Yeniden Doğuş

Kaçıncı intiharım bu, kendimden atıyorum kendimi

Sızılarımı kazıyorum dudaklarıma

Yırttım atardamarını düşlerin, unutmalıyım…



Yalın rüzgarlar aşındırıyor şimdi yokluğunu

Sert bir duruştum oysa hayata

Dik yürürdü gözlerim, korkmuyordum

Oysa şimdi, kenarında duran bir sefilim teninin

Ellerim çatlak, hatıralar nasırlındı yaşlarımda

Hangi ayrılıktık biz, hasret bu kadar yakar mıydı…

İçimde, tam ortasında böğrümün

Tutuksuz bir yangın zelzelesi her yan

Karanlıklar basıyorum kanayan yanlarıma

Süreksiz bir tekrara gebeliksin, susman ne acı…

Şimdilik diyemiyorum artık

Yelkovanda, akrepte akıp gidiyor aralıklarında hayatımın

Durmuyor zaman, gözlerin, saçların

Kimse yok içimde, bakıyorum, sevmekte olmuyor sol yanımı…



Mesut muyduk, hatırlamıyorum sonbaharı

Ellerinin izi avuçlarımı kesiyor artık

Kahkahaların acı bir sus sireni

Saçlarının kokusu mu içimde yanıp duran

Şimdi sen hangi ölümü seçmiştin

Bende ölmeyi mi, beni öldürmeyi mi, anlamıyordum…

Sınırlarına tutunduğum kentler vardı

Pencereler zemheri yalnızlıklar büyüten

Çölleri ördüm dokunduğun yerlere

Firara verdim aslını hayallerinin

Yaktım, astım idamını, yokluğun ölmüyor…



Tırnaklarımla kazıdım aklıma

Sökülmüş bir hüsran hep kustuğum

İçimde bir yerlerde hala var mısın, bilmiyorum

Zehirliyor musun hala kurduğum düşlerimi

Sancıların geliyor bazen uzak bir kurtuluştan

Her yeni kurulan düş, yasaklanmakta içeriksiz

Yasak sayılmakta tüm yeminlerim

Ben artık kendime muhalif sözlerimde

Kendimi sayamıyorum çoğullukta

Sen gitmişsin, nasıl bir ıssızlık…



Gidince, çocuksu bir yetimlik düştü ağzıma

Suskunluk uçurtmalarımın kanadında

Göklerim hep kan mavisi

Ne yanıma baksam, öldürüyorsun yasaklarımı

Tutuksuz artı, yalan söylemek kendi inandıklarıma

Kendimi öldürmek serbest, seni öpmek yasak düşlerime

Kim şimdi bunca yıkıntının sahibi

Hangi mimar bizi böylesine, eksikliğe satan…



Kaçıncı intiharım bu, kendimden atıyorum kendimi

Sızılarımı kazıyorum dudaklarıma

Yırttım artık yazgılarımı, unutuyorum…



Mustafa ÜNAL​