Yeniden Doğuş

GİTME

Bulutlar öksüz kalır, yağmurlar gözü yaşlı
Ben ölümü tatmadan bırakıp gitme sakın
Kalemim sensin benim, ey ince kalem kaşlı
Zaman gibi sessizce ah akıp gitme sakın

Ne derim gecelerde yıldızlar sorsa seni
Ne derim bad-ı saba seherde yorsa seni
Ne derim bu ellerim kabrine korsa seni
Ateşten hiç çıkmayan can yakıp gitme sakın

Zülfünün rayihası havaya miras olur
Aşk da gider seninle, hisler ihtiras olur
Seninle gelemezsem, ömrüm yalnız yas olur
Ebedi sevdim diye bir bakıp gitme sakın

Şefkatli sinen varken kabrine baş koydurma
Bırak biraz güleyim ağlamaya doydurma
Aşkını giyinmişim mahşer günü soydurma
Kafi’yim Mecnun diye ad takıp gitme sakın

Gidişinin hayali susturdu beni saba
Toprak nasıl eritir nazenin teni saba
Ölmez miyim görmezsem gonca deheni saba
Gönlümün otağını sen yıkıp gitme sakın

Ezeli takdir elbet bu yolculuk ebede
Bulacağız mahşeri sonunda gide gide
Sevdiğim o son günde Allah’ım rahmet ede
Benden önce yollara tek çıkıp gitme sakın

Gideceğim der demez gözlerime kan durdu
Nice aklım var ise elem göğe savurdu
Sanki koptu kıyamet Yaradan mizan kurdu
Cennetler bekler seni ah bıkıp gitme sakın

EKREM KAFTAN (Kâfî)

SEVGİ
Bunun üzerine Almitra, 'Bize sevgiden bahset...' dedi.Ve o başını kaldırdı, insanlara baktı.
Üzerlerine sinen derin dinginliği duyumsadı.Ve yüksek bir sesle konuşmaya basladı: 'Sevgi çizi çağırınca, onu takip edin,
Yolları sarp ve dik olsa da...Ve kanatları açıldığında, bırakın kendinizi,
Telekleri arasında saklı kılıç, sizi yaralasa da...Ve sizinle konuştuğunda, ona inanın,
Kuzey rüzgarının bir bahçeyi harap edişi gibi,
Sesi tüm hayallerinizi darmadağın etse de...Çünkü sevgi sizi yücelttiği gibi, çarmıha da gerer.
Sizi büyüttüğü ölçüde, budayabilir de...En yükseklere uzanıp, Güneş'le
titresen en hassas dallarınızı okşasa da,
Köklerinize de inecek, ve onları sarsacaktır,
Toprağa tutunmaya çalıştıklarında...Mısır biçen dişliler gibi sizi kendine çeker;
Çıplak bırakana kadar döver, harmanlar;
Kabuklarınızı, çöplerinizi ayıklar, eler...Bembeyaz olana kadar öğütür sizi;
Esnekleşene kadar yoğurur;
Ve Tanrı'nın İlahi sofrasına ekmek olasınız diye,
Sizi kendi kutsal ateşine savurur...Sevgi bütün bunları,
Kalbinizin sırlarını bulasınız diye yapar,
Ve bu biliş, Hayat'ın kalbinin bir cüzünü yaratır...Ancak korkunun kıskacında,
Salt sevginin huzurunu ve hazzını ararsanız,
O zaman örtün çıplaklığınızı,
Ve sevginin harman yerine adim atin...Adim atin, kahkahaların tümünün olmadığı,
Sadece gülebileceğiniz mevsimsiz dünyaya,
Ve ağlayın, ama tüm gözyaşlarınızla değil...Sevgi hiçbir şey sunmaz, sadece kendisini,
Hiçbir şey kabul etmez, kendinde olandan gayri...Sevgi sahip çıkmaz, sahiplenilmez de;
Çünkü sevgi, sevgi için yeterlidir, tümüyle...Sevdiğinizde, 'Tanrı benim kalbimde, ' yerine,
Söyle deyin, 'Ben kalbindeyim Tanrı'nın...'Ve sanmayın yön verebilirsiniz sevginin akışına,
Çünkü sevgi, yolunu kendi çizer,
sizi değer bulduğunda...Sevgi bir şey istemez, tamamlanmaktan başka...Fakat seviyorsanız ve ihtiyaçların arzuları varsa,
Bırakın bunlar sizin de arzularınız olsun...Erimek ve akmak, geceye şarkılar sunan bir dere misali,
Şefkatin fazlasının verdiği acıyı bilip,
Kendi sevgi anlayışınla yaralanmak,
Ve kanamak, yine de istekle ve coşkuyla...Şafak vakti kanatlanmış bir gönülle uyanmak,
Ve bir sevgi gününe daha, teşekkürle uzanmak...Sessizce çekilmek öğle vakti, sevginin vecdini duymak,
Akşamın çöküşüyle de, eve huzurla dönmek...Ve uyumak, kalbinde sevgiliye bir dua,
Ve dudaklarında bir şükür şarkısıyla...Halil Cibran
:gul: