Kibirli ve zengin birisi kapisina gelen bir fakire bir sey vermedigi gibi, onu hem paylar hem de kapiyi yüzüne kapatir.. Zavalli fakir içlenir; bir tarafa çekilir ve oturur, aglamaya baslar.. Bir kör, onun aglamalarini duyar. Kalkar yanina gelir, niçin böyle üzgün oldugunu, agladigini sorar.
Fakir olani biteni anlatir.
Kör, teselli vererek, üzülmemesini, kendi evine gelmesini, evinde kalmasini, ekmegini çorbasini kendisiyle paylasmasini ister ve israrda eder. Fakir onun içtenligi ve israri karsisinda kabul eder, onunla gider.
Kör ona karsi çok güzel bir konukseverlik gösterir. Fakirin, hem karni doyar hem de gönlü hos olur. Gönlü öyle hos olur ki, o hosnutluk içinde:
- Sen bana evini açtin, sen bana gönlünü açtin, Kadir Mevlamda senin gözünü açsin, diye dua eder.
Gece olur, körde bir gariplenir bir gariplenirki, o gariplik içersinde gözünden birkaç damla yas damlar, gözleri birden açilir. Görmege baslar.
Körün görmesi ile ilgil i haber bir anda sehirde yayilir. Yer yerinden oynar. Bu haberi onu kapisindan kovan, kovmakla kalmayan tas yüreklide duyar. Isin dogrulugunu anlamak için gözü açilan sahsa gelir:
- Çok sansliymissin. Gözün nasil açildi, kim açti.
- Hey! seni gidi gafil seni, sen nasil bir adammissinki, öyle bir mübarek zati azarladin, üzdün, yüzünü yiktin. devlet kusunu biraktin, baykus ile mesgul oldun. Gözümün kapisini, senin yüzüne kapiyi kapattigin o kimse açti.
- Desene kendime yazik ettim, öyle bir doganmiski öyle bir devletmis ki, kiymetini bilemedim, bana degil sana nasip oldu, ben avlayamadim sen avladin, der ve kiskançlikla parmagini isirir.
Disini siçan gibi hirsa batirmis kimse koca dogani nasil avlayabilir? Iyilerin bastiklari toprak dermandir, göz açar. Ancak gönül gözü kör olanlar o dermandan gafildirler, kiymetini ne bilsinler.
Alinti
