- Üyelik Tarihi
- 16 May 2012
- Mesajlar
- 5,191
- Aldığı Beğeniler
- 11,197
- Konum
- Olduğum Yerden
- Takım
- Galatasaray
Gözyaşı, Rabbe karşı bir şükran, ilâhî muhabbet bağına girenler için tövbe
pınarıdır.
Bâzen bir günah, affı için bin gözyaşı ister; bâzen de bir damla
yaş bin günâhı yıkar temizler.
Gözyaşı, yaratıcının ümit dergâhıdır. O’nun için gizlice riya karışmadan
akıtılan gözyaşı karşılıksız kalmaz. Bütün ümitlerin kesildiği bir anda bu
dergâhın eşiğinde ağlayabilenler ise gerçek bahtiyarlardır.
Gözyaşı, ruhun ifrazatlardan, kirlerden arınışıdır. Her ağlama adeta bir
yeniden doğuştur. Gözyaşı, sabrın en mütevekkil, duygunun en müteyakkız
halde olma durumudur.
Gözyaşı bazen Rab’be yöneliş… Bazen af dileme… Bazen acının inci inci
dışa vurusu..
Bazen sevincin gözlere yığılması, adeta acının yıkanması,
toprağa karışıp yok olması… Yürekte sevinç fırtınaları koparken, gözlerin
mahzunluğu..
Gözyaşı, bir sanattır, hem de üstün bir sanat. Bir sanat ki farkında değil
icra edicisi. Bir sanat ki bilgi, birikim, deneyim gerektirmez, insan olmak
yeter şarttır icrası için. Zaten insan olabilmek ve insan kalabilmek en zor
sanat değil mi?
Gözyaşı ki duygusallığın değil, duygulu olmanın fıtri neticesidir. Ki
duygulu olmak insan olmanın ayırıcı ve üstün vasfıdır.
Gözyaşı ki soyut sıkıntıların şekillenerek sıvı bir hale bürünüp bünyeyi
terk etmesidir.
Gözyaşı ki kendimize sırdaş ediniriz, bizi yalnızlıktan kurtarır, bizimle
sevinç ve kederlerimizi paylaşır. Doğru ve özden dökülen gözyaşı, canlara
dokunur, feleği ve arşı bile ağlatır. Akıl ve gönüller, şüphe yok ki arşa
mensuptur, hicap içinde olarak arş nurundan doğarlar.
Gözyaşı, bir gönül sızıntısı, ulvi bir titreşimdir? Gözyaşı kul olma
idrakine varmak ve acziyeti itiraf etmektir.. Gözyaşı ruhumuzun lisan-ı hal
ile tövbesidir.. Günahların affı için fiili bir dua ve bir ruh abesidir
gözyaşı.
Hem zaten sevincin doruk noktası gözyaşı, hüznün şahikası soğuk bir tebessüm
değil mi? Öyleyse gözyaşı dökmek, yani ağlamak gülmenin diğer yüzü belki de
ikizidir. Yoksa ikisinin birbirine bu kadar yakın ve birbiriyle bu kadar
içli dışlı olmasını nasıl izah edebilirdik.
Gözyaşı merhametin, merhamet ise insan olmanın belirtisidir. Gözyaşı dökmek
gerilim hali değil inkişaf halidir. Yani ruhun soluklanışı, duyguların
yenilenişi ve yeni bir çehreye bürünüşüdür.
Hazret-i Adem cennetten çıkarıldığında ağlıyordu. Hazret-i Yakup, Yusuf’u
için gözyaşı döküyordu. Hazret-i Davud’un gür sedası yalçın kayalarda
yankılanırken hıçkırıklara boğuluyordu, Hazret-i Muhammed, annesinin kabrini
ziyaret ettiğinde yanaklarından yaşlar süzülmüştü. Ölen torunu için döktüğü
gözyaşını Buhari’den okumak mümkün…
İlâhî maksat olan gözyaşı, hâlimizi dost-düşman karşısında aşağılatacak bir
gözyaşı değil, göklere yükseltecek, gönle mîrâcı yaşatacak bir ağlayıştır.
Nasıl ki engin deryâlar nice çer-çöpü üzerinde taşıyor ve onları diplere
batmaktan koruyorsa, bizim gözyaşlarımız da bizleri batmaktan koruyup
başında taşıyacak ve menzil-i maksûda erdirecek sular kabîlinden olmalıdır
ki, bunlar gözden ziyade gönülden akan ve halka değil Hakk’a arz edilen
damlalardan ibarettir.
Samîmî gözyaşları ile âlemi seyredenler için o yaş damlalarının her biri
bağrında binbir okyanus sergileyen aynalar gibidir ki, her zerrede ilâhî
esrar âşikâr ve ayândır. Nice okunamayan hikmet sayfaları onunla okunur.
Zîrâ gözyaşı, kelimelerin taşıyamayacağı mânâları yüklenen ve ifade edebilen
bir ilâhî lisandır ki, kul onunla, kendisinin bile hayâl edemeyeceği şeyleri
Rabbinden istemiş olur… Onun için sevdâlar gözyaşı pınarının başında
tesellî bulur. Garipler onun kıyısında dinlenir.
Gözyaşını hatırlamalıyız.
Bir damla su ile söndürülebilen sahte yangıncıkları söndürebilmek için,
ağlamayan bulutları utandırmak için ağlamalıyız.
Gözyaşına sığınmalıyız. Çünkü Allah öyle buyurdu: "Allah’ın ayetleri
okunduğunda ağlayarak secde ederler" (Meryem Sûresi / 58) Ağlayalım, zira
Peygamber de ağladı.
Her ne kadar gözyaşı damarlarımız atıl durmaktan paslanmış, çürümüşse de.
Her ne kadar göz pınarlarımız işlevsizlikten tıkanmışsa da.
Kaskatı
gönüllerimizden esen kuru ve merhametsiz rüzgârlar bir tayfun, bir kasırga
gibi öz benliğimizi silip süpürmüşse de her ne kadar…
Ne olursa olsun ve
her şeye rağmen gözyaşı…
