Gonlumun cirasini sondurdumse, kibriti kim cakar?
Dunyanin buyuklugune gore insan bir nokta bile degil, noktadan da kucuk...
Bu kadar kucuk insana Allah oyle ozellikler vermis ki, seytan gibi her yere giriyor, melek gibi her yerde kendini gosteriyor. Ucakla goklerde ucuyor, denizin altina iniyor. Yaptigi bombalar sehirleri yikiyor. Testi kadar olan bomba, Hirosima'ya dusunce kocaman bir sehir haritadan siliniyor. Pilot, Hirosima'nin uzerine gelince bir dugmeye parmagiyla dokunuyor o kadar!.. Ucagin altindan bomba dusuyor ve bir sehri yok ediyor. Iste Allah insana oyle kabiliyetler vermis ki bir emriyle bir sehir yapiliyor, bir parmak hareketiyle de bir sehir yikiliyor.
Bana gore insanoglunun en buyuk ozelligi "yikmak"tir. Bu sebepten Kur'an-i Kerim'in butun ayetleri insana bakar, insani islah etmek ister.
Insanin cinayetlerinden biri de "her seyi tabiat yaratiyor" demesidir. Bir adam diyor ki: "Su dut agacini tabiat yaratti!" Otlarin, yapraklarin hepsi lisan-i haliyle Allah'a dilekce verir; "bizi sen yarattin ama bu adam bize iftira ediyor". Iste o adama otlar, yapraklar adedince gunahlar verilecek. Her birinden bir gunah verilse, ebediyen cehennemde kalacak. Cunku her biri hak talep edecek.
Birisi ciksa dese ki, "Otlarla mi konustun? Nereden biliyorsun boyle olacagini?"
Bir seyi tabiata veren, nihayetsiz cinayet isler. Nihayetsiz cinayet, nihayetsiz azap icap eder...
Cinayet ve cani ayni kokten gelir. Cinayetle bir adam oldurulur; haram isleyen bircok helali yok eder. Biri adamin bedenini olduruyor, digeri adamin ruhunu yaraliyor.
Iyilerin varligi cennetin varligina alamettir. Kotulerin de varligi cehennemin varligina alamettir. Firat nereye gidiyor? Dicle nereye gidiyor? Her birinin dokuldugu bir yer vardir. Insanlar da akin akin akiyor. Iyiler cennete, kotuler cehenneme...
Biz, bir seyden ayrilmisiz. Dolayisiyla ona kavusmak istiyoruz. Onun hasretini atesten gomlege benzetmisiz. Bazen yâr, bazen evlat bahanesiyle, bizimle birlikte dunyaya gelen bu hasretimizi, guftelerin harflerine dugumleriz.
Icimizde bir sevgi vardir. Bu sevgi sahibini arar; yârin, evladin, malin uzerinde dolasir, sonra sineye yani evine doner, basini gonul yastigina kor, "ah" ceker ve hungur hungur aglar. Kendinden haberi olmayan insan, "Nicin icim sıkılıyor?" diye acayiplesir.
Ben gonlumun cirasini sondurdumse kibriti kim cakar?
Ey denizlerin dibine, daglarin tepesine cikan insan!
Ne zaman gonlunun derinliklerine inecek ve ne zaman aklinin zirvesine tirmanacaksin?
Yoksa aklinla kurduklarinin altinda kalacak, gonlunu mezar mi edeceksin?
zaman
Dunyanin buyuklugune gore insan bir nokta bile degil, noktadan da kucuk...
Bu kadar kucuk insana Allah oyle ozellikler vermis ki, seytan gibi her yere giriyor, melek gibi her yerde kendini gosteriyor. Ucakla goklerde ucuyor, denizin altina iniyor. Yaptigi bombalar sehirleri yikiyor. Testi kadar olan bomba, Hirosima'ya dusunce kocaman bir sehir haritadan siliniyor. Pilot, Hirosima'nin uzerine gelince bir dugmeye parmagiyla dokunuyor o kadar!.. Ucagin altindan bomba dusuyor ve bir sehri yok ediyor. Iste Allah insana oyle kabiliyetler vermis ki bir emriyle bir sehir yapiliyor, bir parmak hareketiyle de bir sehir yikiliyor.
Bana gore insanoglunun en buyuk ozelligi "yikmak"tir. Bu sebepten Kur'an-i Kerim'in butun ayetleri insana bakar, insani islah etmek ister.
Insanin cinayetlerinden biri de "her seyi tabiat yaratiyor" demesidir. Bir adam diyor ki: "Su dut agacini tabiat yaratti!" Otlarin, yapraklarin hepsi lisan-i haliyle Allah'a dilekce verir; "bizi sen yarattin ama bu adam bize iftira ediyor". Iste o adama otlar, yapraklar adedince gunahlar verilecek. Her birinden bir gunah verilse, ebediyen cehennemde kalacak. Cunku her biri hak talep edecek.
Birisi ciksa dese ki, "Otlarla mi konustun? Nereden biliyorsun boyle olacagini?"
Bir seyi tabiata veren, nihayetsiz cinayet isler. Nihayetsiz cinayet, nihayetsiz azap icap eder...
Cinayet ve cani ayni kokten gelir. Cinayetle bir adam oldurulur; haram isleyen bircok helali yok eder. Biri adamin bedenini olduruyor, digeri adamin ruhunu yaraliyor.
Iyilerin varligi cennetin varligina alamettir. Kotulerin de varligi cehennemin varligina alamettir. Firat nereye gidiyor? Dicle nereye gidiyor? Her birinin dokuldugu bir yer vardir. Insanlar da akin akin akiyor. Iyiler cennete, kotuler cehenneme...
Biz, bir seyden ayrilmisiz. Dolayisiyla ona kavusmak istiyoruz. Onun hasretini atesten gomlege benzetmisiz. Bazen yâr, bazen evlat bahanesiyle, bizimle birlikte dunyaya gelen bu hasretimizi, guftelerin harflerine dugumleriz.
Icimizde bir sevgi vardir. Bu sevgi sahibini arar; yârin, evladin, malin uzerinde dolasir, sonra sineye yani evine doner, basini gonul yastigina kor, "ah" ceker ve hungur hungur aglar. Kendinden haberi olmayan insan, "Nicin icim sıkılıyor?" diye acayiplesir.
Ben gonlumun cirasini sondurdumse kibriti kim cakar?
Ey denizlerin dibine, daglarin tepesine cikan insan!
Ne zaman gonlunun derinliklerine inecek ve ne zaman aklinin zirvesine tirmanacaksin?
Yoksa aklinla kurduklarinin altinda kalacak, gonlunu mezar mi edeceksin?
zaman
selametle...