Adi Esref Armagan...
Amâ bir ressam...
Gözleri görmüyor ama, yüregi apaydinlikti.
Onunla röportaj yaptim ve çok sevdim.
Ben sadece gözleri görmedigi halde, resim yapan bir adamla konusacagimi sanmistim ama, harika bir insanla tanistim.
Bir kere, hiç sikayet etmiyordu..
Bizim gözlerimiz görüyor, elimiz ayagimiz tutuyordu ama onun kadar hayat dolu degildik.
Neseliydi, keyifliydi, halinden memnundu. Mizmizlanmasi yoktu. Sinirlenmesi, kizmasi yoktu...
Hatta “Ne güzel... Dünyanin kirlendigini söylüyorlar ama ben görmüyorum. Görenler düsünsün” diyebiliyordu.
Size ondan dinledigim birkaç hatirayi nakletmek istiyorum.
..........
- Birgün yolda yürüyorum. Biliyor musunuz ben çevremdeki yollari ezbere bilirim. Kazara birine çarpsam veya yönümü degistirsem, zorlanirim. Yolda yürürken, birseye bastim... Yuvarlak ve yayli birsey... Korktum... Dengemi kaybedip düstüm. Megerse bastigim sey, bir kanalizasyon isçisinin kafasiymis... Adam çok kizdi. Bana “kör müsün be adam?” diye bagirdi. “Evet” dedim... Çok utandi.
Neyse, kalktim, üstümü basimi silkeledim. Özür diledim. Yönümü kaybettigim için isçiye sordum. “Postaneye nasil gidebilirim?”
Adam durdu, durdu ve “½u sari tabelayi görüyor musun?” dedi, “‹ste ordan saga dön, yukari!”
alıntı
Amâ bir ressam...
Gözleri görmüyor ama, yüregi apaydinlikti.
Onunla röportaj yaptim ve çok sevdim.
Ben sadece gözleri görmedigi halde, resim yapan bir adamla konusacagimi sanmistim ama, harika bir insanla tanistim.
Bir kere, hiç sikayet etmiyordu..
Bizim gözlerimiz görüyor, elimiz ayagimiz tutuyordu ama onun kadar hayat dolu degildik.
Neseliydi, keyifliydi, halinden memnundu. Mizmizlanmasi yoktu. Sinirlenmesi, kizmasi yoktu...
Hatta “Ne güzel... Dünyanin kirlendigini söylüyorlar ama ben görmüyorum. Görenler düsünsün” diyebiliyordu.
Size ondan dinledigim birkaç hatirayi nakletmek istiyorum.
..........
- Birgün yolda yürüyorum. Biliyor musunuz ben çevremdeki yollari ezbere bilirim. Kazara birine çarpsam veya yönümü degistirsem, zorlanirim. Yolda yürürken, birseye bastim... Yuvarlak ve yayli birsey... Korktum... Dengemi kaybedip düstüm. Megerse bastigim sey, bir kanalizasyon isçisinin kafasiymis... Adam çok kizdi. Bana “kör müsün be adam?” diye bagirdi. “Evet” dedim... Çok utandi.
Neyse, kalktim, üstümü basimi silkeledim. Özür diledim. Yönümü kaybettigim için isçiye sordum. “Postaneye nasil gidebilirim?”
Adam durdu, durdu ve “½u sari tabelayi görüyor musun?” dedi, “‹ste ordan saga dön, yukari!”
alıntı
