- Üyelik Tarihi
- 3 Eki 2008
- Mesajlar
- 1,199
- Aldığı Beğeniler
- 15
(Bismillahirrahmanirrahim)
Uzak cografyalar denli, renkli guzelliklerivardir kulliyatlarin.Ne ki, bilinmeyen yerlere seyahatlar gerçeklesir de, kitaba en son sira gelir.Halbuki gokyuzu kadar esenlik verir, kitaplarin ince uzun zorlu yollarinda dolasmak...Zorlu da olsa, bu gezinti nice siirsel bilgiler birakir okuyanina.
Ucuz eglenceleri birakip, bilginin irmak kenarina varmak...Nice hikmetli ogretinin yamacinda durup, kisinin kendisini asip yucelesme eylemidir okumak.çul-çaputun oyalayiciligini iteleyip bilginin dag basina erismek...
Elbet bilgilikle daha yakin olunur, o en yuceye.Nicedir, bir uzun vakittir ayriyiz kitaplarla.Hele ulu kitapla, hanidir bulusmak mumkun degil; dukkan girer araya, çarsi, manifatura olçumleri, esya tozlari.Evladlarin bitirilemeyen isleri, bilginin onune getirip kendi ellerimizle biraktigimiz engeller...
Bu yuzden gelecek zamanlara birakiriz hep kutlu kitapla bulusmayi ve nice gorkemli yapitin içinde sakli bilgi hazinelerini kusanmayi.Halbuki olacak midir gelecegimiz?...Yetmis bahar verilmis midir her birimize?Olur mu daha ikindilerimiz, aksam oncelerimiz, sabah sonralarimiz?...
Oysa, mutlaka meyvaya durmali, geçmisten devsirip gelecege tasidigimiz bilgiler.Yeni katilanlar eskileri tazeleyip, hamamlayip mithis bir renklilige donusturmeli.Olgunlugun, dinginligin sesini katip, sevincin huznun rengini ekleyip birikimlerin hacmi iyice genisletilmeli.Imkansizliklar soldurmamali rengini; çekilen acilar silmemeli bizdeki o yuce kaynagin izlerini.En buyuk huznun yanina birakilmistir, sevdiklerimizin çiçeksi anisi.Nisanlarimiz olmustur hipodrumda, tren istasyonlarinda, deniz kenarlarinda, buyuk ayriliklar yanina birakilmis...Imkansizliklar, insan zulumleri, iskenceleri yaninda, kahrolasi bakislar yaninda açmistir, umut papatyalari.Ne zamanki Agora meydanindaki heykellerden uzakliklari yanimiza aldik, ayriliktan derdigimiz ilk mutluluktu.Gonul bahçelerimizdeki ayrik otlari; isirganlar ne zaman ki temizlendi ve temiz sularla kir çiçekleri yetistirdik.Ve helal rizkla evlad besleyip, nilufer yapraklarina tarih dustugumuz donusumuzun o ilk gunu, o en yuceye soz verdigimiz gun...
Ne hayallerimiz oldu, ne hizli guluslerimiz...
Tepeleri beklerken bizden once gidenler, gulmeye, manifaturaci dukkanlarini dolasmaya, çaput seçmeye olmamali vaktimiz.
Vakit daraliyor.
Baharimiz olmaya bilir ve o hep gelecek baharlara biraktigimiz kitapla bulusma eylemi hiç gerçeklesmeye bilir.Insan oldugumuzun, yasadigimizin en onemli gostergesi okuyup ogrenmek...Ogrendiklerimiz paralelinde tavir alip, olum olumlu bir yasam sergilemek...
Uzak cografyalar denli, renkli guzelliklerivardir kulliyatlarin.Ne ki, bilinmeyen yerlere seyahatlar gerçeklesir de, kitaba en son sira gelir.Halbuki gokyuzu kadar esenlik verir, kitaplarin ince uzun zorlu yollarinda dolasmak...Zorlu da olsa, bu gezinti nice siirsel bilgiler birakir okuyanina.
Ucuz eglenceleri birakip, bilginin irmak kenarina varmak...Nice hikmetli ogretinin yamacinda durup, kisinin kendisini asip yucelesme eylemidir okumak.çul-çaputun oyalayiciligini iteleyip bilginin dag basina erismek...
Elbet bilgilikle daha yakin olunur, o en yuceye.Nicedir, bir uzun vakittir ayriyiz kitaplarla.Hele ulu kitapla, hanidir bulusmak mumkun degil; dukkan girer araya, çarsi, manifatura olçumleri, esya tozlari.Evladlarin bitirilemeyen isleri, bilginin onune getirip kendi ellerimizle biraktigimiz engeller...
Bu yuzden gelecek zamanlara birakiriz hep kutlu kitapla bulusmayi ve nice gorkemli yapitin içinde sakli bilgi hazinelerini kusanmayi.Halbuki olacak midir gelecegimiz?...Yetmis bahar verilmis midir her birimize?Olur mu daha ikindilerimiz, aksam oncelerimiz, sabah sonralarimiz?...
Oysa, mutlaka meyvaya durmali, geçmisten devsirip gelecege tasidigimiz bilgiler.Yeni katilanlar eskileri tazeleyip, hamamlayip mithis bir renklilige donusturmeli.Olgunlugun, dinginligin sesini katip, sevincin huznun rengini ekleyip birikimlerin hacmi iyice genisletilmeli.Imkansizliklar soldurmamali rengini; çekilen acilar silmemeli bizdeki o yuce kaynagin izlerini.En buyuk huznun yanina birakilmistir, sevdiklerimizin çiçeksi anisi.Nisanlarimiz olmustur hipodrumda, tren istasyonlarinda, deniz kenarlarinda, buyuk ayriliklar yanina birakilmis...Imkansizliklar, insan zulumleri, iskenceleri yaninda, kahrolasi bakislar yaninda açmistir, umut papatyalari.Ne zamanki Agora meydanindaki heykellerden uzakliklari yanimiza aldik, ayriliktan derdigimiz ilk mutluluktu.Gonul bahçelerimizdeki ayrik otlari; isirganlar ne zaman ki temizlendi ve temiz sularla kir çiçekleri yetistirdik.Ve helal rizkla evlad besleyip, nilufer yapraklarina tarih dustugumuz donusumuzun o ilk gunu, o en yuceye soz verdigimiz gun...
Ne hayallerimiz oldu, ne hizli guluslerimiz...
Tepeleri beklerken bizden once gidenler, gulmeye, manifaturaci dukkanlarini dolasmaya, çaput seçmeye olmamali vaktimiz.
Vakit daraliyor.
Baharimiz olmaya bilir ve o hep gelecek baharlara biraktigimiz kitapla bulusma eylemi hiç gerçeklesmeye bilir.Insan oldugumuzun, yasadigimizin en onemli gostergesi okuyup ogrenmek...Ogrendiklerimiz paralelinde tavir alip, olum olumlu bir yasam sergilemek...
