- Üyelik Tarihi
- 23 Haz 2010
- Mesajlar
- 5,705
- Aldığı Beğeniler
- 14,607
- Takım
- Galatasaray
Kemal Tahir hapiste iken, bir idam mahkûmunun hücresine gelerek son gecesini birlikte geçirmesi istenir. Etkileyici kişiliği, sohbeti, birikimiyle idam mahkûmunun son saatlerinde teselli edeceği düşünülmüş olmalı.
"Adam iki ya da dört rekat namaz kıldıktan sonra oturuyor. ''Şimdi'' diyor Kemal Tahir, ''Konuşmamız gerekiyor. Sabaha bu adam idam edilecek. Konuşacak konu ararken birden farkediyorum ki, bu dünyada bütün konuşmalar geleceğe aittir; geleceği olmayan bir adamla konuşacak bir şey yoktur.'' Ve böylece bir türlü laf bulup konuşamıyor birkaç saat sonra asılacak idam mahkumuyla..."
Bütün bildikleriniz, sahip olduğunuz birikiminiz, elde ettiğiniz ilim birkaç saat sonra hayata veda edecek birine söyleyecek bir şey bulamıyorsa, o bilginin hayata ve insanlığın yarınına dair söyleyecek ne mesajı olabilir? Bu ince çizgi iki farklı varlık tasavvurunun, iki farklı medeniyetin ayrışma noktasıdır aslında.
Kemal Tahir''in idam mahkumunun hücresinde yüz yüze geldiği acı gerçek, Batılılaşma serüvenimizle birlikte hikmet ve sonsuzluk idrakinin kaybedilişinin, hayattan el etek çekişinin acı bir itirafından başka bir şey değildir. Kemal Tahir''in benzer bir suskunluğu kanser hastası olduğunda da yaşadığını belirtiyor Ayşe Şasa.
Öte karşısındaki bu suskunluktur ki, hayatı ölümcül ihtiraslara kurban eden bir uygarlığın üstümüze çullanmasına neden oldu. Kapitalist insan tipi ve ahlakını İslam insanın monte etmeye kalkan Batı''nın açgözlülüğü; yeryüzünü geri dönülmeyecek biçimde yağmalarken insanlık tarihinin gördüğü en büyük felaketlere yol açıyor: İnsanlık yok ediliyor!...
Hayatı anlamlandıran cevaplarımızı inkar ettiği içindir ki aydınımız bize karanlık bir suskunluktan başka bir şey sunmadı. Olanca dünyeviliğine rağmen dünyayı yaşanmaz hale getire modern uygarlık öte karşısında söyleyeceği sözü kalmadığı, öteye olan inancı yitirdiği içindir ki hayatı tüketmektedir.
AKİF EMRE
"Adam iki ya da dört rekat namaz kıldıktan sonra oturuyor. ''Şimdi'' diyor Kemal Tahir, ''Konuşmamız gerekiyor. Sabaha bu adam idam edilecek. Konuşacak konu ararken birden farkediyorum ki, bu dünyada bütün konuşmalar geleceğe aittir; geleceği olmayan bir adamla konuşacak bir şey yoktur.'' Ve böylece bir türlü laf bulup konuşamıyor birkaç saat sonra asılacak idam mahkumuyla..."
Bütün bildikleriniz, sahip olduğunuz birikiminiz, elde ettiğiniz ilim birkaç saat sonra hayata veda edecek birine söyleyecek bir şey bulamıyorsa, o bilginin hayata ve insanlığın yarınına dair söyleyecek ne mesajı olabilir? Bu ince çizgi iki farklı varlık tasavvurunun, iki farklı medeniyetin ayrışma noktasıdır aslında.
Kemal Tahir''in idam mahkumunun hücresinde yüz yüze geldiği acı gerçek, Batılılaşma serüvenimizle birlikte hikmet ve sonsuzluk idrakinin kaybedilişinin, hayattan el etek çekişinin acı bir itirafından başka bir şey değildir. Kemal Tahir''in benzer bir suskunluğu kanser hastası olduğunda da yaşadığını belirtiyor Ayşe Şasa.
Öte karşısındaki bu suskunluktur ki, hayatı ölümcül ihtiraslara kurban eden bir uygarlığın üstümüze çullanmasına neden oldu. Kapitalist insan tipi ve ahlakını İslam insanın monte etmeye kalkan Batı''nın açgözlülüğü; yeryüzünü geri dönülmeyecek biçimde yağmalarken insanlık tarihinin gördüğü en büyük felaketlere yol açıyor: İnsanlık yok ediliyor!...
Hayatı anlamlandıran cevaplarımızı inkar ettiği içindir ki aydınımız bize karanlık bir suskunluktan başka bir şey sunmadı. Olanca dünyeviliğine rağmen dünyayı yaşanmaz hale getire modern uygarlık öte karşısında söyleyeceği sözü kalmadığı, öteye olan inancı yitirdiği içindir ki hayatı tüketmektedir.
AKİF EMRE