Yine bugulusun gönül cicegim, yine damliyorsun, yine agliyorsun..
Yüreklerdeki firtinalara, dondurucu soguklara ragmen damlarsin yüreklere simsicak. Gül kokmayan bir yürek gördün mü, ... saliverirsin damlalarini hemencecik.
Hep agliyorsun gönül cicegim..
Riyasiz, hesapsiz, gönülden damliyorsun. Güle ait gönül damlalarinda riya olmazmi$ zaten. Uzaklardaki gülün kokusunu aldin mi bugulanir ciceklerin. Gülden haber etmeyiversin bir söz, gülü animsatmayiversin bir koku hemencecik a$ka gelir islativerirsin dikenlerini. Döküverirsin icinde ne varsa a$ka dair. Kokuverirsin gül yapragi yapragi. Sevdaysa sevda, hasretse hasret, hüzünse hüzün ne varsa bugulu bulutlarinda, yagmur eder sunarsin bahara.
Íyi ki aglarsin gönül cicegim,
Ciceklerin umut kokar.. Kar yagmi$, don vurmu$ ne gam. Sen ciceklerini actin ya. Bembeyaz i$ittin ya gönül baharlarini. Karaki$a meydan okudun ya narin yapraklarinla. Ondandir ki bahara yeltenir oldu tüm agaclar. Cicekler umutlanir oldu tomurcuklar icinde. Karlar altinda kalmi$ olan bahar, meydan okur oldu karaki$in dondurucu beyazligina. Bahari bile umutlandirdin ya gönül cicegim, gam sana yaki$maz gayri. Mahzunluk sana yaki$maz, mahcupluk sana yaki$maz. Gam bizim i$imiz, hüzün bizim i$imiz gayri..
Íyi ki agladin gönül cicegim,
Sen beyaz ciceklerinle acmasaydin, sen beyazligini damla damla dü$meseydin karaki$in hüküm sürdügü buzdan yüreklere, hangi agac meyveyi umut ederek ciceklerini salardi karakisin bagrina? Hangi cicek güne$li güzel günleri umut ederek tomurcugunu terk ederdi? Hangi beyaz kelebek, soguktan kenetledigi titrek kanatlarini semaya acarak kanatlanirdi.
Íyi ki agladin gönül cicegim,
Ciceklerini acarken, özünden döktügün damlalarin sahte oldugundan dem vuranlar olduysa da, zamansiz ve hesapsiz bugulandigini dü$ünenler olduysa da... Öze hüzün gerek degil. Sen damlamasaydin karlara, karlarin eriyi$inden kim söz edebilirdi? Kardelenler nazli ciceklerini acar miydi beyaz karlara inat? Kim beyazligin sadece karda degil, ciceklerde de olabilecegini dü$ünebilirdi.
Íyi ki agladin gönül cicegim,
Íyi ki döktün beyaz yapraklarini. Sen de acmasaydin gönül cicegim, kara bulutlarin arkasindaki mavi gökyüzüne olan özlemler ye$ermezdi dallarda. Belki hüzün savrulurdu sadece agaclarin kuru dallarinda tipiyle kari$ik. Belki yagmur nedir bilinmezdi. Oysa sen hep gülü savurdun gökyüzüne, hep gülü koklattin rüzgarlara. Kelimelerin özüne hep gülü fisildadin. $imdi karaki$in bagrinda firtina, boran da olsa hep senin dallarinda actigin beyazligi savurur etrafa. Sen bilirsin ki bir cicek ölmeden, meyve dirilmez.
Íyi ki agladin gönül cicegim,
Taze genc kizlar, senin sundugun beyazliktan esinlenerek, beyaz gelinlikler dü$ler oldu. Genc delikanlilar beyaz gelinlikli taze cicekler dü$ler oldu. Adin baharla birlikte anilir oldu gönül cicegim. Rüzgarlarla karlara savrulan her yapragin, karlara bahari hatirlatti. Ciceklerin sicak gözya$lariydi zira. Gözya$lari yagmuru, yagmur bahari hatirlatti sonra.
Íyi ki aglami$sin gönül cicegim,
$imdi bildim, sürgünlüklerin, hasretliklerin, hüzünlerin neden senin dostun oldugunu... Sen gülü damladin karaki$in rüzgarlarina. Gülü saclarina takip giden rüzgarlar, gözya$larini da ta$idi yedi iklime. Gül senin damlalarinin özüydü cünkü. Gül sevginin özüydü. Hasretlikler, hüzünler, ayriliklar gülün kokusudur cünkü. Sen gül kokuyorsun cünkü...
Íyi ki agladin gönül cicegim,
$imdi senin ciceklerinle sevgiliyle serenat eden, sevdalilarin vardir.
Sonra, takip rüzgarlarin terkisine beyaz ciceklerini, savrulan ve hirpalanan ve dondurucu karlar üzerinde dü$üp kalan narin ve fedakar ciceklerin vardir. Hasretleri, beyaz gözya$larinda donup kalanlarin vardir. Gül diye karlari avuclayanlarin vardir. Biz savrulduk rüzgarlarda, biz donduk senin damlalarinla karlarda.. Dedin ya; "Cicekler ölmezse meyveler olmaz." Tomurcuklar da yok olmazsa güller acilmaz. Kar taneleri arasindan gül fideleri ye$erdi $imdi.
Ölürsem ba$ucuma bir gül dikilsin...
Ölürsem ba$ucuma bir gülle gelinsin...
Gönül cicegim,
Bak yine agliyorsun!.......
Yüreklerdeki firtinalara, dondurucu soguklara ragmen damlarsin yüreklere simsicak. Gül kokmayan bir yürek gördün mü, ... saliverirsin damlalarini hemencecik.
Hep agliyorsun gönül cicegim..
Riyasiz, hesapsiz, gönülden damliyorsun. Güle ait gönül damlalarinda riya olmazmi$ zaten. Uzaklardaki gülün kokusunu aldin mi bugulanir ciceklerin. Gülden haber etmeyiversin bir söz, gülü animsatmayiversin bir koku hemencecik a$ka gelir islativerirsin dikenlerini. Döküverirsin icinde ne varsa a$ka dair. Kokuverirsin gül yapragi yapragi. Sevdaysa sevda, hasretse hasret, hüzünse hüzün ne varsa bugulu bulutlarinda, yagmur eder sunarsin bahara.
Íyi ki aglarsin gönül cicegim,
Ciceklerin umut kokar.. Kar yagmi$, don vurmu$ ne gam. Sen ciceklerini actin ya. Bembeyaz i$ittin ya gönül baharlarini. Karaki$a meydan okudun ya narin yapraklarinla. Ondandir ki bahara yeltenir oldu tüm agaclar. Cicekler umutlanir oldu tomurcuklar icinde. Karlar altinda kalmi$ olan bahar, meydan okur oldu karaki$in dondurucu beyazligina. Bahari bile umutlandirdin ya gönül cicegim, gam sana yaki$maz gayri. Mahzunluk sana yaki$maz, mahcupluk sana yaki$maz. Gam bizim i$imiz, hüzün bizim i$imiz gayri..
Íyi ki agladin gönül cicegim,
Sen beyaz ciceklerinle acmasaydin, sen beyazligini damla damla dü$meseydin karaki$in hüküm sürdügü buzdan yüreklere, hangi agac meyveyi umut ederek ciceklerini salardi karakisin bagrina? Hangi cicek güne$li güzel günleri umut ederek tomurcugunu terk ederdi? Hangi beyaz kelebek, soguktan kenetledigi titrek kanatlarini semaya acarak kanatlanirdi.
Íyi ki agladin gönül cicegim,
Ciceklerini acarken, özünden döktügün damlalarin sahte oldugundan dem vuranlar olduysa da, zamansiz ve hesapsiz bugulandigini dü$ünenler olduysa da... Öze hüzün gerek degil. Sen damlamasaydin karlara, karlarin eriyi$inden kim söz edebilirdi? Kardelenler nazli ciceklerini acar miydi beyaz karlara inat? Kim beyazligin sadece karda degil, ciceklerde de olabilecegini dü$ünebilirdi.
Íyi ki agladin gönül cicegim,
Íyi ki döktün beyaz yapraklarini. Sen de acmasaydin gönül cicegim, kara bulutlarin arkasindaki mavi gökyüzüne olan özlemler ye$ermezdi dallarda. Belki hüzün savrulurdu sadece agaclarin kuru dallarinda tipiyle kari$ik. Belki yagmur nedir bilinmezdi. Oysa sen hep gülü savurdun gökyüzüne, hep gülü koklattin rüzgarlara. Kelimelerin özüne hep gülü fisildadin. $imdi karaki$in bagrinda firtina, boran da olsa hep senin dallarinda actigin beyazligi savurur etrafa. Sen bilirsin ki bir cicek ölmeden, meyve dirilmez.
Íyi ki agladin gönül cicegim,
Taze genc kizlar, senin sundugun beyazliktan esinlenerek, beyaz gelinlikler dü$ler oldu. Genc delikanlilar beyaz gelinlikli taze cicekler dü$ler oldu. Adin baharla birlikte anilir oldu gönül cicegim. Rüzgarlarla karlara savrulan her yapragin, karlara bahari hatirlatti. Ciceklerin sicak gözya$lariydi zira. Gözya$lari yagmuru, yagmur bahari hatirlatti sonra.
Íyi ki aglami$sin gönül cicegim,
$imdi bildim, sürgünlüklerin, hasretliklerin, hüzünlerin neden senin dostun oldugunu... Sen gülü damladin karaki$in rüzgarlarina. Gülü saclarina takip giden rüzgarlar, gözya$larini da ta$idi yedi iklime. Gül senin damlalarinin özüydü cünkü. Gül sevginin özüydü. Hasretlikler, hüzünler, ayriliklar gülün kokusudur cünkü. Sen gül kokuyorsun cünkü...
Íyi ki agladin gönül cicegim,
$imdi senin ciceklerinle sevgiliyle serenat eden, sevdalilarin vardir.
Sonra, takip rüzgarlarin terkisine beyaz ciceklerini, savrulan ve hirpalanan ve dondurucu karlar üzerinde dü$üp kalan narin ve fedakar ciceklerin vardir. Hasretleri, beyaz gözya$larinda donup kalanlarin vardir. Gül diye karlari avuclayanlarin vardir. Biz savrulduk rüzgarlarda, biz donduk senin damlalarinla karlarda.. Dedin ya; "Cicekler ölmezse meyveler olmaz." Tomurcuklar da yok olmazsa güller acilmaz. Kar taneleri arasindan gül fideleri ye$erdi $imdi.
Ölürsem ba$ucuma bir gül dikilsin...
Ölürsem ba$ucuma bir gülle gelinsin...
Gönül cicegim,
Bak yine agliyorsun!.......
