Yeniden Doğuş

Sebep · 20 Eyl 2005

Yıllar önce yaşadı ım bir olayı unutamam: De er verdi im ve sevdi im bir arkadaşım, benimle karşılaştı ında, eskisi gibi içtenlikli tebessüm edemiyor; bakışlarını çeviriyordu. Anlam veremedi im bu duruma fazla sabredemeyerek yaklaştım ve benden neden uzaklaşmaya çalıştı ını sordum.
Gözlerime üzüntülü gözlerle baktı; Muhammed, sen benim en samimi ve en de erli arkadaşımdın. Senin onurun benim onurum; benim onurum senin onurundu. Ama saldırıya u radı ım yerde, beni savunmasız bırakacak en son kişi olabilece ini sanırdım dedi.

Şok olmuştum; şaşırmıştım... De erli bir arkadaşım kimin dedikodusuna inanmış! diye düşünerek, Ne diyorsun? Kim, ne, nerede, ne zaman, nasıl... diyordum ki, açıkladı:

Geçen hafta Cuma namazı çıkışı filancalar ve filancalarla birlikte yürüyordun. Orada filanca benim filan sorunumu dile getirerek beni küçük düşürmüş; herkes de kahkaha atmış. Sen ve hiçbiriniz, sesinizi çıkarmamışsınız dedi. Hayır, ne zaman, nasıl, ben... kelimelerini gevelerken, olayı hatırladım.

Evet, arkadaşım küçük düşürülmüştü, çok ciddiye almamıştım, üstelik şaka yollu bu anlatım hepimizi güldürmüştü. Susmuştum; konuşan, o anda uyararak kıramayaca ımı düşündü üm bir başka arkadaşımdı. En azından somurtarak ve üzüntümü hissettirerek de olsa oradan ayrılmamış, e lenceli sohbetin akışına (?) katılmakla da hata yapmıştım.

Günlerce düşündüm ve hâlâ düşünüyorum. Bazen, benimle ve eserlerimle alay eden birkaç süper akıllı, aşırı ilerici kafanın sözleri bana ulaştırılıyor; üzüldü ümü görüyorum. Onurumuzla oynanması için ille de bir ayıbınıza dayanmaları gerekmiyor. Be enmedikleri yanınızı, inançlarınızı ve de erlerinizi zikrederek de sizi küçük düşürmeye kalkışabilirler. Benimle hatalarım aracılı ıyla alay edilmesinin, insanları güldüren bir fıkraya konu edilmemin ne derece rencide edici oldu unu şimdi çok daha net hissediyorum

Muhammed Bozdag

Sebep · 20 Eyl 2005

Bu olaydan sonra, yaşadı ım, gördü üm ve duydu um herşeyi bu gözlükle tarıyorum. Trafik kazasında kan revan içerisinde kopardı ı çı lıkların mahrem görüntüleriyle yayınlanmasından rencide olan kazazedenin, onurunun saldırıya u rayışını ekranlardan seyretme utanmazlı ından ürküyorum. Dedesinin idrarını tutamadı ından ilgisiz arkadaşına söz eden, dedenin onuruyla oynamış de il midir? Kimi sorunlarımızın bilinmesi bizi rencide etmeyebilir; ama bu bize pervasız konuşma hakkı veremez.

Yukarıdaki paragrafı yazdıktan sonra, yanımdaki arkadaşıma görüşünü sordum: Güldü, Niyete ba lıdır diyerek itiraz etti. O kadar hassas olursak, Avrupalılara benzeriz. Şakalaşma biter, ilişkilerimiz so ur dedi. Kendisine sordum: Şimdi bir gazete, herhangi bir ülkede Başbakanın idrarını tutamadı ı şeklinde bir haber yapsaydı, bu haber o başbakanı bir hastalı ı nedeniyle aşa ılamış olmaz mıydı? Olurdu; ama, o başbakan bütün milleti ilgilendiriyor cevabını verdi.

Yanılıyoruz. Hepimiz, Sınırsız Yaratıcımızın huzurunda karıncalar gibi dizilmiş yaratıklarız. Küçüksek hepimiz küçü üz; ve büyüksek, hepimiz birer padişah kadar önemliyiz. Bir başbakanın onuru bütün milleti ilgilendiriyorsa, bir insanın onuru herşeyden önce Yaratıcısını; sonra da kardeşleri olan tüm evreni ilgilendiriyor.

Kimi televizyonlar, radyolar, gazeteler, resimlerle, karikatürlerle, sözlerle onurlu insanları alaya alıyorlar. İnsanların başlarına gelenleri, onlardan izin almaksızın ve kabullenmeyecekleri şekilde sunuyorlar. İsimlerini, resimlerini gizleme ve anlaşılmaz kılma gere i duymuyorlar.1 Masumlar ve bizler, rencide olmaksızın izliyoruz. Hassasiyetimizi öylesine yitiriyoruz ki, neyin onurlara saldırı oldu unu başımıza gelmeden önce kavrayamıyoruz. Belki de bu yüzden Kaderin Sahibi neredeyse herkesi âdeta sıraya koymuş; neredeyse hepimiz, onurumuza saldırılaca ı gün sırasının bize gelmesini bekliyoruz.

İnsan onuruna bireysel saldırılar, kimi toplumlarda vicdanları iyice çürütür: Kimileri etnik kimliklerle, kimileri mezheplerle, kimileri dinî veya ahlâkî de erlerle alay ederler. Eskiden hatırlıyorum: Kimisi Kürdün; kimisi Türkün, kimi Alevînin, kimi Sünnînin fıkrasını anlatırdı. Çocuklu umda, köpe imizi ormanlarda ararken, Arab, Arab... diye ba ırdı ımı hatırlıyorum. Aşa ılayacak kadar aşa ılaşmaktan utanç duyuyorum.

Allahın ola anüstü onurlu yarattı ı insanın onurunu, insan kendisi korumazsa, kimin korumasını beklemeye hakkı kalır? Benim şerefimin ayaklar altına alınışına sessiz ve tepkisiz kalan, nasıl onurludur ve nasıl benim dostum olabilir?

Sözlerinize dikkat edin; sözleriniz kaderinizin ipuçlarını barındırıyor. Hz. Muhammed (a.s.m.) der ki, Bir kimse kardeşini bir kusur ile ayıplarsa, ölmeden kendisi o kusuru işler. Ölmeden önceki yıllar boyunca başımıza neler mi gelecek; hangi hastalıkları veya kusurları mı yaşayaca ız, hangi aptallıklara mı düşece iz? Bunları tahmin edebilmek için, hangi gizli kusurları yüzünden hangi kardeşlerimizi ayıpladı ımıza bakmamız yeterli olacaktır

Sebep · 20 Eyl 2005

Biz hiç mi gülünç durumlara düşmüyoruz? Utanç duydu umuz, gizli kalmasını içtenlikle istedi imiz hiçbir yönümüz yok mu? En onurlu insanların bile zaafları vardır. Yeme e ve tuvalete mecbur; temizleri kadar çirkin kokulara mahkum insanın, mutlaka gizlemek istedi i bir tarafı vardır. İnsan pir u pak olan meleklerden veya hurilerden de ildir.

Onurunuzun Yaratıcınız tarafından korunmasını istiyor musunuz? O zaman İslam Peygamberinin (a.s.m.) dedi ini yapın; kardeşlerinizin utandıkları ayıplarını sadece görmezlikten gelmeyin, örtün: Bir Müslümanın kusurlarını örten kimsenin Allah da dünyada ve ahirette ayıplarını örter. Göreceksiniz; gün gelecek, ilâhî adalet aziz onurlarla oynayanları tavşan yavruları gibi enselerinden yakalayacak ve uçurumlara savuracaktır.

Ayıpları alay vesilesi yapmak yerine örtme yolunu tercih edenlerin halini Sevgili Peygamberin (a.s.m.) neye benzetti ine bakar mısınız? Kim bir ayıp görür de onu örterse, topra a diri diri gömülen kızları diriltmiş gibi olur. Zulüm olanlar ve insanları yanıltmayı amaçlayanlar dışında kalmak ve kişisel olmak şartıyla, gizlenen ayıbı ifşa etmek çok büyük zulümdür ve gizlemek çok büyük iyiliktir.

Kıskanmak çok kolaydır; rakip görmek, rekabet etmek, kendi de erimizi yükseltmek için di erlerini küçük düşürmeye çalışmak insan nefsine inanılmaz zevkli görünür. Üniversite yıllarımdan hatırlıyorum: Gözümde çok büyüttü üm bir yazarı dinliyordum ve kendi sanatını överken, eserlerini okudu um bir başka yazarın üslubuna âdeta hakaret ediyordu. Aradan geçen 15 yıldan sonra, şimdi o çok başarılı (!) yazarın adını raflarda göremiyorum.

Kimse adının tarihe çelik harflerle yazılmış oldu una güvenmesin. Çıktıkları zirvelerde alaycılı a başlayarak onurları ezenlerin isimlerinin tarihten geri kazınması zor de ildir.

1- İnsana gösterilen saygı açısından en uç örneklerden birisini MTV müzik kanalında hayretle gördüm. Bir gurup, sokakta yürüyerek gösteri yapmakta; ancak geçmekte olan di er insanlar da kameraya takılmaktadır. Kimseyi rencide etmemek için, kendilerinden izin alınmayan sokaktaki insanların görüntülerinin karartıldı ını gördüm.

Muhammed Bozdag
mbozdag@yetenek.com

( Zafer Dergisi )

ŞEVVAL · 20 Eyl 2005

ellerine sa lık..güzel bir yazı gerçekten der aldım..

Yeniden Doğuş

Sebep

YD Üyesi

Sebep

YD Üyesi

Sebep

YD Üyesi

ŞEVVAL

Guest