çi damlacı ı, bir şebnemsin. Çimenler üzerinde tek başına, o mahzun duruşunla kederli gözlerden süzülen giryeleri hatırlatırsın.
Böyle bir gözyaşı hüznüyle parlarken, bir kuşluk vakti, gün do ar üzerine, ısıtır seni. Nihayet buhara dönüşürsün. Genleşir, bir tüy kadar hafifler ve yükselmeye başlarsın. Yükseldikçe de kibirle dolar yüre in. Senin de o bir katrecik gönlünde bu sevda, bu ihtiras barınır elbet; büyük olmak, yükselmek sevdası... Bu sevda senin de gönlünü yükseklere ba lar. Artık alçak dallarda, yapraklarda mekân tutmak istemezsin. Havaya karışır, havaî olursun.
Derken, göklerde senin gibi buharlaşmış sayısız su damlacıklarıyla buluşur, birleşir, içinde gök gürültüleri, yıldırım ve şimşekleri saklayan küme küme bulutlara dönüşür, gökyüzünü örter, vadileri ovaları serinletir; sis olur yollara, vadilere iner; duman olur yüce da başlarını bürürsün.
Yükselip bulutlara katıldın ya artık, topra a, yapra a, çiçe e, böce e tepeden, yücelerden bakarsın. Kim bilir, bu hâl içinde belki de küçümsersin topra ı. İstersin ki hep yükseklerde kalayım, yücelerde dolaşmanın hazzını yudumlayayım. Bir daha tenezzül etmek istemezsin topra a. Bir kerecik a dın ya göklere, aslî vatanın olan denizlere de dönmek istemez, geldi in diyarları unutur, hatta küçümseyebilirisin de...
Ey gönül!..
Damla denize karışınca, kimse ona damla demez. Orada kimse damlayı görmez ki& O deniz olmuştur, denizde fani olmuş, onunla bir olmuştur artık. Şimdi sen de canını bulutlara kattın ya, artık göklerde adın buluttur. Ne bir şebnem, ne bir su damlacı ısın. Gök kubbeyi o kurşunî renginle bürüdü ün zaman susamışların yanık gönüllerinde bir umut olursun. Hem topra ın, hem de topra a ümit ba layanların yüzünde mesut bir tebessüm parlatırsın. Sımsıcak esen kızgın rüzgârları bile serinletir, su diye inleyen her canlının yüre inde tatlı bir inşirah oluverirsin.
Fakat, ne var ki ey gönül, küme küme belirip de ya masan, inmezsen topra a, benli ini serseri ve hırçın rüzgârlara kaptırıp da da ılır, daha yücelere savrulursan, gürler de ya mazsan, yeryüzüne hep yıldırımlar yollar, hayatı tehdit edersen, senden hayat bekleyenlerin yüre inde bir hüsran, bir hayâl kırıklı ı olursun.
Yükselmenin de bir hikmeti vardır elbet ey gönül! Yükselmek her zaman yasak de ildir. Sen Allah'ın sevgili Peygamberi'nin yükselişine bak. Onun miracını anlamaya çalış. O topra a hayat vermek için denizlerden nem almış ya mur yüklü bulutlar gibi yükseldi ve sonra topra a ya mur olarak döndü. Yani eşsiz bir hayat olarak, can olarak döndü ve alemlere rahmet oldu.
Ey gönül!..
Allah dostlarının da ruhanî yükselişleri vardır. Onlar tertemiz ya mur damlaları, can damlaları olarak yere dönmek için yükseldiler. Onların yükselişi suyun devri daimi gibi oldu. Bu yüzden seni de bir su damlacı ına benzettim ey gönül. Öyleyse suyun yükselişini iyi anlamaya çalış. Suyun yükselişi topra a tepeden bakmak için de ildir. Onun yükselişi daha temiz olmak, sonra da topra a hayat olarak dönmek içindir.
Sen de öyle ol ey gönül! Denizlerden yükselen temiz ya mur yüklü rüzgârlar gibi yüksel, sonra da ya mur ol yere ya ; topra a, çiçe e, böce e tenezzül et.
Bil ki ey gönül, e er kibirli kibirli hep yücelerde dolaşır da oralarda kalmak istersen, hiçbir şey olamaz, hiçbir işe yaramazsın. Ama tevazu gösterir de topra a tenezzül edersen e er, hayat olursun.
O halde ey gönül topra a in, bir çiçe in köküne düş. İşte o zaman güllerde koku ve renk, çiçeklerde benek, süs ve nakış olursun. Gözlere, gönüllere ferahlık veren bir bahar yeşili olursun. Mevsimlerin en güzeli bir ilkbahar olursun. Hayat olursun, can olursun...
Şairin pınar suları kadar saf ve temiz gönlünden dökülen şu mısralardaki nasihate kulak ver. Bak ne diyor:
Gel ha gönül havalanma,
Engin ol gönül, engin ol.
Artık sen de engin ol ey gönül, yere in. Allah'ın veli kullarının feyzi gibi hep aşa ılara do ru ça la, topra a hayat ver.
Yükseklerde adın buluttur, da ların zirvesinde sistir, dumandır; ama ya mur olur da yere inersen, adın rahmet olur.
Farz et ki sen, uçsuz bucaksız mavi denizlerden kopup gelmiş bir ya mur damlası, yapayalnız bir katreciksin. Gâh bir akşam serinli inde, gâh bir seher vakti, daha gün do madan, bir gül yapra ında bir gözyaşı hüznüyle parlayan bir çi damlacı ı, bir şebnemsin. Çimenler üzerinde tek başına, o mahzun duruşunla kederli gözlerden süzülen giryeleri hatırlatırsın.
Böyle bir gözyaşı hüznüyle parlarken, bir kuşluk vakti, gün do ar üzerine, ısıtır seni. Nihayet buhara dönüşürsün. Genleşir, bir tüy kadar hafifler ve yükselmeye başlarsın. Yükseldikçe de kibirle dolar yüre in. Senin de o bir katrecik gönlünde bu sevda, bu ihtiras barınır elbet; büyük olmak, yükselmek sevdası... Bu sevda senin de gönlünü yükseklere ba lar. Artık alçak dallarda, yapraklarda mekân tutmak istemezsin. Havaya karışır, havaî olursun.
Derken, göklerde senin gibi buharlaşmış sayısız su damlacıklarıyla buluşur, birleşir, içinde gök gürültüleri, yıldırım ve şimşekleri saklayan küme küme bulutlara dönüşür, gökyüzünü örter, vadileri ovaları serinletir; sis olur yollara, vadilere iner; duman olur yüce da başlarını bürürsün.
Yükselip bulutlara katıldın ya artık, topra a, yapra a, çiçe e, böce e tepeden, yücelerden bakarsın. Kim bilir, bu hâl içinde belki de küçümsersin topra ı. İstersin ki hep yükseklerde kalayım, yücelerde dolaşmanın hazzını yudumlayayım. Bir daha tenezzül etmek istemezsin topra a. Bir kerecik a dın ya göklere, aslî vatanın olan denizlere de dönmek istemez, geldi in diyarları unutur, hatta küçümseyebilirisin de...
Ey gönül!..
Damla denize karışınca, kimse ona damla demez. Orada kimse damlayı görmez ki& O deniz olmuştur, denizde fani olmuş, onunla bir olmuştur artık. Şimdi sen de canını bulutlara kattın ya, artık göklerde adın buluttur. Ne bir şebnem, ne bir su damlacı ısın. Gök kubbeyi o kurşunî renginle bürüdü ün zaman susamışların yanık gönüllerinde bir umut olursun. Hem topra ın, hem de topra a ümit ba layanların yüzünde mesut bir tebessüm parlatırsın. Sımsıcak esen kızgın rüzgârları bile serinletir, su diye inleyen her canlının yüre inde tatlı bir inşirah oluverirsin.
Fakat, ne var ki ey gönül, küme küme belirip de ya masan, inmezsen topra a, benli ini serseri ve hırçın rüzgârlara kaptırıp da da ılır, daha yücelere savrulursan, gürler de ya mazsan, yeryüzüne hep yıldırımlar yollar, hayatı tehdit edersen, senden hayat bekleyenlerin yüre inde bir hüsran, bir hayâl kırıklı ı olursun.
Yükselmenin de bir hikmeti vardır elbet ey gönül! Yükselmek her zaman yasak de ildir. Sen Allah'ın sevgili Peygamberi'nin yükselişine bak. Onun miracını anlamaya çalış. O topra a hayat vermek için denizlerden nem almış ya mur yüklü bulutlar gibi yükseldi ve sonra topra a ya mur olarak döndü. Yani eşsiz bir hayat olarak, can olarak döndü ve alemlere rahmet oldu.
Ey gönül!..
Allah dostlarının da ruhanî yükselişleri vardır. Onlar tertemiz ya mur damlaları, can damlaları olarak yere dönmek için yükseldiler. Onların yükselişi suyun devri daimi gibi oldu. Bu yüzden seni de bir su damlacı ına benzettim ey gönül. Öyleyse suyun yükselişini iyi anlamaya çalış. Suyun yükselişi topra a tepeden bakmak için de ildir. Onun yükselişi daha temiz olmak, sonra da topra a hayat olarak dönmek içindir.
Sen de öyle ol ey gönül! Denizlerden yükselen temiz ya mur yüklü rüzgârlar gibi yüksel, sonra da ya mur ol yere ya ; topra a, çiçe e, böce e tenezzül et.
Bil ki ey gönül, e er kibirli kibirli hep yücelerde dolaşır da oralarda kalmak istersen, hiçbir şey olamaz, hiçbir işe yaramazsın. Ama tevazu gösterir de topra a tenezzül edersen e er, hayat olursun.
O halde ey gönül topra a in, bir çiçe in köküne düş. İşte o zaman güllerde koku ve renk, çiçeklerde benek, süs ve nakış olursun. Gözlere, gönüllere ferahlık veren bir bahar yeşili olursun. Mevsimlerin en güzeli bir ilkbahar olursun. Hayat olursun, can olursun...
Şairin pınar suları kadar saf ve temiz gönlünden dökülen şu mısralardaki nasihate kulak ver. Bak ne diyor:
Gel ha gönül havalanma,
Engin ol gönül, engin ol.
Artık sen de engin ol ey gönül, yere in. Allah'ın veli kullarının feyzi gibi hep aşa ılara do ru ça la, topra a hayat ver.
Yükseklerde adın buluttur, da ların zirvesinde sistir, dumandır; ama ya mur olur da yere inersen, adın rahmet olur.
