Atmosferin oksijensiz yerlerinde nefes almaya çalışırken senli kelimelerim, sevgini anlatan cümlelere düşüyordu yıldızlar. Bir kara delikti zaman, yutuyordu sevdaları. Zamana yenilmeyen, yaşlı bir adamın okuduğu eski aşk satırları.
Sense uzaklarda hayalleri üzerine giydiremediğim bir beden. Bense sesini duymadan sesine benzemeye çalışan besten… Faili meçhul bu sevginin.
Gözlerine dokunamamıştı gözlerim…
En güzel tasvirlerde seni görmeye çalışırken bakışlarım, kanat çırpan sultan güvercinlere benziyordu muhabbetini arayan muhabbetim. Bir mektup düşüyordu gönlümün en ücra köşesine. Açamıyordum, korkuyordum yazını beğenmem diye. Seni benzetmek istemezken kimselere, cevabı yok yüreğimde beliren “Sen kimsin?” sorusunun… Efali umuma bu sevginin.
Olamaz galiba meçhul sevginin robot resmi. Kendi resminin altına karbon kâğıdı konularak kopyalanamaz galiba bir sevgili. Yüzsüz bir hayale suret giydirebilir mi faili meçhul bir sevgili? Alıp birinin kalbine hapsedilemez efali umuma bir sevgi.
Sevgililerin gömüldüğü bir mezardır kalp, her katlin hesabını sorar mahşer yeri…
H.HÜSEYİN KEMAL
