- Üyelik Tarihi
- 5 Eyl 2011
- Mesajlar
- 3,789
- Aldığı Beğeniler
- 13,779
- Takım
- Galatasaray
Özcan Ünlü
Gel Efendim
Bütün nehirlerimizde sular çekildi. Endişeler güneşi kapladı yeryüzünü... Korkunç yalnızlığımız boğuyor sesimizi, ışımıyor sokaklar, kıblede tedirginlik. Susuzluk ömür boyu cezamız mi efendim? Kurudu gökyüzünde bulutların ağacı...
Gel ve yeni bir çağ kur. Kalp sarayı sahipsiz! O nurlu gönüller de unuttu merhameti. Gözler hain pusuda, hürriyet haraç-mezat, Yollar sevinçten tuzak, yollar dipsiz bir gayya... Gittin -ki güller bile aşksız kaldı efendim, Goncaya düşmüş ateş yakıyor zihnimizi...
Vurgun yemiş kalpleri buluştur dualarla, Affa muhtaç dillere Mühr-ü Muhammedî vur. Yeniden çoğalt bizi, yeniden kanımıza Ve donmuş yüzümüze üfle şefaat sırrını. Hikmetinle barıştır gözümüzü efendim, Tâcı düşmüş bâtildan uzak tut bahtımızı...
İnsanlığın cevheri dönüyor mağaraya; Veda tepelerinde savaşa duran melek, Müjdesini çekiyor kararsız yeryüzünden. Bütün coğrafyalarda -âh- o korkunç şaşkınlık, Her gün daha büyüyor, koru bizi efendim. Hırsın kanı damlıyor dünyanın çatısından...
Mavi deniz ve buğday ve nûr ve âsâ; Dökülüyor hayatın yaşlı omuzlarından Boğuk sesimiz, boğuk. Külçe gibi karanlık O kadîm parıltına ne çok zarar veriyor. Kaskatı olmuş acun, kalpler göçte efendim, Bir hicret nefesi ver düşlerine ümmetin..
Gecelerimiz sisli.. Cinayet ve korkaklık... Bir daha öğret bize kuşlarla konuşmayı: Ölümü ve aciyi, cehennem ötesini, Bereketli uykuyu; sabahlara asılan, Muhabbetle gülmeyi ve susmayı efendim, Yeniden öğret bize cennetten kovulmay....
Tüm kapılar kapalı. Neden kapalı göster, Neden kirlendiğini bilimin ve insanın... Öylece yetim duran mahzûn emanetini Öfkemizin elinden kurtar, al, götür. Bildir ihanetimiz neden bitmez efendim, Hangi rüzgâr savurur başımızdaki çığı?
Sibir dağına çevir kapkara yüzümüzü, Yokluğundan kavrulan göğsümüze: Yâ medet! Hicran yüklü bir tarih, kırık bir medeniyet Gibi sesimizdeki istimdat türküsünü, Rahmetinle temizle. Sensiz yetim efendim, Dökülen kentimizin aşk sivalı surlar...
Yitik yıldırımların kıblesini değiştir, Kaldır üzerimizden isyanın renklerini... Ancak sana dönünce diner sancısı göğün, Çöle düşen çiçekler kurtulur ezilmekten, Kalbimizdeki pası gölgen siler efendim Yeni yönler bağışla üryan muhacirlere...
Hatırlat Mekke'deki o kadîm andımızı... Titret kandilde sönen haramı bol uykuyu. Çekilen sular sensiz çoğalıyor derinde, Kurumuş okyanuslar bekliyor teşrifin... Dünya şaşkınlığında cinnet kral efendim, Koru günah çağıran aciz dillerimiz...
Gel Efendim
Bütün nehirlerimizde sular çekildi. Endişeler güneşi kapladı yeryüzünü... Korkunç yalnızlığımız boğuyor sesimizi, ışımıyor sokaklar, kıblede tedirginlik. Susuzluk ömür boyu cezamız mi efendim? Kurudu gökyüzünde bulutların ağacı...
Gel ve yeni bir çağ kur. Kalp sarayı sahipsiz! O nurlu gönüller de unuttu merhameti. Gözler hain pusuda, hürriyet haraç-mezat, Yollar sevinçten tuzak, yollar dipsiz bir gayya... Gittin -ki güller bile aşksız kaldı efendim, Goncaya düşmüş ateş yakıyor zihnimizi...
Vurgun yemiş kalpleri buluştur dualarla, Affa muhtaç dillere Mühr-ü Muhammedî vur. Yeniden çoğalt bizi, yeniden kanımıza Ve donmuş yüzümüze üfle şefaat sırrını. Hikmetinle barıştır gözümüzü efendim, Tâcı düşmüş bâtildan uzak tut bahtımızı...
İnsanlığın cevheri dönüyor mağaraya; Veda tepelerinde savaşa duran melek, Müjdesini çekiyor kararsız yeryüzünden. Bütün coğrafyalarda -âh- o korkunç şaşkınlık, Her gün daha büyüyor, koru bizi efendim. Hırsın kanı damlıyor dünyanın çatısından...
Mavi deniz ve buğday ve nûr ve âsâ; Dökülüyor hayatın yaşlı omuzlarından Boğuk sesimiz, boğuk. Külçe gibi karanlık O kadîm parıltına ne çok zarar veriyor. Kaskatı olmuş acun, kalpler göçte efendim, Bir hicret nefesi ver düşlerine ümmetin..
Gecelerimiz sisli.. Cinayet ve korkaklık... Bir daha öğret bize kuşlarla konuşmayı: Ölümü ve aciyi, cehennem ötesini, Bereketli uykuyu; sabahlara asılan, Muhabbetle gülmeyi ve susmayı efendim, Yeniden öğret bize cennetten kovulmay....
Tüm kapılar kapalı. Neden kapalı göster, Neden kirlendiğini bilimin ve insanın... Öylece yetim duran mahzûn emanetini Öfkemizin elinden kurtar, al, götür. Bildir ihanetimiz neden bitmez efendim, Hangi rüzgâr savurur başımızdaki çığı?
Sibir dağına çevir kapkara yüzümüzü, Yokluğundan kavrulan göğsümüze: Yâ medet! Hicran yüklü bir tarih, kırık bir medeniyet Gibi sesimizdeki istimdat türküsünü, Rahmetinle temizle. Sensiz yetim efendim, Dökülen kentimizin aşk sivalı surlar...
Yitik yıldırımların kıblesini değiştir, Kaldır üzerimizden isyanın renklerini... Ancak sana dönünce diner sancısı göğün, Çöle düşen çiçekler kurtulur ezilmekten, Kalbimizdeki pası gölgen siler efendim Yeni yönler bağışla üryan muhacirlere...
Hatırlat Mekke'deki o kadîm andımızı... Titret kandilde sönen haramı bol uykuyu. Çekilen sular sensiz çoğalıyor derinde, Kurumuş okyanuslar bekliyor teşrifin... Dünya şaşkınlığında cinnet kral efendim, Koru günah çağıran aciz dillerimiz...