Üzülerek belirtmek gerekir ki yaşadığımız bu zamanda ve İslam memleketi olan bu vatanda, kendilerini toplumun diğer fertlerinden daha “havas” gibi ayırt eden Müslüman zenginlerin durumu pek iç açıcı değildir. Belki çoğunun sermaye birikiminde, gariban Müslümanların onları tercih etmeleri veya bağışları vardır. İnsanlar bu fakirlik zilletinden kurtulmak için neleri bağışlamadılar ki.
Bu gerçek ortadayken, paranın pulun, bozulmuş bir topluluğu, düzeni ayakta tutmadığı gün gibi açıkken, bu insanlar, içlerinde büyüdükleri, aynı kaderi paylaştıkları, bu fakir ve gariban çevrelerini nasıl unuttular?
Hadi unuttular diyelim, hani bu mal maksat değil sadece araçtı ve onun gerçek sahibi Allah’tı? Ne oldu? Birden anlayışlarımı mı değişti? Hani kendisi tokken komşusu aç yatan bizden değildi? Hani mülk Allah’ındı ve kişi onu istediği gibi harcayamazdı?...
Bugün yaşadığımız toplumda, yüz binlerce insan, kedi ve köpekler gibi çöp tenekelerinden ekmek kırıntısı arıyor ve bu şekilde yaşamaya çalışıyorlar. Geleceğe ümitsiz bakıyor bu insanlar, karınları aç ve geleceklerinden endişeli.
Bildiğim tek şey, Resulü Ekrem (asv) garibanlarla başlamıştı davasına ve o insanlar ona vefa gösterdiler, canlarıyla onu korudular. Resulullah da bir ömür boyu o gariban insanların yaşam standardında yaşadı. Bazen evinde ekmeği olmazdı, aç kalırdı. Ama ısrarla onlar gibi yaşadı. Üzülerek belirtmek gerekirse, bu dindar görünen sermaye sahipleri, o nebevi hatıradan çok uzaktırlar.
Rivayet edilir ki bir bayram arifesinde, Hz. Ömer (ra) Efendimizin kızları yanına gelip “Ey babamız, bayram geliyor ve herkes kızlarına güzel kıyafetler alıyor bize de alır mısın?” Hz. Ömer Efendimiz, kızlarının bu isteğine dayanamaz. Ve haznedara şöyle bir pusula yazar; “Eğer mümkünse, bana önümüzdeki ayın maaşından şu kadar avans gönder.”
Bu not haznedara ulaştığında, haznedar okur ve notun arkasına şu ibareyi yazar ve geri gönderir; “Ey emirel müminin, senin, önümüzdeki ay yaşayacağına bir garantin var mı ki hak etmediğin maaşından avans istiyorsun?” Hz. Ömer Efendimiz, bu notu okuyunca, “Siz babanızın cehenneme gitmesini mi istiyorsunuz?” deyip ağlamış ve o pusulayı ağlayan gözlerinin üzerine koymuştu.
Bu gerçek ortadayken, paranın pulun, bozulmuş bir topluluğu, düzeni ayakta tutmadığı gün gibi açıkken, bu insanlar, içlerinde büyüdükleri, aynı kaderi paylaştıkları, bu fakir ve gariban çevrelerini nasıl unuttular?
Hadi unuttular diyelim, hani bu mal maksat değil sadece araçtı ve onun gerçek sahibi Allah’tı? Ne oldu? Birden anlayışlarımı mı değişti? Hani kendisi tokken komşusu aç yatan bizden değildi? Hani mülk Allah’ındı ve kişi onu istediği gibi harcayamazdı?...
Bugün yaşadığımız toplumda, yüz binlerce insan, kedi ve köpekler gibi çöp tenekelerinden ekmek kırıntısı arıyor ve bu şekilde yaşamaya çalışıyorlar. Geleceğe ümitsiz bakıyor bu insanlar, karınları aç ve geleceklerinden endişeli.
Bildiğim tek şey, Resulü Ekrem (asv) garibanlarla başlamıştı davasına ve o insanlar ona vefa gösterdiler, canlarıyla onu korudular. Resulullah da bir ömür boyu o gariban insanların yaşam standardında yaşadı. Bazen evinde ekmeği olmazdı, aç kalırdı. Ama ısrarla onlar gibi yaşadı. Üzülerek belirtmek gerekirse, bu dindar görünen sermaye sahipleri, o nebevi hatıradan çok uzaktırlar.
Rivayet edilir ki bir bayram arifesinde, Hz. Ömer (ra) Efendimizin kızları yanına gelip “Ey babamız, bayram geliyor ve herkes kızlarına güzel kıyafetler alıyor bize de alır mısın?” Hz. Ömer Efendimiz, kızlarının bu isteğine dayanamaz. Ve haznedara şöyle bir pusula yazar; “Eğer mümkünse, bana önümüzdeki ayın maaşından şu kadar avans gönder.”
Bu not haznedara ulaştığında, haznedar okur ve notun arkasına şu ibareyi yazar ve geri gönderir; “Ey emirel müminin, senin, önümüzdeki ay yaşayacağına bir garantin var mı ki hak etmediğin maaşından avans istiyorsun?” Hz. Ömer Efendimiz, bu notu okuyunca, “Siz babanızın cehenneme gitmesini mi istiyorsunuz?” deyip ağlamış ve o pusulayı ağlayan gözlerinin üzerine koymuştu.
Son düzenleme:
