FÂTİHA VE DUÂ
Fâtiha Sûresi'ne aynı zamanda Seb ul mesânî , de denilir. Çünkü bu süre bir defa Mekkede bir defa da Medînede olmak üzere Peygamber Efendimize iki defa nâzil olmuştur.
Rasûlüllâh (s.a.v.) Fâtihayı her okuyuşunda başka bir mâna keşf olurdu. Bu, Fâtiha-i Şerîfedeki sırlara işarettir.
Resûl-i Ekremde olduğu gibi, onun ümmetinden namaz kılan ehl-i hakîkate de Fâtihanın esrârı keşf olunur. Fâtiha-i Şerîfeyi her okuyuşta feyz ve nûr denizinden inciler saçılır.
Peygamber Efendimiz (s.a.v.) buyuruyor ki: Namaz kıldığın zaman, (hayâta) vedâ eden kimsenin namazı gibi (ihlâslı olarak) kıl. Namaz kılan, kalbiyle de Allâhın huzûrunda olduğundan nefsinin hevâsına, dünyâya ve Allâhtan gayri herşeye vedâ etmelidir.
Salât kelimesinin lügat mânâsı duâ dır. Namaz kılan kimse, uzuvlarının tamamı ile Allâhü Teâlâya duâ etmektedir. Sanki onun uzuvlarının tamamı dil olmuş, zâhir ve bâtını müşterek olarak duâ etmektedir. Mütevâzî ve muhtâc olarak isteyen kimse bedeninin tamamı ile duâ ettiğinde Allâhü Teâlâ kabul eder.
Çünkü Allâhü Teâlâ şöyle buyurmuştur (meâlen): ...Bana duâ edin, size icâbet (duânızı kabul) edeyim. (Sûre-i Mümin, 60. âyet) Kime duâ ettiğini bilen kimse, ona hacetini arz eder. Böyle duâ edilince perdeler açılır.
Allâhü Teâlâ, Fâtiha Sûresini ve onu namazda okumak sûretiyle yapılan bu münâcâtı, sâdece ümmet-i Muhammede mahsûs kılmıştır. Duâ, daha çabuk kabûl olsun diye Fâtihada hamd ü senâ, duadan önce gelmiştir. Bu aynı zamanda duânın nasıl yapılacağının Allâh tarafından kullarına bir tâlimidir. (İLA 173)
Fâtiha Sûresi'ne aynı zamanda Seb ul mesânî , de denilir. Çünkü bu süre bir defa Mekkede bir defa da Medînede olmak üzere Peygamber Efendimize iki defa nâzil olmuştur.
Rasûlüllâh (s.a.v.) Fâtihayı her okuyuşunda başka bir mâna keşf olurdu. Bu, Fâtiha-i Şerîfedeki sırlara işarettir.
Resûl-i Ekremde olduğu gibi, onun ümmetinden namaz kılan ehl-i hakîkate de Fâtihanın esrârı keşf olunur. Fâtiha-i Şerîfeyi her okuyuşta feyz ve nûr denizinden inciler saçılır.
Peygamber Efendimiz (s.a.v.) buyuruyor ki: Namaz kıldığın zaman, (hayâta) vedâ eden kimsenin namazı gibi (ihlâslı olarak) kıl. Namaz kılan, kalbiyle de Allâhın huzûrunda olduğundan nefsinin hevâsına, dünyâya ve Allâhtan gayri herşeye vedâ etmelidir.
Salât kelimesinin lügat mânâsı duâ dır. Namaz kılan kimse, uzuvlarının tamamı ile Allâhü Teâlâya duâ etmektedir. Sanki onun uzuvlarının tamamı dil olmuş, zâhir ve bâtını müşterek olarak duâ etmektedir. Mütevâzî ve muhtâc olarak isteyen kimse bedeninin tamamı ile duâ ettiğinde Allâhü Teâlâ kabul eder.
Çünkü Allâhü Teâlâ şöyle buyurmuştur (meâlen): ...Bana duâ edin, size icâbet (duânızı kabul) edeyim. (Sûre-i Mümin, 60. âyet) Kime duâ ettiğini bilen kimse, ona hacetini arz eder. Böyle duâ edilince perdeler açılır.
Allâhü Teâlâ, Fâtiha Sûresini ve onu namazda okumak sûretiyle yapılan bu münâcâtı, sâdece ümmet-i Muhammede mahsûs kılmıştır. Duâ, daha çabuk kabûl olsun diye Fâtihada hamd ü senâ, duadan önce gelmiştir. Bu aynı zamanda duânın nasıl yapılacağının Allâh tarafından kullarına bir tâlimidir. (İLA 173)
